Rien à déclarer

Zo 21, Di 23, aanvang 20.30 uur

Happythankyoumoreplease

Do 18, Wo 24, aanvang 20.30 uur
Za 20, aanvang 21.45 uur

El secreto de sus ojos

Ma 22, aanvang 20.30 uur

Never let me go

Vr 19, aanvang 20.30 uur

Son of Babylon

Za 20, aanvang 19.00 uur

Rien à déclarer

regie: Dany Boon
met: Benoît Poelvoorde, Olivier Gourmet, Dany Boon
FRA 2010 • komedie • 105 min.

RIEN À DÉCLARER is de opvolger van Dany Boon's komedie BIENVENUE CHEZ LES CH'TIS. In Frankrijk brak die film alle records: twintig miljoen bioscoopbezoekers – zelfs LA GRANDE VADROUILLE met Louis de Funès moest eraan geloven. En later opnieuw vijftien miljoen kijkers toen de film op tv werd vertoond. Of RIEN À DÉCLARER opnieuw zo'n kaskraker wordt is nog niet duidelijk, maar in Frankrijk is het nu al de best bezochte film na BIENVENUE.
RIEN À DÉCLARER is net als zijn voorganger een komedie waarin vooroordelen aan de kaak gesteld worden. Deze keer niet van Fransen over hun eigen landgenoten, maar van Fransen over Belgen, en andersom. Dany Boon, die zelf weer een van de hoofdrollen vervult, roert in zijn film op speelse wijze grote thema's als nationalisme en racisme aan.
Wanneer in 1993 de Europese binnengrenzen worden opgeheven als gevolg van het Schengen-akkoord, veranderen ook de werkzaamheden aan de grenspost van Koorkin/Courquain. De twee douaniers, Ruben Vandevoorde (Benoît Poelvoorde) aan de Belgische zijde en Mathias Ducatel (Dany Boon) aan de Franse kant, kunnen elkaar niet luchten of zien. Vooral Ruben is een doorgewinterde Fransenhater ('camembertvreters'). En wat hij niet weet: Mathias heeft een geheime relatie met zijn zus Louise (Julie Bernard). Juist die twee moeten gaan samenwerken in een 'vliegende brigade' om drugssmokkelaars op te sporen. In een gammele Renault 4 scheuren ze over smalle plattelandsweggetjes en zitten ze elkaar voortdurend in de weg.
Het laat zich makkelijk raden: RIEN À DÉCLARER is niets meer en niets minder dan een ouderwetse klucht over onverdraagzaamheid. Boon en Poelvoorde, de twee door de wol geverfde komieken, zijn aan elkaar gewaagd en bezorgen de kijker een vrolijk en ongecompliceerd avondje uit.

Happythankyoumoreplease

regie: Josh Radnor
met: Josh Radnor, Malin Akerman, Zoe Kazan
VER 2010 • drama, komedie • 100 min.

