The kids are all right

Do 17, Zo 20, Wo 23, aanvang 20.30 uur
Za 19, aanvang 19.00 uur
Di 22, aanvang 14.00 uur

Potiche

Zo 20, aanvang 16.00 uur
Ma 21, Di 22, aanvang 20.30 uur

Io sono l'amore

Vr 18, aanvang 19.00 uur

Yves Saint Laurent - L'amour fou

Vr 18, aanvang 21.45 uur

Buried

Za 19, aanvang 21.45 uur

Jeugdfilm in de voorjaarsvakantie

Knoester

Zo 20, Wo 23, aanvang 13.30 uur

The kids are all right

regie: Lisa Cholodenko
met: Julianne Moore, Annette Bening, Mark Ruffalo
USA 2010 • drama, komedie • 106 min.

Het leven van Nic (Annette Bening) en Jules (Julianne Moore) kabbelt rustig voort. Oké, ze kampen dan misschien met een kleine midlife crisis, maar welk stel dat al jaren samen is doet dat niet? Nic mag als arts en kostwinner graag de zaken onder controle hebben, terwijl de fladderige Jules net een nieuwe carrière als landschapsarchitecte is begonnen. Maar ze hebben het goed, als Californisch gezin van lesbische moeders met twee puberkinderen van dezelfde spermadonor.
Dat verandert wanneer de kinderen besluiten om op zoek te gaan naar hun vader. In het geheim leggen broer en zus contact met Paul (Mark Ruffalo), een relaxte restauranteigenaar. Hij besloot ooit donor te worden ‘omdat het leuker was dan bloed geven’ en vindt het nu wel cool om opeens vader te zijn. In al zijn mannelijke argeloosheid gooit hij het gezinsleven drastisch overhoop. Helemaal als hij en Jules ook nog een verhouding krijgen.
Regisseur Lisa Cholodenko schaafde vijf jaar aan het script van THE KIDS ARE ALL RIGHT. Dat betaalt zich uit: de relatiekomedie zit vol snelle en natuurgetrouwe dialogen tussen de geweldig spelende Bening en Moore. Want gepraat wordt er! Het feit dat Nic en Jules lesbisch zijn wordt nauwelijks benadrukt, het gaat vooral om het gezinnetje dat onder invloed van de opgroeiende pubers wordt opgeschud. Zoals dochter Joni tegen Paul zegt: ‘Ik dacht dat je anders was. Beter.’ Als dat niet de samenvatting van volwassen worden is?

Potiche

regie: François Ozon
met: Catherine Deneuve, Gérard Depardieu, Fabrice Luchini
FRA 2010 • komedie • 103 min.

François Ozon is geen regisseur die zich tot één genre beperkt. De laatste vijftien jaar heeft schotelde hij ons nagenoeg alle mogelijke films voor. Soms succesvol, soms minder geslaagd, maar altijd reden voor reuring. Zijn jongste film POTICHE is een luchtig en vrolijk verhaal en als klap op de vuurpijl heeft Ozon zowel Catherine Deneuve als Gérard Depardieu weten te strikken voor de hoofdrollen.
POTICHE is gebaseerd op een toneelstuk uit de jaren zeventig. De komedie speelt zich af in een paraplufabriek. Suzanne (Deneuve) is de vrouw van een wat losbandige industrieel. Als deze in de ziektewet belandt door een opstand van zijn werknemers neemt Suzanne samen met haar oude vlam Maurice (Depardieu) de leiding van de fabriek over. Dankzij hen krijgen de arbeiders niet alleen betere werkomstandigheden, maar ook vrolijke verantwoorde kunst aan de muren van de fabriek. Suzanne ontpopt zich als een zakelijk talent, die het beter doet dan haar man.
POTICHE doet denken aan de grandioze screwballcomedies van het Hollywood van de jaren dertig. Ozon heeft zich uitgeleefd in de aankleding van de film en schreef venijnige dialogen. Kortom: een film waarbij de vrolijkheid van het doek spat. Niet voor niets kreeg de recensie in de Filmkrant als boventitel ‘De oude Ozon is terug!’ – daarmee verwijzend naar zijn succesvolle komedie HUIT FEMMES.

