Norwegian wood

Zo 20, aanvang 16.00 uur
Di 22, aanvang 20.30 uur

Biutiful

Do 17, Zo 20, aanvang 20.30 uur
Vr 18, aanvang 21.45 uur
Di 22, aanvang 14.00 uur

Armadillo

Za 19, aanvang 21.45 uur
Ma 21, Wo 23,aanvang 20.30 uur

Haar naam was Sarah

Vr 18, Za 19, aanvang 19.00 uur

Norwegian wood

regie: Ahn Hung Tran
met: Rinko Kikuchi, Kenichi Matsuyama, Tetsuji Tamayama
JAP 2010 • drama, romantiek • 133 min.

'I once had a girl
Or should I say she once had me
She showed me her room
Isn't it good, Norwegian wood.'
Denk het deuntje erbij en elke 45-plusser weet waar we het over hebben: de Beatles-klassieker 'Norwegian Wood'. Boekliefhebbers zullen misschien eerder denken aan de gelijknamige roman van Haruki Murakami, die vernoemd is naar dit beroemde nummer. Murakami's bestseller uit 1987 werd afgelopen jaar verfilmd door de Frans-Vietnamese regisseur Ahn Hung Tran.
NORWEGIAN WOOD speelt eind jaren zestig en draait rond de jonge student Toru Watanabe, die een crisis doormaakt nadat zijn hartsvriend Kizuki zelfmoord heeft gepleegd. Toru komt in contact met Kizuki's vriendin Naoko, op wie hij stiekem verliefd is. De twee krijgen een relatie, maar die wordt problematisch wanneer Naoko wordt opgenomen in een psychiatrische kliniek. En de problemen worden alleen nog maar groter wanneer Toru een nieuwe liefde ontmoet, de extraverte studente Midori.
Net als in zijn eerdere films (de bescheiden arthouse-hits CYCLO en L'ODEUR DE LA PAPAYE VERTE) schoot Ahn Hung Tran voor NORWEGIAN WOOD prachtige beelden op prachtige locaties. Het maakt zijn film over liefde en depressie een lust voor het oog. Volgens de Volkskrant is NORWEGIAN WOOD ondanks al die schoonheid toch ook een ontroerende en bij vlagen zelfs hartverscheurende ervaring. Met bovendien een mooie hoofdrol van de jonge Japanse actrice Rinko Kikuchi als Naoke, die eerder al een getroebleerd meisje speelde in BABEL van Alejandro Gonzáles Iñàrritu (zie pag. 12).

Biutiful

regie: Alejandro Gonzáles Iñàrritu
met: Javier Bardem, Maricel Alvarez, Hanna Bouchaib
MEX/SPA 2010 • drama • 147 min.

'Het beste acteerwerk sinds Marlon Brando in LAST TANGO IN PARIS', zo prees collega-acteur Sean Penn het spel van Javier Bardem in BIUTIFUL. Geen gering compliment, want die klassieker dateert al van 1972. Niet zo gek dus dat de Spaanse acteur een Oscarnominatie kreeg voor zijn hoofdrol in de nieuwste film van Alejandro Gonzáles Iñàrritu (BABEL, 21 GRAMS), die tijdens het Rotterdams Filmfestival op de derde plaats eindigde in de publiekspoll.
Bardem speelt in BIUTIFUL de criminele sjacheraar Uxbal, die de armste wijk van Barcelona als zijn werkterrein heeft. Samen met zijn broer ritselt en regelt hij daar voor illegale Afrikanen en Chinezen allerlei zaken die het daglicht niet kunnen verdragen. Op die manier weet hij het hoofd boven water te houden. Uxbal's wereld stort echter in als hij hoort dat hij ongeneeslijk ziek is en spoedig zal sterven. Want hoe moet het dan verder met zijn twee jonge kinderen en met zijn kwetsbare vrouw, die manisch-depressief is? In de paar maanden die hem volgens de dokters nog resten probeert Uxbal orde op zaken te stellen in zijn leven, maar daardoor blijkt hij zich steeds verder in de nesten te werken. Hij belandt in een neerwaartse spiraal en als kijker zinken we met hem mee.
BIUTIFUL is een even zware als betoverende film van de Zuid-Amerikaanse meesterregisseur Iñàrritu. 'Hij weet het bovennatuurlijke en de rauwe realiteit aannemelijk te mixen, nonchalant slalommend van thriller naar drama, van spirituele zoektocht naar koortsachtige reis. Een knappe compositie van verstikkende chaos en schaarse rustpunten, die betoverende, spookachtige en onvergetelijke scènes en beelden oplevert', aldus de Volkskrant.

