True grit

Vr 27, aanvang 21.45 uur
Ma 30, Wo 1/6, aanvang 20.30 uur

Drei

Do 26, Di 31, aanvang 20.30 uur

Silent souls

Vr 27, aanvang 19.00 uur
Za 28, aanvang 21.45 uur
Zo 29, aanvang 20.30 uur
Di 31, aanvang 14.00 uur

The kids are all right

Za 28, aanvang 19.00 uur

True grit

regie: Joel & Ethan Coen
met: Jeff Bridges, Matt Damon, Hailee Steinfeld
USA 2010 • drama, western • 112 min.

Voor Volkskrant-lezers viel er de afgelopen maanden niet te ontkomen aan de gebroeders Joel en Ethan Coen. Bijna dagelijks adverteerde de krant voor een speciale DVD-set met hun complete oeuvre. Helemaal volledig is die set niet, want inmiddels heeft het regisseursduo alweer een nieuwe film uitgebracht: TRUE GRIT. Een heuse western, al wil dat bij de Coens niet zo heel veel zeggen. Ze spelen graag met genres, en weten ook de western naar hun eigen hand te zetten.
Op het eerste gezicht lijkt TRUE GRIT op een remake van de gelijknamige John Wayne-klassieker uit 1969. Maar niets is minder waar. De Coens gebruikten slechts dezelfde bron: de wraakroman True Grit van Charles Portis uit 1968. Portis schreef een verhaal over het jonge meisje Mattie die zich wil wreken op de brute moordenaar van haar vader. Zij roept daarvoor de hulp in van de snoeiharde marshal Rooster Cogburn. Die moet de orde herstellen, maar wordt daarbij in de weg gezeten door zowel Mattie als een ijdele premiejager.
In de nieuwe film wordt Mattie prachtig gespeeld door de 13-jarige debutante Hailee Steinfeld, die een Oscarnominatie overhield aan haar rol. De show wordt echter gestolen door de eveneens voor een Oscar genomineerde Jeff Bridges, die vol verve – en met ooglapje – de aan lager wal geraakte Cogburn speelt. Net als in THE BIG LEBOWSKI blijkt Bridges zich als een vis in het water te voelen bij de Coen-broers. Ook de derde hoofdrol wordt sterk ingevuld door A-acteur Matt Damon (INVICTUS, THE BOURNE-trilogie) als premiejager.
Het resultaat is een western vol typische Coen-elementen, die laveert tussen de hardheid van hun NO COUNTRY FOR OLD MEN en de komische noten van films als THE BIG LEBOWSKI en BURN AFTER READING. Volgens de Volkskrant is TRUE GRIT 'een wraakfilm zonder winnaars, vertrouwd superieur geregisseerd en gemonteerd'. Dat citaat kan zó in hun volgende advertentie...

Drei

regie: Tom Tykwer
met: Sophie Rois, Sebastian Schipper, Devid Striesow
DUI 2010 • drama • 119 min.

De titel van DREI dekt de lading goed, want in feite zijn het drie films in één. Of in ieder geval drie genres in één: relatiekomedie, maatschappijkritische film én een drama over biseksualiteit. Slechts weinig regisseurs zullen wegkomen met zo'n combinatie, maar Tom Tykwer lukte het. Op zich niet zo gek, want eerder wist het Duitse multitalent al de onverfilmbaar geachte Patrick Süskind-roman Das Parfum succesvol om te toveren tot de internationale productie PERFUME.
DREI gaat over de veertigers Hanna en Simon, die al bijna twintig jaar een relatie hebben. Het vuur dat er ooit tussen hen was is goeddeels verdwenen; de twee hebben zich vooral op hun werk gestort. Hanna maakt een TV-programma over cultuur en zit in verschillende commissies, Simon werkt bij een bedrijf dat grote kunstwerken produceert. Door toeval komt Hanna in aanraking met Adam, een slimme en knappe stamcelonderzoeker op wie ze verliefd wordt. Door minstens zo'n groot toeval ontmoet niet veel later ook Simon de biseksuele Adam, en ook hij begint een relatie met hem. Dat klinkt misschien vergezocht, maar in de wereld van Tom Tykwer zijn dergelijke ontwikkelingen heel goed mogelijk. Uiteindelijk komt dit dubbele overspel wel uit en dan zijn de poppen natuurlijk aan het dansen.
Met DREI maakte Tykwer voor het eerst in bijna tien jaar weer een volledig Duitse film. Dit betekende dat hij geen last had van bemoeizuchtige Amerikaanse studio's of producenten en dat hij dus helemaal zijn eigen ding kon doen. Als kijker zullen we dat weten ook: net als in zijn vroegere Duitse werk (waaronder het hyperkinetische LOLA RENNT) gebruikt hij weer split-screen en allerlei andere filmische trucs om zijn verhaal te vertellen. Bovendien componeerde hij samen met zijn collega's Reinhold Heil en Johnny Klimek weer de zeer karakteristieke – en mooie – soundtrack voor de film. Hoewel DREI door recensenten minder enthousiast werd ontvangen dan Tykwers eerdere films, zullen veel regisseurs nooit aan dit niveau kunnen tippen.