Io sono l'amore

regie: Luca Guadagnino
met: Tilda Swinton, Flavio Parenti, Edoardo Gabbriellini
ITA 2010 • drama • 120 min.

Al lang voordat IO SONO L’AMORE zijn Nederlandse première beleefde gingen de geruchten: de Italiaanse film zou Oscar-waardig zijn, vooral dankzij de verpletterende hoofdrol van Tilda Swinton. Of het inderdaad zover komt blijft natuurlijk afwachten, maar de gevierde Schotse actrice (MICHAEL CLAYTON, BURN AFTER READING) maakt haar faam inderdaad waar en tilt de film in haar eentje naar een hoger plan. ‘Haar beheerste spel maakt de film een feest voor fijnproevers’, zo constateerde de Volkskrant.
IO SONO L’AMORE begint als een kroniek over de Italiaanse familie Recchi, die rijk is geworden in de textielhandel. De mater familias is Emma (Swinton), een voormalige Russische die getrouwd is met de Milanese textielmagnaat Edoardo Tancredi. Zij hebben twee zonen, Eduardo en Gianluca. Op een dag verliest Eduardo junior tijdens een atletiekwedstrijd van de jonge kok Antonio. Wanneer deze hem ‘s avonds komt troosten met een taart begint een vriendschap die de familiebanden doorkruist. Emma wordt namelijk verliefd op Antonio en er ontstaat een heftige relatie tussen de twee.
Regisseur Luca Guadagnino trekt werkelijk alle filmregisters open om die liefdesrelatie in beeld te brengen. Dat maakt IO SONO L’AMORE tot een visueel overdonderende film, waarin je als kijker bijna ogen en oren tekort komt. Met dank dus aan Swinton, die de film ook produceerde. Zij is namelijk veel méér dan alleen actrice: in haar thuisland Schotland organiseert zij elk jaar ‘s werelds kleinste filmfestival.

Yves Saint Laurent - L'amour fou

regie: Pierre Thoretton
FRA 2010 • documentaire • 98 min.

De Franse modewereld blijft een dankbare inspiratiebron voor de filmwereld. Na twee recente speelfilms over Coco Chanel (COCO AVANT CHANEL en COCO CHANEL & IGOR STRAVINSKY) vertonen wij deze maand een documentaire over een ander fashionfenomeen: de in 2008 overleden Yves Saint Laurent. En niet zomaar een docu, want YVES SAINT LAURENT - L’AMOUR FOU won vorig jaar de persprijs op het Filmfestival van Toronto.
Aan de hand van interviews en archiefbeelden laat de documentaire het bijzondere leven zien van de modekoning. Via een reeks anekdotes komen we meer te weten over zijn jeugd, over zijn entree bij het illustere modehuis van Christian Dior (waar hij al op zijn 21ste de baas werd) en natuurlijk over zijn belangrijkste wapenfeiten als ontwerper – waaronder zijn Mondriaanjurk, zijn broekpak en de destijds geruchtmakende vrouwenkostuums. Mede dankzij een interview met Saint Laurent zélf uit 2001 krijgen we een aardig beeld van de drijfveren en keuzes achter zijn ontwerpen.
Regisseur Pierre Thoretton koos ervoor om in YVES SAINT LAURENT vooral de positieve zaken uit het leven van zijn hoofdpersoon te tonen. Daardoor komen we als kijker helaas weinig te weten over de dieptepunten, zoals zijn alcohol- en drugsproblemen en zijn depressies. Sommige critici betreuren dat, maar aan de andere kant past het eigenlijk wel mooi bij het onderwerp en de glitter&glamour van de mode.

