Le gamin au vélo

Vr 7, aanvang 19.00 uur
Za 8, aanvang 21.45 uur

Gianni e le donne

Vr 7, aanvang 21.45 uur
Zo 9, aanvang 16.00 uur
Ma 10, aanvang 20.30 uur

Pina (2D)

Do 6, Zo 9, Wo 12, aanvang 20.30 uur
Za 8, aanvang 19.00 uur
Di 11, aanvang 14.00 uur

De helaasheid der dingen

Di 11, aanvang 20.30 uur (Men's night met bierproeverij)

Le gamin au vélo

regie: Jean-Pierre en Luc Dardenne
met: Cécile de France, Jérémie Renier, Thomas Doret
BEL 2011 • drama • 87 min.

Niemand timmert in de Belgische filmwereld zo nadrukkelijk aan de weg als de Waalse broers Jean-Pierre en Luc Dardenne. Ze wonnen in 1999 de Gouden Palm in Cannes met ROSETTA en in 2005 met L'ENFANT. Ook hun achtste film LE GAMIN AU VÉLO werd dit jaar genomineerd voor de Gouden Palm, maar deze keer moesten de broers zich tevreden stellen met de Grote Jury-prijs.
De Dardenne-films spelen zich vaak af in de arbeiderswijken van Luik, waar mensen aan de onderkant van de samenleving leven. Dat geldt ook voor LE GAMIN AU VÉLO. De film vertelt het verhaal van de 11-jarige Cyril (Thomas Doret), die door zijn vader (Jérémie Renier) achtergelaten is in een kindertehuis. In de jongen huist woede, hij vecht met zijn verzorgers en met zichzelf. Hij mist zijn vader en treurt om zijn fiets die zomaar verdwenen is. Als hij op een dag weer eens een woedeaanval heeft, klampt hij zich vast aan de kapster Samantha (Cécile de France). Zij ontfermt zich over de onhandelbare jongen die onophoudelijk naar zijn geliefde fiets speurt. Met steun van Samantha krijgt Cyril weer contact met zijn vader. Het blijkt om een onvolwassen man te gaan die ook nog eens de fiets van zijn zoon heeft verkocht. Als Cyril zijn waardevolle bezit eindelijk terugvindt, beginnen de problemen pas echt.
LE GAMIN AU VÉLO is een heel toegankelijke en warme film, mede dankzij het innemende acteerwerk van Cécile de France (SOEUR SOURIRE, UN SECRET). Toch wordt de film vooral gedragen door de 12-jarige debutant Thomas Doret. Hij raast op zijn kinderfiets door het beeld en weet zich steeds weer uit allerlei benauwende situaties te redden.

Gianni e le donne

regie: Gianni di Gregorio
met: Gianni di Gregorio, Valeria de Franciscis, Alfonso Santagata
ITA 2011 • drama • 90 min.

Een jaar geleden ook zo genoten van Gianni in de komedie PRANZO DI FERRAGOSTO? Vast. Je ziet hem nog voor je: de wat naïeve alleenstaande vijftiger uit Rome, die hartje zomer ongewild steeds meer hoogbejaarde dames om zich heen verzamelt. Met talloze glaasjes witte wijn probeert de man het chaotische Hemelvaart-weekend te overleven, wat wonderwel lukt.
In GIANNI E LE DONNE komen we Gianni (Gianni di Gregorio, de regisseur himself) opnieuw tegen en zoals de titel al aangeeft speelt ook nu 'de vrouw' weer een grote rol. Gianni is gepensioneerd en woont met zijn eega en dochter in een comfortabel appartement in Rome. Hij voelt zich uitgeblust en doet niet veel anders dan wat klusjes opknappen voor de buren, zijn hond uitlaten en boodschappen doen. Het leven heeft hem niet veel meer te bieden, vindt hij zelf. Zijn wat dwingende vrouw en veeleisende moeder ontloopt hij, die willen steeds van alles van hem. Hij zoekt liever gezelschap bij zijn goede vriend Alfonso. Wanneer die hem vertelt over zijn seksuele escapades – en die van andere kennissen – vraagt Gianni zich af of het leven misschien ook voor hem nog wat in petto heeft. En net als Alfonso stort hij zich in een tweede jeugd en gaat, met behulp van Viagra, op zoek naar jonge vrouwen. Maar willen die hém wel?
Di Gregorio wil met zijn tragikomedie GIANNI E LE DONNE laten zien dat ouder worden een mentale omslag vereist. Het beeld van de macho Italiaan op leeftijd (wie denkt niet direct aan Berlusconi?) moet omver, want dat heeft niets met de werkelijkheid te maken. Zijn Italiaanse leeftijdgenoten worstelen, is wat hij wil zeggen.

