The housemaid

Do 10, Wo 16, aanvang 20.30 uur
Za 12, aanvang 19.00 uur
Di 15, aanvang 14.00 uur

Winter's bone

Vr 11, aanvang 19.00 uur
Za 12, aanvang 21.45 uur
Di 15, aanvang 20.30 uur

Io sono l'amore

Zo 13, aanvang 20.30 uur

Yves Saint Laurent - l'amour fou

Zo 13, aanvang 16.00 uur

Buried

Vr 11, aanvang 21.45 uur
Ma 14, aanvang 20.30 uur

The housemaid

regie: Im Sang-Soo
met: Seo Woo, Jeon Do-Yeon
ZKO 2010 • thriller • 106 min.

De gescheiden Eun-Yi leidt een armoedig bestaan in Zuid-Korea. Ze verdient een minimaal loon als bordenwasser en deelt een simpel eenpersoons flatje met een vriendin. Wanneer zij een baan als dienstmeisje krijgt bij een zeer rijke familie lijkt haar toekomst er rooskleuriger uit te gaan zien. Eun-Yi wordt daar ingewijd door de oudere huishoudster mevrouw Cho. Zo leert ze een voor haar nieuwe wereld met geheel eigen sociale verhoudingen kennen. De familie lijkt aardig voor de huishoudsters, maar laat ondertussen wel duidelijk voelen dat zij in hun ogen slechts voetvegen zijn. Het loon en de extraatjes vergoeden echter veel.
De heer des huizes gedraagt zich als een kleine keizer. Hij is gewend dat aan al zijn wensen wordt voldaan. Als hij heel andere diensten verlangt van Eun-Yi ontstaat er een geheime relatie tussen beiden. Mevrouw Cho ziet al snel in dat deze situatie een bom legt onder de verhoudingen in de familie.
Regisseur Im Sang-Soo verwerkt in THE HOUSEMAID veel kritiek op de verschillen tussen arm en rijk in de Koreaanse maatschappij. Zijn film is een nieuwe versie van de gelijknamige erotische klassieker uit 1960.

Winter's bone

regie: Debra Granik
met: Jennifer Lawrence, Garret Dillahunt, John Hawkes
USA 2010 • drama, thriller • 100 min.

Opgroeiend meisje probeert dapper haar gezin van de ondergang te redden. Het lijkt het thema van de gemiddelde Disney-film. Het is ook het verhaal van WINTER’S BONE, maar dan anders: rauw, beklemmend en realistisch.
WINTER’S BONE gaat over de achterkant van Amerika. De film speelt zich af in de gesloten clancultuur in het Ozark-gebergte in het midden van de VS, waar mensen aan de rand van de consumptiemaatschappij overleven in houten huizen en trailers. Hoofdpersoon is de 17-jarige Ree Dolly (een geweldige rol van Jennifer Lawrence), die haar jongere broertje en zusje leert hoe ze eekhoorns moeten schieten en villen als aanvulling op het dagelijks menu. Hun moeder is geestelijk zwaar beschadigd, hun vader Jessup is afwezig.
Ree krijgt van de politie te horen dat Jessup, die illegaal drugs produceert, niet is komen opdagen bij een rechtszaak waarvoor hij het huis van het gezin als onderpand had gegeven. Als hij zich niet binnen een week meldt, staat het gezin op straat. ‘Ik zal hem vinden’, kondigt Ree vastbesloten aan. Ondanks de tegenstand van buren en familie volhardt zij koppig in haar zoektocht, tot aan het bittere einde. Het geweld dat vanaf het begin onderhuids aanwezig is, maakt van WINTER’S BONE een donkere maar zeer indrukwekkende film.
‘Arm is in de VS vaak een scheldwoord. In Amerika vinden mensen het moeilijk om naar mijn film te kijken, omdat ik ze een Amerika toon dat ze niet graag willen zien’, zei regisseur Debra Granik in NRC Handelsblad. WINTER’S BONE kreeg op het Sundance Festival de prijs van de Grote Jury. Hoofdrolspeelster Jennifer Lawrence wordt genoemd als één van de grote kanshebbers bij de Oscar-uitreiking eind deze maand.

Io sono l'amore

regie: Luca Guadagnino
met: Tilda Swinton, Flavio Parenti, Edoardo Gabbriellini
ITA 2010 • drama • 120 min.

