Cell 211

Do 27, Ma 31, Di 1/2 aanvang 20.30 uur
Vr 28, aanvang 21.45 uur
Za 29, aanvang 19.00 uur

De eenzaamheid van de priemgetallen

Za 29, aanvang 21.45 uur
Zo 30, Wo 2/2 aanvang 20.30 uur
Di 1/2, aanvang 14.00 uur

El secreto de sus ojos

Zo 30, aanvang 16.00 uur

Mères et filles

Vr 28, aanvang 19.00 uur

Cell 211

regie: Daniel Monzón
met: Luis Tosar, Alberto Ammann, Antonio Resines
FRA/SPA 2010 • drama, thriller • 113 min.

CELL 211 van regisseur Daniel Monzón kreeg afgelopen jaar liefst acht Goya’s (de Spaanse Oscars). Terecht, want het is een ongewoon spannende en intelligente film over een opstand in een gevangenis. Zeker, aan geweld geen gebrek: de film begint met een naargeestig realistische scène van een man die zelfmoord pleegt. Maar het is vooral de psychologische strijd tussen de hoofdrolspelers, gevangenbewaarder Juan Oliver (Alberto Ammann) en bendeleider Malamadre (Luis Tosar) die je de hele film op het puntje van je stoel houdt.
Oliver is net aangenomen als gevangenbewaarder en om een goede indruk te maken komt hij de dag voor hij zal beginnen vast langs om kennis te maken. Tijdens de rondleiding door de gevangenis raakt hij door een ongelukje bewusteloos en zijn nieuwe collega’s leggen hem in cel 211 om bij te komen. Net op dat moment breekt een opstand onder de gevangenen uit. De andere bewakers vluchten weg en Oliver realiseert zich dat hij alleen kans maakt te overleven als hij zich voordoet als nieuwe gevangene. Met veel bluf en snel denkwerk slaagt hij erin op te klimmen tot vertrouweling van Malamadre, onder het oog van zijn collega’s die via bewakingscamera’s kunnen volgen wat er ‘binnen’ gebeurt.
De opstand wordt grimmig als blijkt dat in de gevangenis ook een aantal ETA-leden wordt vastgehouden, waarover de Spaanse en Baskische autoriteiten politieke afspraken hebben gemaakt. Voor Oliver komt alles op scherp te staan als hij op tv ziet hoe zijn zwangere vrouw terechtkomt in rellen tussen de politie en familieleden van de gevangenen. Er ontwikkelt zich een zenuwslopend machtsspel, waarin de grenzen tussen goed en kwaad vervagen doordat iedereen steeds opnieuw positie kiest om te overleven.

De eenzaamheid van de priemgetallen

regie: Saverio Constanzo
met: Alba Rohrwacher, Luca Marinelli, Isabella Rosselini
DUI/FRA/ITA 2010 • drama • 112 min.

Na een uitverkochte eenmalige voorpremière eind november vertonen we opnieuw DE EENZAAMHEID VAN DE PRIEMGETALLEN. Het is de langverwachte verfilming van de gelijknamige bestseller van Paolo Giordano, een jonge Italiaanse schrijver/wetenschapper. Giordano werkt als quantumfysicus aan de universiteit van Turijn, maar schreef en passant een prachtig boek over een onmogelijke liefdesrelatie.
Centraal in boek en film staan Alice (Alba Rohrwacher) en Mattia (Luca Marinelli), die alletwee getekend zijn door een traumatische ervaring uit hun jeugd. Alice heeft als kind een zwaar ski-ongeluk overleefd, terwijl Mattia door zijn eigen toedoen zijn tweelingzusje heeft verloren. We volgen de twee hoofdpersonen in verschillende fasen van hun leven. Hun paden kruisen elkaar tijdens de pubertijd, maar daarna verliezen ze elkaar jarenlang uit het oog. Alice probeert een bestaan als fotograaf op te bouwen, terwijl Mattia zich als wiskundige nerd vastbijt in een studie naar priemgetallen. Allebei zitten ze in een isolement, totdat ze elkaar opnieuw tegenkomen. Maar zelfs dan blijkt te gelden wat Herman van Veen ooit zo mooi bezong: 'Eenzaam, tweezaam, driezaam, is samen heel alleen.'
Volgens filmrecensenten heeft DE EENZAAMHEID VAN DE PRIEMGETALLEN een vrij complexe structuur doordat er voortdurend heen-en-weer wordt gesprongen in de tijd. Dat maakt het er vast niet makkelijker op voor wie het boek niet heeft gelezen. Aan de andere kant wordt regisseur Saverio Constanzo veelvuldig geprezen om de visuele en bij vlagen hypnotische flair waarmee hij zijn film heeft gemaakt. Heel opvallend is ook de rol van Alba Rohrwacher, die momenteel in bijna alle grote Italiaanse arthousefilms lijkt mee te spelen. Eerder was zij bij ons te zien in COSA VOGLIO DI PIÙ, IO SONO L'AMORE, IL PAPÁ DI GIOVANNI en CAOS CALMO.

