Illégal

Do 23, ma 27, Wo 29, aanvang 20.30 uur

Rabbit hole

Vr 24, aanvang 21.45 uur
Za 25, aanvang 19.00 uur
Di 28, aanvang 14.00 uur

Biutiful

Zo 26, aanvang 20.30 uur

Somewhere

VR 24, aanvang 19.00 uur
Za 25, aanvang 21.45 uur
Di 28, aanvang 20.30 uur

Illégal

regie: Olivier Masset Depasse
met: Anne Coesens, Alexandre Gontcharov
BEL/FRA/LUX 2010 • drama • 90 min.

Asielzoekers en illegalen. Zolang ze geen naam en gezicht hebben, horen ze bij het leven als het dagelijks weerbericht. Soms volgen we een kwestie met net wat meer interesse, maar meestal ebt de belangstelling weg als de berichtgeving erover afneemt. Dat realiseerde de Waalse regisseur Olivier Masset-Depasse zich na het zien van een schokkende televisiereportage over een detentiecentrum waar mannen, vrouwen en kinderen als misdadigers worden opgesloten en behandeld totdat over hun lot is beslist. Dit kan iedereen overkomen, dit had ík kunnen zijn, was zijn gedachte – en Masset-Depasse wist dat dit het thema van zijn nieuwe film zou worden. Met ILLÉGAL wil hij dan ook uitdragen dat als je anderen niet respecteert, je jezelf niet respecteert. En je moet wel een hele harde zijn als je hem na het zien van deze film ongelijk geeft.
In ILLÉGAL volgen we de Russische Tania (Anne Coesens) die met haar zoontje Ivan al acht jaar illegaal in België woont – haar verzoek om een verblijfsvergunning is afgewezen. Ze verdient met schoonmaakwerk de kost en zorgt voor Ivan, die net op de middelbare school zit. De voortdurende angst om ontdekt te worden beheerst Tania's leven, maar ze heeft kennelijk een grondige reden om niet terug te willen keren naar Rusland. Tijdens een routinecontrole gaat het toch mis. Terwijl Ivan zich op zijn moeders aandringen uit de voeten maakt, wordt Tania opgepakt en naar een repatriëringscentrum gebracht. Ze weigert haar identiteit prijs te geven en mee te werken aan uitzetting, vooral om haar zoontje te beschermen. Daar moet ze uiteindelijk een hoge prijs voor betalen.
ILLÉGAL is aangrijpend en onthutsend tegelijk. Nooit meer vergeet je de Tania die Anne Coesens zo indringend neerzet: van vastberaden en strijdlustig tot angstig, wanhopig en gedesillusioneerd.

Rabbit hole

regie: John Cameron Mitchell
met: Nicole Kidman, Aaron Eckhart, Dianne Wiest
USA 2010 • drama • 91 min.

Je kind verliezen is een ondraaglijke gedachte. Het overkwam Becca en Howie Corbett (Nicole Kidman en Aaron Eckhart) acht maanden geleden, toen hun vierjarig zoontje Danny vlak voor hun deur werd aangereden. Nog steeds hebben ze er geen idee van hoe ze hun leven opnieuw moeten vormgeven. Hun toekomst zag er zo zonnig uit: een goede baan, een fijn huis, het mooiste kind van de wereld en een plezierig sociaal leven. In één klap zijn hun dagen nachten geworden en moeten Becca en Howie alles in hun leven herijken, zelfs hun eigen relatie. Hun huwelijk komt ondanks hun liefde voor elkaar onder spanning te staan, vooral doordat de twee zo verschillend omgaan met dit grote verlies. Terwijl Howie langzaam aan de draad van het leven weer probeert op te pakken en steun zoekt in een praatgroep, sluit Becca zich steeds verder af van alles en iedereen. Ze probeert de pijn te verdringen door alle herinneringen aan Danny weg te stoppen. Ook de wijze woorden van haar moeder (Dianne Wiest), die zelf een volwassen zoon aan drugs verloor, verwijst ze naar de prullenbak. Pas als Becca contact krijgt met de jongen die Danny aanreed, stelt ze zich weer voorzichtig open voor de wereld om haar heen.
RABBIT HOLE, gebaseerd op een gelijknamig toneelstuk van David Linsay-Abaire, is door regisseur John Cameron Mitchell ingetogen verfilmd. Wie zijn geruchtmakende eerdere films SHORTBUS en HEDWIG AND THE ANGRY INCH kent weet dat dit gemakkelijk anders had kunnen uitpakken. Maar Cameron Mitchell's drama wordt geen melodrama. Met een zekere lichtheid en humor, trefzeker vertolkt door beide hoofdrolspelers, biedt hij tegenwicht aan het zware onderwerp. Vooral Nicole Kidman komt weer tot volle bloei, wat met vele nominaties (waaronder een Oscar en Golden Globe) werd erkend.

