Tree of life

Do 1, Zo 4, Ma 5, Wo 7, aanvang 20.30 uur
Vr 2, aanvang 21.45 uur
Di 6, aanvang 14.00 uur

Made in Dagenham

Zo 4, aanvang 16.00 uur
Di 6, aanvang 20.30 uur

La conquête

Vr 2, aanvang 19.00 uur
Za 3, aanvang 21.45 uur

Rabat

Za 3, aanvang 19.00 uur

Tree of life

regie: Terrence Malick
met: Brad Pitt, Sean Penn, Jessica Chastain
USA 2011 • drama • 138 min.

In de aanloop naar het Cannes Filmfestival was THE TREE OF LIFE één van de meest besproken films. Naar verluidt werkte de Amerikaanse regisseur Terrence Malick bijna dertig jaar aan dit drama, dat eigenlijk al in 2010 zijn première zou beleven aan de Côte d'Azur. Maar de maniakaal perfectionistische Malick (die sinds begin jaren zeventig slechts vijf films maakte) schaafde vervolgens nóg eens een jaar aan wat zijn meesterwerk moest worden. Die huisvlijt werd beloond, want THE TREE OF LIFE won de Gouden Palm voor de beste film. Overigens kwam de mensenschuwe Malick die prijs niet zelf ophalen, en liet hij ook alle PR-verplichtingen over aan zijn hoofdrolspeler Brad Pitt.
In Malick's film laat Pitt net als in BABEL zien dat hij echt goed kan acteren. Hij speelt een zeer strenge huisvader, die in de sobere jaren vijftig van de vorige eeuw zijn drie zoons keihard opvoedt. Hoewel zijn vrouw (Jessica Chastain) veel zachtaardiger is, drukt de streng-gelovige vader een zwaar stempel op de jeugd en ontwikkeling van zijn zoons. Je hoeft geen pedagoog te zijn om te begrijpen dat zoiets niet goed zal aflopen. Als kijker zien we deze jeugdjaren als flashbacks van één van die kinderen, Jack O'Brien (Sean Penn), die als getroubleerde veertiger terugblikt op zijn traumatische jeugd.
Maar THE TREE OF LIFE is véél meer dan een familiedrama: het is ook een persoonlijke bespiegeling van Malick over de rol van het geloof, de filosofie, de evolutie, etcetera. Zo stopte de eigenzinnige regisseur er een lang intermezzo in over het ontstaan van de aarde – vol natuuropnamen die de verbeelding bijna te boven gaan. Volgens de Volkskrant is de film een tegendraads meesterwerk dat soms op het randje van kitsch zit. 'En toch haalt de film alle mogelijke bedenkingen ook weer onderuit. Door de wonderbaarlijke montage, de prachtige muziekkeuze en het ongelooflijk precieze, lyrische camerawerk. Maar vooral door de ontroering, die zonder pardon toeslaat.'

Made in Dagenham

regie: Nigel Cole
met: Sally Hawkins, Bob Hoskins, Geraldine James
GBR 2010 • drama,komedie • 113 min.

Alles klopt in MADE IN DAGENHAM: van de swingende jaren zestig-muziek, de kapsels en de brommers tot en met de tuttig herkenbare droogrekjes. Het is 1968. In de Britse Ford-fabriek in Dagenham assembleren 55.000 mannen de auto's in moderne hallen. In dezelfde fabriek naaien 187 vrouwen in een afwisselend lekkende en bloedhete schuur de stoelbekleding in elkaar. En dan verdienen ze ook nog veel minder dan hun mannelijke collega's die vergelijkbaar werk doen. Dat kan zo niet langer, besluiten de dames. Ze gaan staken! Onder de bezielende leider van ploegbaas Albert (Bob Hoskins) binden ze de strijd aan met het management.
Bijna tegen haar zin groeit Rita O'Grady (opnieuw een komische rol van HAPPY GO LUCKY-actrice Sally Hawkins) uit tot leider van het protest. Half als grap begonnen, volharden de vrouwen in hun actie als er – tot in de vakbond toe – geen steun voor hen is. Ook Rita wordt van verlegen woordvoerster steeds strijdvaardiger, tot ongenoegen van de mannen in de fabriek – inclusief haar eigen man. Uiteindelijk vechten de vrouwen van Dagenham hun strijd voor gelijk loon uit in een geweldige scène aan tafel bij de minister van werkgelegenheid, Barbara Castle.
Hoewel gebaseerd op historische feiten, is MADE IN DAGENHAM vooral een ontspannen sociale komedie – zoals te verwachten valt van regisseur Nigel Cole, die eerder tekende voor de regie van CALENDER GIRLS. Ach ja, hadden wij destijds ook niet die Dolle Mina's in minirok? Wel een beetje wrang dat vrouwen in Nederland nog steeds minder verdienen dan mannen...

