Tree of life

Do 25 (+ lezing), Zo 28, Di 30, aanvang 20.30 uur
Za 27, aanvang 21.45 uur

Made in Dagenham

Vr 26, Ma 29, Wo 31, aanvang 20.30 uur
Za 27, aanvang 19.00 uur

Tree of life

regie: Terrence Malick
met: Brad Pitt, Sean Penn, Jessica Chastain
USA 2011 • drama • 138 min.

In de aanloop naar het Cannes Filmfestival was THE TREE OF LIFE één van de meest besproken films. Naar verluidt werkte de Amerikaanse regisseur Terrence Malick bijna dertig jaar aan dit drama, dat eigenlijk al in 2010 zijn première zou beleven aan de Côte d'Azur. Maar de maniakaal perfectionistische Malick (die sinds begin jaren zeventig slechts vijf films maakte) schaafde vervolgens nóg eens een jaar aan wat zijn meesterwerk moest worden. Die huisvlijt werd beloond, want THE TREE OF LIFE won de Gouden Palm voor de beste film. Overigens kwam de mensenschuwe Malick die prijs niet zelf ophalen, en liet hij ook alle PR-verplichtingen over aan zijn hoofdrolspeler Brad Pitt.
In Malick's film laat Pitt net als in BABEL zien dat hij echt goed kan acteren. Hij speelt een zeer strenge huisvader, die in de sobere jaren vijftig van de vorige eeuw zijn drie zoons keihard opvoedt. Hoewel zijn vrouw (Jessica Chastain) veel zachtaardiger is, drukt de streng-gelovige vader een zwaar stempel op de jeugd en ontwikkeling van zijn zoons. Je hoeft geen pedagoog te zijn om te begrijpen dat zoiets niet goed zal aflopen. Als kijker zien we deze jeugdjaren als flashbacks van één van die kinderen, Jack O'Brien (Sean Penn), die als getroubleerde veertiger terugblikt op zijn traumatische jeugd.
Maar THE TREE OF LIFE is véél meer dan een familiedrama: het is ook een persoonlijke bespiegeling van Malick over de rol van het geloof, de filosofie, de evolutie, etcetera. Zo stopte de eigenzinnige regisseur er een lang intermezzo in over het ontstaan van de aarde – vol natuuropnamen die de verbeelding bijna te boven gaan. Volgens de Volkskrant is de film een tegendraads meesterwerk dat soms op het randje van kitsch zit. 'En toch haalt de film alle mogelijke bedenkingen ook weer onderuit. Door de wonderbaarlijke montage, de prachtige muziekkeuze en het ongelooflijk precieze, lyrische camerawerk. Maar vooral door de ontroering, die zonder pardon toeslaat.'

Made in Dagenham

regie: Nigel Cole
met: Sally Hawkins, Bob Hoskins, Geraldine James
GBR 2010 • drama,komedie • 113 min.

Alles klopt in MADE IN DAGENHAM: van de swingende jaren zestig-muziek, de kapsels en de brommers tot en met de tuttig herkenbare droogrekjes. Het is 1968. In de Britse Ford-fabriek in Dagenham assembleren 55.000 mannen de auto's in moderne hallen. In dezelfde fabriek naaien 187 vrouwen in een afwisselend lekkende en bloedhete schuur de stoelbekleding in elkaar. En dan verdienen ze ook nog veel minder dan hun mannelijke collega's die vergelijkbaar werk doen. Dat kan zo niet langer, besluiten de dames. Ze gaan staken! Onder de bezielende leider van ploegbaas Albert (Bob Hoskins) binden ze de strijd aan met het management.
Bijna tegen haar zin groeit Rita O'Grady (opnieuw een komische rol van HAPPY GO LUCKY-actrice Sally Hawkins) uit tot leider van het protest. Half als grap begonnen, volharden de vrouwen in hun actie als er – tot in de vakbond toe – geen steun voor hen is. Ook Rita wordt van verlegen woordvoerster steeds strijdvaardiger, tot ongenoegen van de mannen in de fabriek – inclusief haar eigen man. Uiteindelijk vechten de vrouwen van Dagenham hun strijd voor gelijk loon uit in een geweldige scène aan tafel bij de minister van werkgelegenheid, Barbara Castle.
Hoewel gebaseerd op historische feiten, is MADE IN DAGENHAM vooral een ontspannen sociale komedie – zoals te verwachten valt van regisseur Nigel Cole, die eerder tekende voor de regie van CALENDER GIRLS. Ach ja, hadden wij destijds ook niet die Dolle Mina's in minirok? Wel een beetje wrang dat vrouwen in Nederland nog steeds minder verdienen dan mannen...