Al lang voordat IO SONO L’AMORE zijn Nederlandse première beleefde gingen de geruchten: de Italiaanse film zou Oscar-waardig zijn, vooral dankzij de verpletterende hoofdrol van Tilda Swinton. Of het inderdaad zover komt blijft natuurlijk afwachten, maar de gevierde Schotse actrice (MICHAEL CLAYTON, BURN AFTER READING) maakt haar faam inderdaad waar en tilt de film in haar eentje naar een hoger plan. ‘Haar beheerste spel maakt de film een feest voor fijnproevers’, zo constateerde de Volkskrant.
IO SONO L’AMORE begint als een kroniek over de Italiaanse familie Recchi, die rijk is geworden in de textielhandel. De mater familias is Emma (Swinton), een voormalige Russische die getrouwd is met de Milanese textielmagnaat Edoardo Tancredi. Zij hebben twee zonen, Eduardo en Gianluca. Op een dag verliest Eduardo junior tijdens een atletiekwedstrijd van de jonge kok Antonio. Wanneer deze hem ‘s avonds komt troosten met een taart begint een vriendschap die de familiebanden doorkruist. Emma wordt namelijk verliefd op Antonio en er ontstaat een heftige relatie tussen de twee.
Regisseur Luca Guadagnino trekt werkelijk alle filmregisters open om die liefdesrelatie in beeld te brengen. Dat maakt IO SONO L’AMORE tot een visueel overdonderende film, waarin je als kijker bijna ogen en oren tekort komt. Met dank dus aan Swinton, die de film ook produceerde. Zij is namelijk veel méér dan alleen actrice: in haar thuisland Schotland organiseert zij elk jaar ‘s werelds kleinste filmfestival.

Yves Saint Laurent - l'amour fou

regie: Pierre Thoretton
FRA 2010 • documentaire • 98 min.

De Franse modewereld blijft een dankbare inspiratiebron voor de filmwereld. Na twee recente speelfilms over Coco Chanel (COCO AVANT CHANEL en COCO CHANEL & IGOR STRAVINSKY) vertonen wij deze maand een documentaire over een ander fashionfenomeen: de in 2008 overleden Yves Saint Laurent. En niet zomaar een docu, want YVES SAINT LAURENT - L’AMOUR FOU won vorig jaar de persprijs op het Filmfestival van Toronto.
Aan de hand van interviews en archiefbeelden laat de documentaire het bijzondere leven zien van de modekoning. Via een reeks anekdotes komen we meer te weten over zijn jeugd, over zijn entree bij het illustere modehuis van Christian Dior (waar hij al op zijn 21ste de baas werd) en natuurlijk over zijn belangrijkste wapenfeiten als ontwerper – waaronder zijn Mondriaanjurk, zijn broekpak en de destijds geruchtmakende vrouwenkostuums. Mede dankzij een interview met Saint Laurent zélf uit 2001 krijgen we een aardig beeld van de drijfveren en keuzes achter zijn ontwerpen.
Regisseur Pierre Thoretton koos ervoor om in YVES SAINT LAURENT vooral de positieve zaken uit het leven van zijn hoofdpersoon te tonen. Daardoor komen we als kijker helaas weinig te weten over de dieptepunten, zoals zijn alcohol- en drugsproblemen en zijn depressies. Sommige critici betreuren dat, maar aan de andere kant past het eigenlijk wel mooi bij het onderwerp en de glitter&glamour van de mode.

Buried

regie: Rodrigo Cortés
met: Ryan Reynolds
FRA/SPA/USA 2010 • drama, mysterie, thriller • 95 min.

Eind jaren tachtig maakte George Sluizer met SPOORLOOS één van de beste Nederlandse films allertijden. Met een claustrofobische slotscène waarin de hoofdpersoon levend is begraven in een kleine doodskist. Helaas kon Sluizer dat slot later niet herhalen in zijn remake THE VANISHING, omdat de producenten een hoopvoller einde eisten voor het Amerikaanse publiek. Maar de tijden veranderen. Een paar jaar geleden kopieerde Quentin Tarantino zo’n beetje Sluizer’s scène in KILL BILL, en de Spaanse regisseur Rodrigo Cortés ging vorig jaar nóg een stap verder: hij durfde het aan om zijn Engelstalige debuut BURIED volledig in een doodskist te laten afspelen.
BURIED speelt in het bezette Irak, waar de Amerikaanse vrachtwagenchauffeur Paul Conroy (Ryan Reynolds) na een overval is begraven tussen zes planken. Het enige wat hij nog heeft is zijn Zippo-aansteker en zijn mobieltje. Paul’s belagers denken en onrechte dat hij bij het leger hoort en eisen vijf miljoen dollar losgeld. Aan Paul de taak om via zijn mobiele telefoon contact te zoeken met het thuisfront. Anderhalf uur lang volgt de film zijn eenzame strijd tegen de tijd, de beperkte hoeveelheid zuurstof én de steeds legere accu van zijn telefoon.
Het knappe van BURIED is dat je je ook als kijker hoe langer hoe meer opgesloten voelt. Volkomen terecht won deze thriller afgelopen jaar de prijs voor de beste Europese fantastische film en volkomen terecht gooide hij zeer hoge ogen op het Amerikaanse Sundance Festival. Volgens de Volkskrant is de film niet alleen een meesterstukje binnen het genre, maar ook bloedstollend spannend.