La conquête

regie: Xavier Durringer
met: Denis Podalyès, Florence Pernel, Bernard Le Coq
FRA 2011 • biopic • 105 min.

Wat doet de politicus op de avond dat hij, na een jarenlange machtsstrijd, op het punt staat president van Frankrijk te worden? Hij speelt bedroefd met zijn trouwring: zijn vrouw Cecilia verlaat hem uitgerekend op dat moment voor een ander. Daarmee is het drama van de film LA CONQUÊTE (de Verovering) in de beginscène samengebald.
LA CONQUÊTE is het verhaal van de niets ontziende gang naar het presidentschap van Nicolas Sarkozy. Maar het is ook het verhaal van de ondergang van zijn 20-jarig huwelijk met Cecilia, behalve zijn vrouw ook één van zijn belangrijkste adviseurs. Het was juist die vermenging van politiek en privé die regisseur Xavier Durringer aansprak, zegt hij in Trouw: 'Sarkozy heeft de politiek in Frankrijk veranderd. Hij ontheiligde het presidentschap door zich overal te laten filmen, in korte broek, op de fiets. Hij is een showman.'
Het geeft een fascinerend en ontluisterend beeld van de Franse politiek. Sarkozy begint zijn opmars in 2002 wanneer hij als minister geïnstalleerd wordt door president en partijgenoot Jacques Chirac. Dezelfde Chirac en diens kroonprins premier Dominique de Villepin met wie hij in 2007 de strijd om het presidentschap aanbindt. De kemphanen worden op de voet gevolgd door de media, die Sarkozy als geen ander bedient met prikkelende oneliners.
Het is een cynisch maar ook vermakelijk spektakel van Shakespeariaanse proporties, mede door het prima spel van hoofdrolspelers Denis Podalydès (die een zeer geloofwaardige Sarkozy neerzet), Samuel Labarthe (als de Villepin) en Bernard Le Coq (een perfecte Chirac).
Sarkozy heeft de film zelf niet gezien, vertelt Durringer in Trouw. 'Hij gaat liever naar een psychoanalyticus, zei hij. Zoveel narcisme zou slecht zijn voor zijn geestelijke gezondheid.'

Rabat

regie: Jim Taihuttu, Victor Ponten
met: Nasrdin Dchar, Achmed Akkabi, Marwan Chico Kenzari
NED 2011 • drama, komedie • 105 min.

RABAT is een levensechte roadmovie over drie Amsterdamse vrienden: Nadir (Nasrdin Dchar), Abdel (Achmed Akkabi) en Zakaria (Marwan Chico Kenzari). Nadir moet van zijn vader op stel en sprong een oude taxi naar Marokko rijden. Wanneer zijn twee vrienden dit horen, nodigen ze zichzelf uit om mee te gaan. Nadir neemt Abdel en Zakaria met enige tegenzin mee en vertelt ze niet precies wat het doel van zijn reis is. Tijdens de lange tocht door Europa hebben de vrienden veel plezier en genieten ze van allerlei ontmoetingen en uitstapjes. Maar er komt ook een moment dat hun vriendschap op de proef wordt gesteld.
In RABAT komt op een vanzelfsprekende wijze veel aan bod: verschillende werelden, culturen, achtergronden, tradities, omgangsvormen. Maar RABAT is vooral een film over vriendschap en over jongeren die op zoek zijn naar hun identiteit. En al gaat het hier om Nederlandse jongens van Arabische afkomst, iedereen kan zich in hen inleven. Ook als de drie ruzie krijgen en er een oplossing moet komen. Precies zoals bij een mannenvriendschap past, maken ze daar niet veel woorden aan vuil.
In het knappe debuut van de jonge regisseurs Jim Taihuttu en Victor Ponten is veel plaats voor humor en optimisme. De chemie tussen de drie hoofdrolspelers is optimaal en hun rollen zijn goed verdeeld: Nadir als de serieuze man, Abdel als de clown en Zakaria als de mooie jongen. Ze vormen een boeiend drietal.
Taihuttu en Ponten maakten RABAT voor een appel en een ei, én in super korte tijd. Aan het resultaat is dat niet af te zien. Sterker nog, het komt zelden voor dat een speelfilmdebuut zo'n beheerste, evenwichtige en volwassen indruk maakt, meent de Volkskrant, die de film met vier sterren omarmt.