Pina (2D)

regie: Wim Wenders
met: Regina Advento, Malou Airaudo, Ruth Amarante
DUI/FRA/GRO 2011 • documentaire • 106 min.

'Tanzt, tanzt... sonst sind wir verloren' (Dans, dans... anders zijn we verloren). Dat was het motto van de legendarische Duitse choreografe Pina Bausch. De dans en emotie spat dan ook van het doek in de film PINA van de Duitse regisseur Wim Wenders. Heimwee, kracht, schoonheid, verzoening, als kijker zit je midden in de spectaculaire dansscènes.
Oorspronkelijk wilden Wenders en Bausch een film maken over het beroemde Tanztheater Wuppertal waar Bausch 35 jaar lang triomfen vierde. Vlak voor de opnames zouden beginnen overleed Bausch echter totaal onverwacht aan kanker. Daarmee veranderde de opzet van de film.
Het is nu één groot stijlvol eerbetoon aan Bausch, waarin en passant haar betekenis voor de moderne dans duidelijk wordt. De dansers van het Tanztheater voeren delen van vier van haar beroemdste choreografieën uit: Le Sacre du Temps, Vollmond, Café Müller en Kontakthof. Wenders filmde ze op hun eigen podium, maar ook buiten tegen het decor van de beroemde monorail-zweefbaan van Wuppertal, op straat en in een industriegebied. Dat heeft een vervreemdend en overrompelend effect, maar past geheel in de filosofie van Bausch. Dans en theater zijn immers onderdeel van het leven.
Tussendoor vertellen de dansers wat Bausch voor hen betekende en zie je haar zelf op archiefbeelden aan het werk. Wenders (PARIS, TEXAS, BUENA VISTA SOCIAL CLUB ) filmde de documentaire in 3D, maar ook in de 2D-versie die wij vertonen wervelen de dansers om je heen.

De helaasheid der dingen

regie: Felix van Groeningen
met: Pauline Grossen, Koen De Graeve, Valentijn Dhaenens
BEL 2008 • drama • 108 min.

De Vlaamse schrijver Dimitri Verhulst won in 2009 de Libris Literatuur Prijs voor het boek met de mooiste titel van het jaar: Godverdomse dagen op een godverdomse bol. Eerder al maakte hij in Nederland en België furore met De helaasheid der dingen, een semi-autobiografische roman die diep drama combineert met bizarre humor. Diezelfde twee ingrediënten zien we terug in de succesvolle verfilming van de jonge regisseur Felix van Groeningen.
Boek en film gaan grotendeels over de jeugdjaren van Verhulst in Reetveerdegem, een fictief dorp onder de rook van Gent. Minder fictief is de situatie waarin hij opgroeide: in het huis van zijn oma, samen met zijn gescheiden vader en drie werkloze ooms die allemaal een groot drankprobleem hebben. Bijna al het geld dat binnenkomt wordt linea recta verbrast in één van de vele cafés van Reetveerdegem. De drankgelagen en drinkwedstrijden (zoals het wereldrecord bierdrinken en een Tour de France op alcohol) leiden tot veel lol en grappen. Maar steevast ook tot problemen: vechtpartijen, gigantische katers, afkickcentra, deurwaarders, etcetera. Bovendien krijgt de ontspoorde familie te maken met de jeugdzorg, want de situatie waarin de jonge Verhulst – in de film heet hij Gunther Strobbe – verkeerde was natuurlijk een kind onwaardig.
Het was heel makkelijk geweest om van DE HELAASHEID een soort Tokkie-film te maken over alcoholisten aan de onderkant van de maatschappij. Gelukkig trapte Van Groeningen niet in die val. Net als in het boek laat hij ook de volwassen jongen zien, die zich dankzij zijn oma heeft weten te ontworstelen aan zijn familie. Het verleden heeft hem wel getekend, waardoor de volwassen Gunther grote problemen heeft met zijn eigen relatie en zijn zoontje. Maar het knappe van de film is dat je niet alleen tranen krijgt van het huilen, maar ook van het lachen.