Biutiful

regie: Alejandro Gonzáles Iñàrritu
met: Javier Bardem, Maricel Alvarez, Hanna Bouchaib
MEX/SPA 2010 • drama • 147 min.

'Het beste acteerwerk sinds Marlon Brando in LAST TANGO IN PARIS', zo prees collega-acteur Sean Penn het spel van Javier Bardem in BIUTIFUL. Geen gering compliment, want die klassieker dateert al van 1972. Niet zo gek dus dat de Spaanse acteur een Oscarnominatie kreeg voor zijn hoofdrol in de nieuwste film van Alejandro Gonzáles Iñàrritu (BABEL, 21 GRAMS), die tijdens het Rotterdams Filmfestival op de derde plaats eindigde in de publiekspoll.
Bardem speelt in BIUTIFUL de criminele sjacheraar Uxbal, die de armste wijk van Barcelona als zijn werkterrein heeft. Samen met zijn broer ritselt en regelt hij daar voor illegale Afrikanen en Chinezen allerlei zaken die het daglicht niet kunnen verdragen. Op die manier weet hij het hoofd boven water te houden. Uxbal's wereld stort echter in als hij hoort dat hij ongeneeslijk ziek is en spoedig zal sterven. Want hoe moet het dan verder met zijn twee jonge kinderen en met zijn kwetsbare vrouw, die manisch-depressief is? In de paar maanden die hem volgens de dokters nog resten probeert Uxbal orde op zaken te stellen in zijn leven, maar daardoor blijkt hij zich steeds verder in de nesten te werken. Hij belandt in een neerwaartse spiraal en als kijker zinken we met hem mee.
BIUTIFUL is een even zware als betoverende film van de Zuid-Amerikaanse meesterregisseur Iñàrritu. 'Hij weet het bovennatuurlijke en de rauwe realiteit aannemelijk te mixen, nonchalant slalommend van thriller naar drama, van spirituele zoektocht naar koortsachtige reis. Een knappe compositie van verstikkende chaos en schaarse rustpunten, die betoverende, spookachtige en onvergetelijke scènes en beelden oplevert', aldus de Volkskrant.

Somewhere

regie: Sofia Coppola
met: Stephen Dorff, Elle Fanning
VER 2010 • drama • 98 min.

Zelden zijn vorm en inhoud zo goed samengegaan als in SOMEWHERE, de vierde speelfilm van Sofia Coppola. Haar portret van het lege bestaan van een uitgerangeerde B-acteur heeft een hele lege en lome film opgeleverd. Dat lijkt misschien geen aanbeveling, maar het maakt SOMEWHERE juist van begin tot eind intrigerend.
De film volgt een korte periode uit het leven van Johnny Marco (Stephen Dorff), een dertiger die zijn dagen slijt in Chateau Marmont, een roemrucht hotel voor rijke Hollywood-dropouts. Johnny zit in een flinke dip: zijn huwelijk is op de klippen gelopen, hij heeft weinig werk en hij zoekt zijn toevlucht tot alcohol, sigaretten, vluchtige seks en rondrijden in zijn bling-bling Ferrari. Op een dag staat zijn jonge puberdochter Cleo (Elle Fanning) voor de deur, omdat zijn ex teveel sores heeft om voor haar te zorgen. Dit verandert Johnny's leven: plots moet hij weer de zorgzame vader spelen die zijn dochter op sleeptouw neemt. Met vallen en opstaan gaat hem dat wonderwel goed af, en dat zet Johnny aan het denken over zijn zinloze bestaan.
Naar verluidt kon Sofia Coppola uit eigen herinneringen putten voor SOMEWHERE. Zelf bracht zij met haar beroemde vader Francis een groot deel van haar jeugd door in hotels en werd ze toen voortdurend meegenomen van hot naar her. Dat heeft haar gelouterd, want net al in THE VIRGIN SUICIDES en LOST IN TRANSLATION blijkt ze een scherp oog te hebben ontwikkeld voor gecompliceerde relaties. Met SOMEWHERE bevestigt Coppola dan ook haar grote regietalent.