In het lichtvoetige regie- en scenariodebuut HAPPYTHANKYOUMOREPLEASE van Josh Radnor doet een zestal eind-twintigers in New York hard haar best vooral niet volwassen te worden. Een van hen is Sam Wexler (gespeeld door Josh Radnor zelf), een schrijver die tevergeefs zijn romans probeert te slijten. Wanneer hij zich onderweg in de metro ontfermt over de alleen gelaten Rasheen, realiseert hij zich niet waar hij aan begint. Hij neemt de kleine mee naar huis, maar spant zich niet erg in om diens ouders te vinden. Ook de politie schakelt hij niet in. In al zijn naïviteit ontgaat hem dat hij daarmee van ontvoering kan worden beschuldigd. Zijn vrienden zijn niet gelukkig met Sam's reddingsactie, maar die hebben zo hun eigen problemen. Zo is daar Annie. Door een ziekte is ze kaal en daardoor ontmoet ze volgens haar de verkeerde mannen. De man die haar wel vriendelijk het hof maakt, ziet ze voor het gemak over het hoofd. Of neem Sam's nichtje Mary en haar vriendje Charly.  Zij kunnen het maar niet eens worden over hun toekomstige verblijfplaats: New York of toch LA.
Deze personages vormen het kringetje rond Sam, maar de film draait uiteindelijk om hem. Terwijl hij voor Rasheen nog steeds geen oplossing heeft gevonden, wordt Sam verliefd op Mississippi,  een serveerster annex zangeres. Zij laat het echter afweten als ze merkt dat Sam een jongetje in huis heeft. Terwijl Sam en zijn vrienden de volwassenheid wanhopig proberen af te houden, komen ze gaandeweg toch voor serieuze beslissingen te staan.
HAPPYTHANKYOUMOREPLEASE is een met liefde gemaakte film tegen de achtergrond van een zonnig New York. Het sterke acteerwerk doet denken aan klassiekers die in New York spelen, zoals ANNIE HALL van Woody Allen en KRAMER VS. KRAMER.

El secreto de sus ojos

regie: Juan José Campanella
met: Ricardo Barin, Soledad Villamil, Pablo Rago
ARG/SPA 2009 • drama • 127 min.

Bij de uitreiking van de Oscars vorig jaar werd verwacht dat de prijs voor beste buitenlandse film naar Michael Haneke (DAS WEISSE BAND) of Jacques Audiard (UN PROPHÈTE) zou gaan. Een misvatting, de verrassende winnaar werd de Argentijnse regisseur Juan José Campanella met zijn EL SECRETO DE SUS OJOS ('het geheim in hun ogen'). Volgens sommige critici een behoudende keuze, volgens anderen een terechte winnaar: 'superieure cinema, goed gemaakt, goed gespeeld en met een dwingend verhaal'. De prijzenregen waarmee de film is overladen zegt veel: 34 onderscheidingen en 19 nominaties.
EL SECRETO DE SUS OJOS draait om strafrechtelijk onderzoeker Benjamín Esposito (Ricardo Darín). Hij is met pensioen en wil zijn tijd gebruiken om een boek te schrijven over een zaak die hem nog altijd bezighoudt: de verkrachting en gruwelijke moord op een jonge vrouw, 25 jaar geleden. Indertijd werden twee immigranten gearresteerd, maar hun bekentenissen waren hun hardhandig ontlokt. Met zijn collega Sandoval heeft Esposito daarna de werkelijke dader ontmaskerd, maar van een berechting kwam het niet. Ze moesten de zaak om politieke redenen laten rusten. Wanneer Esposito het dossier opnieuw opvraagt ontmoet hij Irene Hastings (Soledad Villamil), zijn vroegere chef op wie hij heimelijk verliefd was. Er blijken voor haar en de autoriteiten nog steeds redenen te zijn om het dossier niet te overhandigen.
Op het eerste gezicht is EL SECRETO een mix van misdaadthriller en rechtbankdrama. Maar evengoed is het een meeslepend liefdesverhaal, en speelt op de achtergrond de veranderende politiek in het Argentinië van de jaren zeventig een rol. De film zit vol onverwachte wendingen, humor en kleurrijke personages. Hoogtepunt is een ongekende actiescène van een klopjacht in een voetbalstadion.

Never let me go

regie: Mark Romanek
met: Carry Mulligan, Andrew Garfield, Keira Knightley
GBR 2010 • drama • 105 min.