Armadillo

regie: Janus Metz Pedersen
DEN 2010 • documentaire • 100 min.

Je kunt je goed voorstellen waarom ARMADILLO, als eerste documentaire ooit, geselecteerd werd voor de Semaine de la Critique-competitie in Cannes vorig jaar én er meteen de hoofdprijs won. ARMADILLO is zo meeslepend, dat het lijkt alsof je naar een speelfilm à la SAVING PRIVATE RYAN zit te kijken in plaats van naar een documentaire over een groep Deense soldaten in Camp Armadillo in Zuid-Afghanistan. Opmerkelijk, want de Deense filmmaker Janus Metz hanteert toch een sobere stijl: geen dramatische commentaarstem, geen ellenlange interviews, geen visuele trucjes. Hij oordeelt ook niet, maar observeert en registreert, waarbij hij de jonge soldaten in allerlei concrete situaties dicht op de huid filmt. En dat kon ook, Metz en zijn cameraman Lars Skree kregen opvallend veel ruimte van het Deense leger.
Voor de afstand die je ervaart bij het bekijken van bijvoorbeeld journaalbeelden is in ARMADILLO absoluut geen plaats. Je wordt meegezogen in de acties van de soldaten en de reacties van de bevolking daar, zoals een boer die weigert informatie te geven over de Taliban: 'Jullie hebben wapens, zij hebben wapens, ik ben de pineut.' Je krijgt ook beelden voorgeschoteld die je liever niet zou zien. Van dodelijke acties, van wraakzucht, van doodsbange dorpelingen, van paniek en van soldaten die op zoek zijn naar de ultieme kick. Nee, dit is geen fictie, maar bittere werkelijkheid.
In Cannes verzekerde Metz dat hij met ARMADILLO geen spannend verhaal wilde vertellen. Zijn doel was een zo diepgaand mogelijke, antropologische zoektocht naar de impact van een oorlog op de geest van jonge mensen. Ver weg van huis en haard moeten zij de vrede afdwingen en een democratie mogelijk maken.

Haar naam was Sarah

regie: Gilles Paquet-Brenner
met: Kristin Scott Thomas, Mélusine Mayance, Niels Arestrup
FRA 2010 • drama • 111 min.

HAAR NAAM WAS SARAH zou wel eens één van de grote publiekstrekkers van dit jaar kunnen worden. Niet alleen omdat het drama gebaseerd is op de gelijknamige bestseller van Tatiana De Rosnay, maar ook omdat de hoofdrol gespeeld wordt door Kristin Scott Thomas. Net als in haar succesfilm IL Y A LONGTEMPS QUE JE T'AIME spreekt de Britse actrice weer vloeiend Frans. Op zich niet zo gek, want ze woont inmiddels langer in Frankrijk dan in Engeland.
In HAAR NAAM WAS SARAH is Thomas de doortastende Amerikaanse journaliste Julia. Ruim zestig jaar na dato probeert zij een vergeten stukje oorlogsgeschiedenis te ontrafelen: de grote razzia die de Franse politie tijdens de Tweede Wereldoorlog hield in de joodse wijken van Parijs. In de zomer van 1942 werden bijna dertienduizend Joden opgesloten in het oude vélodrome van de Franse hoofdstad om vervolgens afgevoerd te worden naar de Duitse concentratiekampen. Julia ontdekt dat haar eigen appartement ooit toebehoorde aan één van die joodse families. Als zij er achter komt dat Sarah (de jongste dochter uit dat gezin) de holocaust moet hebben overleefd, wordt haar journalistieke speurtocht ook een persoonlijke queeste.
De film vertelt twee verhalen. We zien enerzijds de lotgevallen van Sarah die tijdens de oorlogsjaren op zoek gaat naar haar gedeporteerde ouders en broertje, en anderzijds Julia die anno nu op zoek gaat naar wat er destijds is gebeurd. De manier waarop regisseur Gilles Paquet-Brenner beide verhalen met elkaar mengt is volgens sommige critici geen onverdeeld succes, maar zoals altijd is het laatste woord aan de kijker.