Copacabana

Do 3, Wo 9, aanvang 20.30 uur
Vr 4, aanvang 19.00 uur
Za 5, aanvang 21.45 uur
Di 8, aanvang 14.00 uur

Winter's bone

Vr 4, aanvang 21.45 uur
Za 5, aanvang 19.00 uur
Ma 7, aanvang 20.30 uur

Io sono l'amore

Zo 6, aanvang 16.00 uur
Di 8, aanvang 20.30 uur

Yves Saint Laurent - l'Amour fou

Zo 6,  aanvang 20.30 uur

Copacabana

regie: Marc Fitoussi
met: Isabella Huppert, Lolita Chammah, Aure Atika
FRA 2010 • komedie • 107 min.

COPACABANA ontleent zijn titel aan de levendige soundtrack met Zuid-Amerikaanse samba en bossa nova. De muziek past uitstekend bij het leven dat de excentrieke Babou (Isabelle Huppert) leidt: vrijheid en blijheid zijn haar lijfwoorden. Ze bekommert zich niet om de dag van morgen en rolt van het ene baantje in het andere. Dik opgemaakt en met opzichtige kleding stapt ze uitbundig door het leven. Daar voelt Babou zich wel bij, totdat ze haar dochter Esméralda (Lolita Chammah, ook in werkelijkheid Huppert’s dochter) tegenover zich vindt.
Esméralda gaat trouwen, maar wil – na lang wikken en wegen – niet dat haar moeder op de bruiloft komt. Ze heeft te veel met haar meegemaakt en schaamt zich voor haar. Dat zet Babou toch aan het denken. Er zijn niet veel dingen in het leven waar ze zich veel van aantrekt, maar een breuk met haar eigen dochter is de limit. Vastbesloten wil ze het respect van Esméralda terugwinnen en laten zien dat ze wel degelijk verantwoordelijkheid kan dragen voor haar leven. Ze verhuist van Wallonië naar het grijze Oostende om daar een ‘echte’ baan te vinden. Via een makelaar krijgt ze de opdracht om timeshare-appartementen te slijten aan Britse toeristen. En hoewel het toeristenseizoen nog ver weg is en haar collega’s Babou niet zien staan, is zij succesvol.
COPACABANA is een lichtvoetige tragikomedie die doet denken aan het werk van Mike Leigh (HAPPY-GO-LUCKY). Het tempo is hoog, de dialogen zijn vinnig en de fotografie is glashelder, recenseert de VPRO-gids. Maar wat de film vooral bezienswaardig maakt, is toch weer het sublieme acteren van Huppert (5 sterren!) – nu eens in een volstrekt andere rol.

Winter's bone

regie: Debra Granik
met: Jennifer Lawrence, Garret Dillahunt, John Hawkes
USA 2010 • drama, thriller • 100 min.

Opgroeiend meisje probeert dapper haar gezin van de ondergang te redden. Het lijkt het thema van de gemiddelde Disney-film. Het is ook het verhaal van WINTER’S BONE, maar dan anders: rauw, beklemmend en realistisch.
WINTER’S BONE gaat over de achterkant van Amerika. De film speelt zich af in de gesloten clancultuur in het Ozark-gebergte in het midden van de VS, waar mensen aan de rand van de consumptiemaatschappij overleven in houten huizen en trailers. Hoofdpersoon is de 17-jarige Ree Dolly (een geweldige rol van Jennifer Lawrence), die haar jongere broertje en zusje leert hoe ze eekhoorns moeten schieten en villen als aanvulling op het dagelijks menu. Hun moeder is geestelijk zwaar beschadigd, hun vader Jessup is afwezig.
Ree krijgt van de politie te horen dat Jessup, die illegaal drugs produceert, niet is komen opdagen bij een rechtszaak waarvoor hij het huis van het gezin als onderpand had gegeven. Als hij zich niet binnen een week meldt, staat het gezin op straat. ‘Ik zal hem vinden’, kondigt Ree vastbesloten aan. Ondanks de tegenstand van buren en familie volhardt zij koppig in haar zoektocht, tot aan het bittere einde. Het geweld dat vanaf het begin onderhuids aanwezig is, maakt van WINTER’S BONE een donkere maar zeer indrukwekkende film.
‘Arm is in de VS vaak een scheldwoord. In Amerika vinden mensen het moeilijk om naar mijn film te kijken, omdat ik ze een Amerika toon dat ze niet graag willen zien’, zei regisseur Debra Granik in NRC Handelsblad. WINTER’S BONE kreeg op het Sundance Festival de prijs van de Grote Jury. Hoofdrolspeelster Jennifer Lawrence wordt genoemd als één van de grote kanshebbers bij de Oscar-uitreiking eind deze maand.

