True grit

Do 19, Di 24, aanvang 20.30 uur
Za 21, aanvang 21.45 uur

Drei

Vr 20, aanvang 21.45 uur
Ma 23, Wo 25, aanvang 20.30 uur

Black butterflies

Vr 20, Za 21, aanvang 19.00 uur
Zo 22, aanvang 20.30 uur
Di 24, aanvang 14.00 uur

True grit

regie: Joel & Ethan Coen
met: Jeff Bridges, Matt Damon, Hailee Steinfeld
USA 2010 • drama, western • 112 min.

Voor Volkskrant-lezers viel er de afgelopen maanden niet te ontkomen aan de gebroeders Joel en Ethan Coen. Bijna dagelijks adverteerde de krant voor een speciale DVD-set met hun complete oeuvre. Helemaal volledig is die set niet, want inmiddels heeft het regisseursduo alweer een nieuwe film uitgebracht: TRUE GRIT. Een heuse western, al wil dat bij de Coens niet zo heel veel zeggen. Ze spelen graag met genres, en weten ook de western naar hun eigen hand te zetten.
Op het eerste gezicht lijkt TRUE GRIT op een remake van de gelijknamige John Wayne-klassieker uit 1969. Maar niets is minder waar. De Coens gebruikten slechts dezelfde bron: de wraakroman True Grit van Charles Portis uit 1968. Portis schreef een verhaal over het jonge meisje Mattie die zich wil wreken op de brute moordenaar van haar vader. Zij roept daarvoor de hulp in van de snoeiharde marshal Rooster Cogburn. Die moet de orde herstellen, maar wordt daarbij in de weg gezeten door zowel Mattie als een ijdele premiejager.
In de nieuwe film wordt Mattie prachtig gespeeld door de 13-jarige debutante Hailee Steinfeld, die een Oscarnominatie overhield aan haar rol. De show wordt echter gestolen door de eveneens voor een Oscar genomineerde Jeff Bridges, die vol verve – en met ooglapje – de aan lager wal geraakte Cogburn speelt. Net als in THE BIG LEBOWSKI blijkt Bridges zich als een vis in het water te voelen bij de Coen-broers. Ook de derde hoofdrol wordt sterk ingevuld door A-acteur Matt Damon (INVICTUS, THE BOURNE-trilogie) als premiejager.
Het resultaat is een western vol typische Coen-elementen, die laveert tussen de hardheid van hun NO COUNTRY FOR OLD MEN en de komische noten van films als THE BIG LEBOWSKI en BURN AFTER READING. Volgens de Volkskrant is TRUE GRIT 'een wraakfilm zonder winnaars, vertrouwd superieur geregisseerd en gemonteerd'. Dat citaat kan zó in hun volgende advertentie...

Drei

regie: Tom Tykwer
met: Sophie Rois, Sebastian Schipper, Devid Striesow
DUI 2010 • drama • 119 min.

De titel van DREI dekt de lading goed, want in feite zijn het drie films in één. Of in ieder geval drie genres in één: relatiekomedie, maatschappijkritische film én een drama over biseksualiteit. Slechts weinig regisseurs zullen wegkomen met zo'n combinatie, maar Tom Tykwer lukte het. Op zich niet zo gek, want eerder wist het Duitse multitalent al de onverfilmbaar geachte Patrick Süskind-roman Das Parfum succesvol om te toveren tot de internationale productie PERFUME.
DREI gaat over de veertigers Hanna en Simon, die al bijna twintig jaar een relatie hebben. Het vuur dat er ooit tussen hen was is goeddeels verdwenen; de twee hebben zich vooral op hun werk gestort. Hanna maakt een TV-programma over cultuur en zit in verschillende commissies, Simon werkt bij een bedrijf dat grote kunstwerken produceert. Door toeval komt Hanna in aanraking met Adam, een slimme en knappe stamcelonderzoeker op wie ze verliefd wordt. Door minstens zo'n groot toeval ontmoet niet veel later ook Simon de biseksuele Adam, en ook hij begint een relatie met hem. Dat klinkt misschien vergezocht, maar in de wereld van Tom Tykwer zijn dergelijke ontwikkelingen heel goed mogelijk. Uiteindelijk komt dit dubbele overspel wel uit en dan zijn de poppen natuurlijk aan het dansen.
Met DREI maakte Tykwer voor het eerst in bijna tien jaar weer een volledig Duitse film. Dit betekende dat hij geen last had van bemoeizuchtige Amerikaanse studio's of producenten en dat hij dus helemaal zijn eigen ding kon doen. Als kijker zullen we dat weten ook: net als in zijn vroegere Duitse werk (waaronder het hyperkinetische LOLA RENNT) gebruikt hij weer split-screen en allerlei andere filmische trucs om zijn verhaal te vertellen. Bovendien componeerde hij samen met zijn collega's Reinhold Heil en Johnny Klimek weer de zeer karakteristieke – en mooie – soundtrack voor de film. Hoewel DREI door recensenten minder enthousiast werd ontvangen dan Tykwers eerdere films, zullen veel regisseurs nooit aan dit niveau kunnen tippen.

Black butterflies

regie: Paula van der Oest
met: Carice van Houten, Rutger Hauer, Liam Cunningham
NED 2010 • drama • 98 min.

BLACK BUTTERFLIES  van regisseur Paula van der Oest is een biopic over de Zuid-Afrikaanse dichter Ingrid Jonker. Haar korte leven (1933-1965) is door een moeizaam verleden getekend. Nog voor haar geboorte verdwijnt Ingrid's vader uit beeld en groeit ze in armoede op bij haar grootouders. Haar moeder is psychisch labiel en sterft als Ingrid tien jaar is. Ze wordt opgenomen in het nieuwe gezin van haar vader, maar tussen hen botst het voortdurend. Dat ligt niet alleen aan hun totaal verschillende karakters: vader (Rutger Hauer) is een dominante, strenge en rechtlijnige man, waar dochter (Carice van Houten) grillig, gevoelig, creatief en opstandig is. Ook hun politieke ideeën staan haaks op elkaar. Terwijl vader politicus is voor de Nasionale Party, sluit Ingrid – ze schrijft al gedichten vanaf haar zesde jaar – zich aan bij de Sestigers. Het is een kunstenaarsgroep die zich verzet tegen de apartheid en censuur van de heersende Nasionale Party.
Intussen heeft vader een geschikte huwelijkskandidaat voor Ingrid gevonden, maar haar huwelijk wordt één grote teleurstelling en maakt Ingrid neerslachtig. Het is dan ook niet vreemd dat ze op een dag compleet valt voor de schrijver Jack Cope (Liam Cunningham). Er volgt een onstuimige relatie, maar ook hij kan haar niet gelukkig maken. De slechte relatie met haar vader en een manisch-depressieve stoornis leiden uiteindelijk tot haar zelf gekozen dood.

Tijdens haar leven al was Jonker een geliefde dichter en haar poëzie is niet meer weg te denken uit de Zuid-Afrikaanse literatuur. Postuum werd ze geëerd door Nelson Mandela die in 1994 de eerste zitting van het democratisch gekozen parlement opende met een kenmerkend gedicht van haar: ´Die kind wat doodgeskiet is deur soldate by Nyanga´. Het is een indrukwekkend einde van de film.