El secreto de sus ojos

regie: Juan José Campanella
met: Ricardo Barin, Soledad Villamil, Pablo Rago
ARG/SPA 2009 • drama,mysterie,romantiek • 127 min.

Bij de uitreiking van de Oscars van afgelopen jaar werd verwacht dat de prijs voor beste buitenlandse film naar Michael Haneke (DAS WEISSE BAND) of Jacques Audiard (UN PROPHÈTE) zou gaan. Een misvatting, de verrassende winnaar werd de Argentijnse regisseur Juan José Campanella met zijn EL SECRETO DE SUS OJOS ('het geheim in hun ogen'). Volgens sommige critici een behoudende keuze, volgens anderen een terechte winnaar: 'superieure cinema, goed gemaakt, goed gespeeld en met een dwingend verhaal'. De prijzenregen waarmee de film inmiddels is overladen zegt veel: 34 onderscheidingen en 19 nominaties.
EL SECRETO DE SUS OJOS draait om strafrechtelijk onderzoeker Benjamín Esposito (Ricardo Darín). Hij is met pensioen en wil zijn tijd gebruiken om een boek te schrijven over een zaak die hem nog altijd bezighoudt: de verkrachting en gruwelijke moord op een jonge vrouw, 25 jaar geleden. Indertijd werden twee immigranten gearresteerd, maar hun bekentenissen waren hun hardhandig ontlokt. Met zijn collega Sandoval heeft Esposito daarna de werkelijke dader ontmaskerd, maar van een berechting kwam het niet. Ze moesten de zaak om politieke redenen laten rusten. Wanneer Esposito het dossier opnieuw opvraagt ontmoet hij Irene Hastings (Soledad Villamil), zijn vroegere chef op wie hij heimelijk verliefd was. Er blijken voor haar en de autoriteiten nog steeds redenen te zijn om het dossier niet te overhandigen.
Op het eerste gezicht is EL SECRETO een mix van misdaadthriller en rechtbankdrama. Maar evengoed is het een meeslepend liefdesverhaal, en speelt op de achtergrond de veranderende politiek in het Argentinië van de jaren zeventig een rol. De film zit vol onverwachte wendingen, humor en kleurrijke personages. Hoogtepunt is een ongekende actiescène van een klopjacht in een voetbalstadion.

Mères et filles

regie: Julie Lopes-Curval
met: Catharine Deneuve, Marina Hands, Marie-Josée Croze
CAN/FRA 2009 • drama • 105 min.

De hoofdpersoon van MÈRES ET FILLES is de succesvolle jonge vrouw Audrey (Marina Hands uit LADY CHATTERLEY). Ze woont en werkt al tien jaar in Canada en keert nu voor korte tijd terug naar haar ouders in Frankrijk. Ze hoopt daar even op adem te komen, maar al gauw merkt ze dat het nog altijd wringt tussen haar en haar moeder Martine (Catherine Deneuve). Hun relatie is nooit denderend geweest en ze realiseert zich dat de tijd helaas geen wonden heeft geheeld.
De reden van hun moeizame relatie ligt in het verleden. Audrey's oma Louise, de moeder van Martine, verdween ooit van de één op de andere dag uit het leven van haar man en twee kinderen. Nooit liet zij iets van zich horen. Martine heeft zich daar, al dan niet terecht, altijd schuldig over gevoeld. Dat schuldgevoel heeft kennelijk later een goede band met haar dochter in de weg gestaan.
Omdat de irritaties zich opstapelen en de spanning tussen moeder en dochter oploopt, trekt Audrey zich terug in het huis van haar grootouders. Daar vindt ze bij het schoonmaken van de keuken een aantekenboekje van haar oma, waaruit blijkt wat zich in het verleden heeft afgespeeld. Gewapend met die kennis durft Audrey uiteindelijk toch de confrontatie met haar moeder aan te gaan.
Regisseur Lopes-Curval weet in het familiedrama MÈRES ET FILLES de juiste sfeer te treffen. Haar keuze van de hoofdrolspelers is perfect, met naast Deneuve en Hands ook een glansrol van Marie-Josée Croze (THE DIVING BELL AND THE BUTTERFLY) die in flashbacks de jonge Louise speelt.