Ons programmaboekje is bedoeld om films voor het voetlicht te brengen, zodat u als kijker een beetje weet wat u kunt verwachten. Maar soms is het beter om vooraf helemaal niets te weten over een film. Dat geldt zeker voor NEVER LET ME GO, een verfilming van de gelijknamige roman van Kazuo Ishiguro. Deze Japans-Engelse schrijver is vooral bekend van THE REMAINS OF THE DAY, een briljant Brits drama met Anthony Hopkins en Emma Thompson die heimelijk verliefd zijn op elkaar maar nooit een relatie krijgen.
Hetzelfde thema keert min of meer terug in NEVER LET ME GO, zij het in een totaal andere setting. De film speelt in een niet bestaand Engeland en volgt drie kinderen (Kathy, Tommy en Ruth) die vanaf de jaren zeventig met elkaar opgroeien in een soort weeshuis annex kostschool. Kathy en Tommy zijn stiekem verliefd, maar hun relatie wordt gedwarsboomd door Ruth. Dit verhaal wordt via lange flashbacks verteld door Kathy, die twintig jaar later terugkijkt op wat er allemaal tussen hen gebeurde. Maar let op: het werkelijke verhaal van de film graaft veel dieper en ontvouwt zich pas na een half uur kijken. Voor wie het nu al wil lezen... google maar eens.
Hier volstaan we met de summiere plot. Plus de aanbeveling dat in NEVER LET ME GO de grootste talenten van een nieuwe generatie Britse acteurs spelen: Carry Mulligan (AN EDUCATION), Andrew Garfield (BOY A) en Keira Knightley (ATONEMENT, PRIDE AND PREJUDICE). De film werd gemaakt door de Amerikaanse regisseur Mark Romanek, die vooral bekend is van clips voor de Red Hot Chilli Peppers, R.E.M. en Madonna en van de beklemmende thriller ONE HOUR PHOTO. Het drama NEVER LET ME GO is minstens zo beklemmend, maar veel verontrustender en ingenieuzer.

Son of Babylon

regie: Mohamed Al Daradij
met: Shazada Hussein, Yasser Talib, Bashir Al Majid
GBR/IRA/NED 2011 • drama • 95 min.

Je loopt met ze mee over de enige weg door een uitgestrekte zandvlakte. Dan weer zit je bij ze op een muurtje in de schaduw. Of je hobbelt mee in een overvolle bus. Je ziet wat zij zien. Je begrijpt een beetje wat hen drijft, wat ze doormaken, waarom ze kibbelen maar elkaar ook weer troosten. Daar gaan ze: een zwijgzame maar vastberaden oma en haar spontane, puberende kleinzoon.
In SON OF BABYLON reizen we mee met de 12-jarige Ahmed en zijn grootmoeder, dwars door het Irak dat net van zijn dictator Saddam Hoessein is verlost. De twee zijn op zoek naar Ahmed's vader, een Koerdische soldaat die nooit is teruggekeerd uit de Golfoorlog. Ahmed wil best zijn vader vinden, maar voelt niets voor zo'n vermoeiende reis en hij loopt mopperend achter zijn oma aan. Die is vastbesloten; ze wil weten wat er met haar zoon is gebeurd. Het wordt een lange tocht met allerlei ontmoetingen, met ontmoedigende en ontroerende momenten. Van de Koerdische bergen naar Bagdad, via een verwoeste krijgsgevangenis in Nasiriyah naar de woestijn van Babylon waar massagraven zijn ontdekt. Omdat oma alleen Koerdisch spreekt, moet haar kleinzoon meestal het woord doen en informatie inwinnen. Ahmed begrijpt steeds beter hoe belangrijk hij is voor z'n oma. Soms staan ze ook lijnrecht tegenover elkaar, zoals bij de ontmoeting met Musa, een voormalige militair van het Saddam-bewind. Voor oma is hij een vijand, voor Ahmed een aardige, behulpzame meneer.
De Iraaks-Nederlandse regisseur Mohamed Al-Daradji houdt zich in SON OF BABYLON verre van politiek. Wel laat hij terloops en zonder opgelegd sentiment de gevolgen zien van oorlog en geweld voor gewone burgers en nabestaanden. Nog steeds zijn er meer dan een miljoen mensen vermist in Irak, onverteerbaar voor Al-Daradji.