Nederlandse Filmweken 

Majesteit

Do 2, Zo 5, aanvang 20.30 uur
Di 7, aanvang 14.00 uur

Lang & gelukkig

Vr 3, aanvang 19.00 uur
Zo 5, aanvang 16.00 uur

Joy

Vr 3, aanvang 21.45 uur
Wo 8, aanvang 20.30 uur

Janine

Za 4, aanvang 19.00 uur
Di 7, aanvang 20.30 uur

De leugen

Za 4, aanvang 21.45 uur

Tirza

Ma 6, aanvang 20.30 uur

Majesteit

regie: Peter Baan
met: Carine Crutzen, Jeroen Willems, Gijs Naber
NED 2010 • drama • 85 min.

MAJESTEIT is het koninginnedrama THE QUEEN op zijn Nederlands. Zonder Schotse Hooglanden en Helen Mirren als de Queen, maar tegen de achtergrond van Prinsjesdag met Carine Crutzen als de majesteit.
Hoe is het om koningin te zijn; als je je verloren en alleen voelt na de dood van je man, niet veel fiducie hebt in je zoon als troonopvolger en ook nog eens een passage in de Troonrede moet uitspreken waar je het absoluut niet mee eens bent?
In MAJESTEIT laten regisseur Peter de Baan en scenarist Ger Beukenkamp (van tv-producties DE KROON en DE PRINS EN HET MEISJE) Beatrix zien een jaar na de dood van prins Claus. Zij vecht met Balkenende een hoogoplopend meningsverschil uit over hulp aan Afrika. Maar eigenlijk gaat het over de grenzen van de monarchie. ‘Nederland is niet van u, Majesteit’, bijt Balkenende haar toe.
MAJESTEIT is het portret van een eenzame koningin: soeverein, koppig, maar vooral menselijk. Zo drukt Beatrix na het ontbijt ook wel eens moedeloos een sigaretje uit in de resten van een bordje yoghurt. En geeft zij Balkenende na een heftige woordenwisseling vilein toestemming de deur met een knal achter zich dicht te slaan.
Maar het mooist is de schets van de liefde tussen Beatrix en Claus, twee prachtige rollen van Crutzen en Jeroen Willems (die er een Gouden Kalf voor kreeg). Vanaf het begin wanneer ze nog jong en onbezorgd rondreizen in Tanzania, tot aan ruzies met de prinsen en een bezoek aan Claus in de kliniek vlak voor zijn dood. Zoals Ronald Giphart in de Volkskrant schreef: ‘De liefde tussen Beatrix en Claus zoals die in Majesteit fenomenaal wordt gespeeld door Carine Crutzen en Jeroen Willems, voelt waarachtig en oprecht aan. Verdomd, nooit bij stilgestaan: dat koningin Beatrix een mens is, met menselijke gevoelens en verlangens.’

Lang & Gelukkig

regie: Pieter Kramer
met: Arjan Ederveen, Jack Wouterse, Gijs Naber
NED 2010 • familiefilm, fantasy, komedie • 90 min.

In 2007 en 2008 haalde het Rotterdamse gezelschap Ro Theater volle zalen met het uiterst vrolijke toneelstuk LANG & GELUKKIG. Scenarioschrijver Don Duyns en regisseur Pieter Kramer (KREATIEF MET KURK, THEO & THEA) stopten die voorstelling vol fraaie en flauwe humor, uitbundige verkleedpartijen en veel zang. Kortom, een moderne vorm van het klassieke vaudeville-toneel. Na het grote succes besloot het duo om hun toneelstuk te verfilmen. Het resultaat is zoals je mag verwachten: een zeer vrolijke speelfilm met zang én dans én humor.
In LANG & GELUKKIG (op de filmposter aangeprezen met ‘Nu volledig in 2D’) worden drie overbekende sprookjes op een even eigenzinnige als uitbundige manier verhaspeld. De muizige Assepoester, de wat oudere Roodkapje en Prins Roderick kampen allemaal met onzekerheden, verlangens en familieproblemen. Assepoester woont verplicht in één huis met haar nieuwe stiefmoeder Irma en diens drakerige dochters Paris en Hilton, terwijl ze heimelijk droomt van die ene grote liefde. Roodkapje is erg onzeker en wordt uiteindelijk hopeloos verliefd op de hongerige wolf.
Regisseur Kramer trekt zich weinig aan van de filmwet die voorschrijft dat hoofdpersonen jong en bloedmooi moeten zijn. Niet voor niets liet hij de meeste vrouwenrollen spelen door mannen (waaronder Arjan Ederveen, Gijs Naber en Alex Klaasen). Dat de schmierende acteurs op onverwachte momenten uitbarsten in gezang is voor Kramer ook de normaalste gang van zaken. LANG & GELUKKIG werd op het Nederlands Film Festival van dit jaar terecht bekroond met de Publieksprijs en bovendien geëerd met de Speciale Juryprijs.

