Mine vaganti

Do 30/6, ma 4, Wo 6, aanvang 20.30 uur
Za 2, aanvang 19.00 uur

Rabbit hole

Za 2, aanvang 21.45 uur
Zo 3, Di 5, aanvang 20.30 uur

The king's speech

Vr 1, aanvang 20.30 uur

Mine vaganti

regie: Ferzan Ozpetek
met: Riccardo Scamarcio, Nicole Grimaudo, Alessandro Preziosi
ITA 2010 • komedie, romantiek • 110 min.

MINE VAGANTI maakt zomergevoelens los: Italiaanse luidruchtigheid, zonovergoten land, snelle auto's, rijk gevulde tafels, familiebanden, liefdesperikelen. En pasta – daar kun je niet omheen in deze film over een familie pastamakers.
Vincenzo Cantone is de trotse eigenaar-directeur van een pastafabriek in Zuid-Italië, waar ook zijn oudste zoon Antonio, dochter Elena en schoonzoon Salvatore werken. Antonio woont nog bij z'n ouders, samen met oma en de wat buitensporige tante Luciana. Uiteraard in een kapitale villa.
En dan is daar nog de jongste zoon, Tommaso. Die wordt geacht economie in Rome te studeren om te zijner tijd samen met zijn broer het stokje van zijn vader over te nemen. Rome klopt, maar Tommaso studeert er letterkunde, wil schrijver worden en heeft daar de liefde van zijn leven ontmoet: een man. Niets kan hem van zijn gedroomde toekomst afhouden. En dat zal hij gaan verkondigen op het aanstaande familiediner bij zijn ouders. Natuurlijk ziet hij de bui al hangen, want in het conservatieve wereldbeeld van zijn ouders passen geen homo's. Zonen moeten trouwen, kinderen krijgen en in de voetsporen van hun vader treden. Toch gaat Tommaso de strijd aan, maar het loopt iets anders dan verwacht. Zijn broer Antonio is hem voor en heeft zo'n schokkende mededeling dat vader Vincenzo een hartaanval krijgt. Met frisse tegenzin laat Tommaso zich overhalen om voorlopig wat taken in de fabriek over te nemen. Hij kan z'n vader toch niet een tweede hartaanval bezorgen?
Met de fraai gefilmde openingsscène van oma als jonge bruid, rennend door de velden op weg naar haar werkelijke geliefde, wil de Turks-Italiaanse regisseur Ferzan Ozpetek ons ongetwijfeld iets duidelijk maken: volg je hart, wat de mensen er ook van denken.

Rabbit hole

regie: John Cameron Mitchell
met: Nicole Kidman, Aaron Eckhart, Dianne Wiest
USA 2010 • drama • 91 min.

Je kind verliezen is een ondraaglijke gedachte. Het overkwam Becca en Howie Corbett (Nicole Kidman en Aaron Eckhart) acht maanden geleden, toen hun vierjarig zoontje Danny vlak voor hun deur werd aangereden. Nog steeds hebben ze er geen idee van hoe ze hun leven opnieuw moeten vormgeven. Hun toekomst zag er zo zonnig uit: een goede baan, een fijn huis, het mooiste kind van de wereld en een plezierig sociaal leven. In één klap zijn hun dagen nachten geworden en moeten Becca en Howie alles in hun leven herijken, zelfs hun eigen relatie. Hun huwelijk komt ondanks hun liefde voor elkaar onder spanning te staan, vooral doordat de twee zo verschillend omgaan met dit grote verlies. Terwijl Howie langzaam aan de draad van het leven weer probeert op te pakken en steun zoekt in een praatgroep, sluit Becca zich steeds verder af van alles en iedereen. Ze probeert de pijn te verdringen door alle herinneringen aan Danny weg te stoppen. Ook de wijze woorden van haar moeder (Dianne Wiest), die zelf een volwassen zoon aan drugs verloor, verwijst ze naar de prullenbak. Pas als Becca contact krijgt met de jongen die Danny aanreed, stelt ze zich weer voorzichtig open voor de wereld om haar heen.
RABBIT HOLE, gebaseerd op een gelijknamig toneelstuk van David Linsay-Abaire, is door regisseur John Cameron Mitchell ingetogen verfilmd. Wie zijn geruchtmakende eerdere films SHORTBUS en HEDWIG AND THE ANGRY INCH kent weet dat dit gemakkelijk anders had kunnen uitpakken. Maar Cameron Mitchell's drama wordt geen melodrama. Met een zekere lichtheid en humor, trefzeker vertolkt door beide hoofdrolspelers, biedt hij tegenwicht aan het zware onderwerp. Vooral Nicole Kidman komt weer tot volle bloei, wat met vele nominaties (waaronder een Oscar en Golden Globe) werd erkend.

The king's speech

regie: Tom Hooper
met: Colin Firth, Geoffrey Rush, Helena Bonham Carter
AUS/GBR 2010 • drama • 118 min.

Een aanbeveling heeft THE KING'S SPEECH niet echt meer nodig. De film is sinds zijn première in 2010 werkelijk bedolven onder de nominaties en prijzen, van Golden Globe's tot Bafta's. De echte hoofdprijzen vielen pas eind februari: regisseur Tom Hooper ontving de Oscar voor beste film en Colin Firth voor beste mannelijke hoofdrolspeler. De film verzilverde uiteindelijk vier van de twaalf Oscar-nominaties. Toch niet slecht voor een (naar Hollywoodbegrippen) low budget-film over een man met een spraakgebrek.
Wat maakt THE KING'S SPEECH nou zo prijsgevoelig? Dat moet wel zitten in de mix van karakteristiek Brits drama met zijn standsverschillen en tradities, het historische onderwerp en – zonder twijfel – acteerkunst, met een grote K. Wat ons betreft hadden ook Geoffrey Rush (Firth's tegenspeler) en Helena Bonham Carter (Firth's echtgenoot) een Oscar mogen krijgen.
THE KING'S SPEECH gaat kort samengevat over de Britse prins Albert die in 1936 als koning George VI ongewild het hoofd der natie wordt. Zijn oudere broer David ziet af van de troon, omdat die wil trouwen met een al tweemaal gescheiden vrouw – en die twee dingen gaan nu eenmaal niet samen. Albert is een man die de openbaarheid liever mijdt en door zijn spraakgebrek is spreken in het openbaar al helemaal een verzoeking. Al jarenlang doet hij, aangemoedigd door zijn vrouw, vruchteloze pogingen om zijn gestotter de baas te worden. Totdat hij in contact komt met een ongediplomeerde therapeut die hem uiteindelijk met vallen en opstaan, geruzie en gedoe zijn zelfvertrouwen teruggeeft. Net op tijd, want koning George VI moet zijn land met een daverende speech de Tweede Wereldoorlog in zien te loodsen.