Buried

regie: Rodrigo Cortés
met: Ryan Reynolds
FRA/SPA/USA 2010 • drama, mysterie, thriller • 95 min.

Eind jaren tachtig maakte George Sluizer met SPOORLOOS één van de beste Nederlandse films allertijden. Met een claustrofobische slotscène waarin de hoofdpersoon levend is begraven in een kleine doodskist. Helaas kon Sluizer dat slot later niet herhalen in zijn remake THE VANISHING, omdat de producenten een hoopvoller einde eisten voor het Amerikaanse publiek. Maar de tijden veranderen. Een paar jaar geleden kopieerde Quentin Tarantino zo’n beetje Sluizer’s scène in KILL BILL, en de Spaanse regisseur Rodrigo Cortés ging vorig jaar nóg een stap verder: hij durfde het aan om zijn Engelstalige debuut BURIED volledig in een doodskist te laten afspelen.
BURIED speelt in het bezette Irak, waar de Amerikaanse vrachtwagenchauffeur Paul Conroy (Ryan Reynolds) na een overval is begraven tussen zes planken. Het enige wat hij nog heeft is zijn Zippo-aansteker en zijn mobieltje. Paul’s belagers denken en onrechte dat hij bij het leger hoort en eisen vijf miljoen dollar losgeld. Aan Paul de taak om via zijn mobiele telefoon contact te zoeken met het thuisfront. Anderhalf uur lang volgt de film zijn eenzame strijd tegen de tijd, de beperkte hoeveelheid zuurstof én de steeds legere accu van zijn telefoon.
Het knappe van BURIED is dat je je ook als kijker hoe langer hoe meer opgesloten voelt. Volkomen terecht won deze thriller afgelopen jaar de prijs voor de beste Europese fantastische film en volkomen terecht gooide hij zeer hoge ogen op het Amerikaanse Sundance Festival. Volgens de Volkskrant is de film niet alleen een meesterstukje binnen het genre, maar ook bloedstollend spannend.

Knoester

regie: Åsleik Engmark
NOR 2010 • avonturenfilm, fantasy, komedie • 74 min.
Alle leeftijden, Nederlands gesproken

De kleine Junior en zijn oudere broer Philip gaan verhuizen, van de drukke stad naar het rustige platteland. Hun ouders hebben daar voor veel geld een beeldschoon huis gekocht, ver van alle andere huizen. Ze vinden het allemaal even spannend. Maar als ze daar aankomen blijkt het huis nogal bouwvallig te zijn. Binnen de kortste keren zakt Junior door de vloer in zijn slaapkamer. Er moet heel wat geklust worden om alles weer in orde te brengen. En daar is geld voor nodig. Lastig, want de zaken van Junior’s vader lopen niet zo best. Hij verkoopt kleurige panty’s en maillots, maar daar zitten de mensen op het platteland niet op te wachten. Daarom besluit Junior’s moeder een baantje te nemen in de dorpswinkel.
Dat betekent wel dat Junior overdag alleen thuis is – hij is nog te jong om naar school te gaan. Saai, eenzaam, verdrietig? Nee hoor, want Junior heeft een bijzonder vriendje gevonden toen zijn vader een boom aan het snoeien was. Tussen het houtafval lag daar een tak die alleen met Junior kan praten: Knoester. Met dit vriendje leert Junior zijn nieuwe omgeving kennen. Knoester is een goede en grappige raadgever die hem door allerlei lastige en spannende avonturen heen helpt. Zo vechten ze met ‘draken’ in het donkere bos en ontmoeten ze een prinses op een paard die Junior’s hart steelt.
KNOESTER is het eerste deel over Junior en zijn pratende tak. Deel 2 en 3 zijn in de maak. De film, gebaseerd op de zeer gewaardeerde boeken van Anne-Cath Vestly, is in thuisland Noorwegen waanzinnig populair. De combinatie van live-action en animatie, de situering in de jaren zestig en de humor pakken bijzonder goed uit.