Joy

regie: Mijke de Jong
met: Samira Maas, Coosje Smid, Dragan Bakema
NED 2010 • drama • 80 min.

Het kwam voor velen als een verrassing op de 30e editie van het Nederlands Film Festival dit najaar. JOY van Mijke de Jong (TUSSENSTAND) kreeg het Gouden Kalf voor de beste lange speelfilm en liet zo publiekstrekkers als TIRZA en DE GELUKKIGE HUISVROUW achter zich. En daar bleef het niet bij. De film kreeg ook nog eens een kalf voor het beste scenario en de beste vrouwelijke bijrol (Coosje Smid). ‘JOY is een film die de liefde voor cinema uitstraalt en ons het diepst raakte’, oordeelde de jury. Smalende filmrecensenten hadden geen goed woord over voor deze eigenzinnige keuze. Hoeveel mensen hadden de film nu eigenlijk gezien? (Zij niet, in ieder geval.) Toch hadden deze critici beter kunnen weten, want De Jong’s werk blijft nooit onopgemerkt. JOY is het laatste deel van een drieluik over meisjes op weg naar volwassenheid, en ook de eerste twee delen werden bekroond. BLUEBIRD won een Kristallen Beer in Berlijn en HET ZUSJE VAN KATIA kreeg twee Gouden Kalveren.
Joy is achttien, werkt als afwasser en heeft een Servisch vriendje. Als pasgeborene is ze achtergelaten op een bankje in de stad, in een handtas met haar naam op een briefje: Joy. Hoe wrang kun je het hebben? Haar jeugdjaren in een tehuis hebben haar gemaakt tot wat ze nu is: een felle en tegelijkertijd kwetsbare jonge vrouw die hunkert naar liefde en geborgenheid. Ze wil haar moeder vinden om te achterhalen waarom ze in de steek is gelaten. Pas dan kan ze verder met haar leven, besluit ze. Het wordt een obsessieve zoektocht.
Door De Jong’s specifieke wijze van filmen en de realistische context komen we heel dicht bij de kracht en kwetsbaarheid van Joy – prachtig naturel verbeeld door debutante Samira Maas.

Janine

regie: Paul Cohen
met: Janine Jansen
NED 2010 • documentaire • 89 min.

Een beetje pijnlijk was het wel. Tijdens het laatste Nederlands Film Festival ging de documentaire JANINE met veel tam-tam in première, terwijl hoofdpersoon Janine Jansen amper een maand eerder had laten weten dat ze op doktersadvies voorlopig al haar concerten moest afzeggen. De virtuoze violiste zat er mentaal en fysiek volledig doorheen. De Volkskrant strooide vervolgens nog eens extra zout in de wonde door de docu over Jansen te karakteriseren als een ‘Kroniek van een aangekondigde burnout’.
Wie het ontluisterende portret van Jansen ziet snapt direct waarom. Filmmaker Paul Cohen volgde haar drie jaar lang op de voet tijdens haar ongelofelijk hectische bestaan. Jansen blijkt een leven te leiden waarin ze over de hele wereld letterlijk van concertzaal naar concertzaal vliegt en heel veel tijd kwijt is aan het instuderen van nieuwe muziek. Tussendoor heeft ze ook nog allerlei andere verplichtingen – naar haar fans, haar muziekmaatschappij, etcetera. De in 1978 geboren Jansen is namelijk veel meer dan zomaar een violiste. Ze is een ‘product’ dat voortdurend door haar handige managers in de markt wordt gezet. Met succes, maar nu we de afloop kennen heeft dat succes wel een wrange bijsmaak.
Het bijzondere van JANINE is dat we als kijker veel over haar te weten komen, vooral dankzij de mensen uit haar directe omgeving. Zo weet haar ex-vriend (en collega-violist) Julian Rachlin precies de juiste snaar te raken als hij het heeft over haar dwangmatige zucht naar roem en perfectie. De gesprekken met Jansen zelf blijven wat aan de oppervlakte doordat zij liever – én beter – spreekt via haar viool. Ook daarvoor is veel ruimte, want ondanks alle dramatiek is JANINE toch bovenal een muziekfilm.