Io sono l'amore

regie: Luca Guadagnino
met: Tilda Swinton, Flavio Parenti, Edoardo Gabbriellini
ITA 2010 • drama • 120 min.

Al lang voordat IO SONO L’AMORE zijn Nederlandse première beleefde gingen de geruchten: de Italiaanse film zou Oscar-waardig zijn, vooral dankzij de verpletterende hoofdrol van Tilda Swinton. Of het inderdaad zover komt blijft natuurlijk afwachten, maar de gevierde Schotse actrice (MICHAEL CLAYTON, BURN AFTER READING) maakt haar faam inderdaad waar en tilt de film in haar eentje naar een hoger plan. ‘Haar beheerste spel maakt de film een feest voor fijnproevers’, zo constateerde de Volkskrant.
IO SONO L’AMORE begint als een kroniek over de Italiaanse familie Recchi, die rijk is geworden in de textielhandel. De mater familias is Emma (Swinton), een voormalige Russische die getrouwd is met de Milanese textielmagnaat Edoardo Tancredi. Zij hebben twee zonen, Eduardo en Gianluca. Op een dag verliest Eduardo junior tijdens een atletiekwedstrijd van de jonge kok Antonio. Wanneer deze hem ‘s avonds komt troosten met een taart begint een vriendschap die de familiebanden doorkruist. Emma wordt namelijk verliefd op Antonio en er ontstaat een heftige relatie tussen de twee.
Regisseur Luca Guadagnino trekt werkelijk alle filmregisters open om die liefdesrelatie in beeld te brengen. Dat maakt IO SONO L’AMORE tot een visueel overdonderende film, waarin je als kijker bijna ogen en oren tekort komt. Met dank dus aan Swinton, die de film ook produceerde. Zij is namelijk veel méér dan alleen actrice: in haar thuisland Schotland organiseert zij elk jaar ‘s werelds kleinste filmfestival.

Yves Saint Laurent - l'Amour fou

regie: Pierre Thoretton
FRA 2010 • documentaire • 98 min.

De Franse modewereld blijft een dankbare inspiratiebron voor de filmwereld. Na twee recente speelfilms over Coco Chanel (COCO AVANT CHANEL en COCO CHANEL & IGOR STRAVINSKY) vertonen wij deze maand een documentaire over een ander fashionfenomeen: de in 2008 overleden Yves Saint Laurent. En niet zomaar een docu, want YVES SAINT LAURENT - L’AMOUR FOU won vorig jaar de persprijs op het Filmfestival van Toronto.
Aan de hand van interviews en archiefbeelden laat de documentaire het bijzondere leven zien van de modekoning. Via een reeks anekdotes komen we meer te weten over zijn jeugd, over zijn entree bij het illustere modehuis van Christian Dior (waar hij al op zijn 21ste de baas werd) en natuurlijk over zijn belangrijkste wapenfeiten als ontwerper – waaronder zijn Mondriaanjurk, zijn broekpak en de destijds geruchtmakende vrouwenkostuums. Mede dankzij een interview met Saint Laurent zélf uit 2001 krijgen we een aardig beeld van de drijfveren en keuzes achter zijn ontwerpen.
Regisseur Pierre Thoretton koos ervoor om in YVES SAINT LAURENT vooral de positieve zaken uit het leven van zijn hoofdpersoon te tonen. Daardoor komen we als kijker helaas weinig te weten over de dieptepunten, zoals zijn alcohol- en drugsproblemen en zijn depressies. Sommige critici betreuren dat, maar aan de andere kant past het eigenlijk wel mooi bij het onderwerp en de glitter&glamour van de mode.