Silent souls

regie: Aleksei Fedorchenko
met: Igor Sergejev, Yuriy Tsurilo, Yuliya Aug
RUS 2010 • drama • 75 min.

SILENT SOULS  is een niet alledaagse Russische road movie waarin twee mannen het dode lichaam van een vrouw, Tania, naar haar laatste rustplaats brengen. De mannen, Miron en Aist, kennen elkaar van hun werk in de papierfabriek. Ze hebben dezelfde wortels: ze stammen af van het Merja-volk, een Russische minderheid van Finse komaf. Ze hechten aan hun eeuwenoude rituelen waarin de goden Liefde en Water een grote rol spelen. Aist kijkt dan ook niet gek op als Miron, de echtgenoot van Tania, hem vraagt mee te reizen naar het meer waar de twee ooit hun huwelijksvakantie vierden. Daar moet Tania teruggegeven worden aan het water. Terwijl betoverende landschappen voorbijglijden, rakelt Miron intieme details op over zijn huwelijksleven. Ook dat blijkt een ritueel te zijn: door het ophalen van zulke herinneringen – 'roken' genoemd – ga je je vanzelf opgewekter voeler en verandert je verdriet gaandeweg in tederheid.
Aangekomen bij het meer gaan de mannen aan de slag, zonder een woord te wisselen. Ze weten precies wat hun te doen staat. Maar toch zit er iets niet helemaal lekker. Ze kennen allebei het geheim waarover nooit gepraat is. Dat mag pas na het afscheid – met een dramatische ontknoping tot gevolg.
SILENT SOULS is geen (semi-)documentaire. Regisseur Fedorchenko schotelt ons een, welbewust melancholisch, ideaalbeeld voor. Volgens hem kent niemand meer de rituelen van de Merja. Hij heeft ze gebaseerd op die van andere Wolga-Finse volken, zoals de Mari. SILENT SOULS is een liefdevol verteld verhaal met krachtige beelden, bizarre grappen, a-romantische filmmuziek en fraaie teksten. De Volkskrant had er vijf sterren voor over.

The kids are all right

regie: Lisa Cholodenko
met: Julianne Moore, Annette Bening, Mark Ruffalo
USA 2010 • drama, komedie • 106 min.

Het leven van Nic (Annette Bening) en Jules (Julianne Moore) kabbelt rustig voort. Oké, ze kampen dan misschien met een kleine midlife crisis, maar welk stel dat al jaren samen is doet dat niet? Nic mag als arts en kostwinner graag de zaken onder controle hebben, terwijl de fladderige Jules net een nieuwe carrière als landschapsarchitecte is begonnen. Maar ze hebben het goed, als Californisch gezin van lesbische moeders met twee puberkinderen van dezelfde spermadonor.
Dat verandert wanneer de kinderen besluiten om op zoek te gaan naar hun vader. In het geheim leggen broer en zus contact met Paul (Mark Ruffalo), een relaxte restauranteigenaar. Hij besloot ooit donor te worden 'omdat het leuker was dan bloed geven' en vindt het nu wel cool om opeens vader te zijn. In al zijn mannelijke argeloosheid gooit hij het gezinsleven drastisch overhoop. Helemaal als hij en Jules ook nog een verhouding krijgen.
Regisseur Lisa Cholodenko schaafde vijf jaar aan het script van THE KIDS ARE ALL RIGHT. Dat betaalt zich uit: de relatiekomedie zit vol snelle en natuurgetrouwe dialogen tussen de geweldig spelende Bening en Moore. Want gepraat wordt er! Het feit dat Nic en Jules lesbisch zijn wordt nauwelijks benadrukt, het gaat vooral om het gezinnetje dat onder invloed van de opgroeiende pubers wordt opgeschud. Zoals dochter Joni tegen Paul zegt: 'Ik dacht dat je anders was. Beter.' Als dat niet de samenvatting van volwassen worden is?