De leugen

regie: Robert Oey
met: Ayaan Hirsi Ali, Rita Verdonk, Femke Halsema
NED 2010 • documentaire • 90 min.

Met de muzikale documentaire DE LEUGEN reconstrueert regisseur Robert Oey een roerige episode in de Nederlandse politiek, waarbij het kabinet Balkenende II sneuvelde. Wat was er ook alweer aan de hand? Door een uitzending van Zembla in mei 2006 werd duidelijk dat de van oorsprong Somalische Ayaan Hirsi Ali – toen Kamerlid voor de VVD – bij haar asielaanvraag in 1992 een valse naam had opgegeven. Rita Verdonk was in die tijd minister van Vreemdelingenzaken en zij stond voor een streng asielbeleid. Dat betekende dan ook dat ze voor een populaire politica als Hirsi Ali geen uitzondering wenste te maken; die moest haar Nederlands paspoort maar inleveren. De politieke crisis die volgde kende vele verliezers.
In diverse interviews vertelt Robert Oey, de levenspartner van Femke Halsema, dat het hem van meet af aan duidelijk was dat DE LEUGEN meer zou moeten bieden dan een doorsnee journalistieke documentaire. ‘Want wie gaat er vrijwillig naar een film over het asielbeleid kijken?’ Volgens hem moet de kijker bij alle betrokkenen het drama kunnen vóelen, zich kunnen verwonderen, maar moet de kijker ook op het verkeerde been worden gezet. Nou, dat is Oey gelukt. Zo laat hij mensen als Verdonk, Nawijn en Halsema al zingend commentaar geven op de gebeurtenissen. Je zou het niet verwachten, maar dat ontroert zelfs. Volgens Trouw kun je DE LEUGEN wel twee, drie keer zien en dan ben je nog niet uitgepraat over deze fascinerende, gelaagde, rijke film over de politiek.

Tirza

regie: Rudolf van den Berg
met: Gijs Scholten van Aschat, Sylvia Hoeks, Johanna ter Steege
NED 2010 • drama, thriller • 100 min.

TIRZA is de langverwachte verfilming van de gelijknamige roman van het enfant terrible onder de Nederlandse schrijvers, Arnon Grunberg. De film opende dit jaar het Nederlands Film Festival en won er een Gouden Kalf voor de beste regie. Maar minstens zo bijzonder: TIRZA werd nog vóór de première gekozen als Nederlandse inzending voor de Oscars.
Hoofdpersoon uit de film is Jörgen Hofmeester (Gijs Scholten van Aschat), redacteur bij een grote uitgeverij. Hij is vader van twee dochters, woont in de juiste buurt van Amsterdam, bereidt uitstekende sushi’s , enzovoort – kortom: een ideale man op middelbare leeftijd. Dat is echter schone schijn, zo blijkt tijdens het eindexamenfeest van zijn jongste dochter en oogappel Tirza (Sylvia Hoeks). Zijn echtgenote Alma (Johanna ter Steege), die hij drie jaar niet heeft gezien, verschijnt onverwacht op het feestje. Jörgen speelt zeer behendig de overbezorgde vader die het maar niets vindt dat zijn dochter met haar allochtone vriend een motorvakantie in Namibië gaat doorbrengen. Maar Tirza en haar vriend vertrekken enige dagen later toch naar Afrika. Na verloop van tijd krijgt Jörgen geen enkel bericht meer uit Namibië. Alle pogingen tot contact lopen op niets uit en hij besluit zelf naar Afrika te gaan om zijn dochter op te sporen.
Op dat moment verandert TIRZA van familiedrama in een spannende road movie. Scholten van Aschat speelt indrukwekkend de rol van zoekende vader die zijn zoektocht vol enthousiasme begint maar steeds wanhopiger wordt. De ervaren boekverfilmer Rudolf van den Berg (DE AVONDEN, ZOEKEN NAAR EILEEN) mengt daarbij flashbacks met de barre werkelijkheid. Dat alles tegen de prachtige achtergrond van de natuur van Namibië, die geen reisfolderromantiek uitstraalt maar de zoektocht juist een extra dimensie geeft.