Schlafkrankheid

Do 27 (+lezing), Di 1, aanvang 20.30 uur
Za 29, aanvang 19.00 uur

The kin's speech

Za 28, aanvang 19.00 uur
Zo 30, aanvang 16.00 uur

Source code

Vr 28, aanvang 21.45 uur

Melancholia

Za 29, aanvang 21.45 uur
Zo 30, aanvang 20.30 uur
Di 1, aanvang 14.00 uur

Tomboy

Ma 31, Wo 2 aanvang 20.30 uur

Schlafkrankheid

regie: Ulrich Köhler
met: Pierre Bokma, Jean-Christophe Folly, Jenny Schily
DUI/FRA 2011 • drama • 91 min.

SCHLAFKRANKHEIT vertelt het verhaal van de Duits-Nederlandse arts Ebbo Veltman (Pierre Bokma), die al jarenlang werkt in een noodhospitaal in Kameroen. Nadat hij daar met succes de slaapziekte heeft bestreden kan hij met zijn vrouw terugkeren naar Duitsland, waar hun 14-jarige dochter in een internaat verblijft. Maar Veltman voelt zich als een vis in het water in Afrika en wil Kameroen eigenlijk helemaal niet verlaten. Hij blijft daarom alleen achter. Helaas raakt hij zonder zijn vrouw en zijn patiënten verwaarloosd en neemt de chaos in zijn hoofd hand over hand toe.
Het verhaal kantelt met de komst van een tweede arts, de zwarte in Parijs geboren Alex Nzila (Jean-Christophe Folly), die namens de WHO de slaapziektebestrijding komt controleren. Tot Nzila's grote frustatie wordt hij in Kameroen als een toerist en buitenstaander beschouwd. Het laatste deel van de film brengt de twee ontredderde artsen bij elkaar in een nachtelijke jachtpartij in de jungle, waar het verhaal eindigt in een climax.
Regisseur Ulrich Köhler won dit jaar met SCHLAFKRANKHEIT de Zilveren Beer in Berlijn – zonder twijfel vooral dankzij de hoofdrol van Pierre Bokma. Want hoewel de hele cast sterk acteert, steekt Bokma er bovenuit door de bijzondere manier waarop hij verandert van een zelfverzekerde arts in een volstrekt verloren mens. Köhler zag de acteur voor het eerst in Theo van Gogh's INTERVIEW en was geraakt door zijn combinatie van kracht, melancholie en zachtheid. Precies de eigenschappen die hij nodig had voor zijn personage Ebbo Veltman.

The king's speech

regie: Tom Hooper
met: Colin Firth, Helena Bonham Carter, Derek Jacobi
AUS/GBR 2010 • drama • 118 min.

Een aanbeveling heeft THE KING'S SPEECH niet echt meer nodig. De film is sinds zijn première in 2010 werkelijk bedolven onder de nominaties en prijzen, van Golden Globe's tot Bafta's. De echte hoofdprijzen vielen pas eind februari: regisseur Tom Hooper ontving de Oscar voor beste film en Colin Firth voor beste mannelijke hoofdrolspeler. De film verzilverde uiteindelijk vier van de twaalf Oscar-nominaties. Toch niet slecht voor een (naar Hollywoodbegrippen) low budget-film over een man met een spraakgebrek.
Wat maakt THE KING'S SPEECH nou zo prijsgevoelig? Dat moet wel zitten in de mix van karakteristiek Brits drama met zijn standsverschillen en tradities, het historische onderwerp en - zonder twijfel - acteerkunst, met een grote K. Wat ons betreft hadden ook Geoffrey Rush (Firth's tegenspeler) en Helena Bonham Carter (Firth's echtgenoot) een Oscar mogen krijgen.
THE KING'S SPEECH gaat kort samengevat over de Britse prins Albert die in 1936 als koning George VI ongewild het hoofd der natie wordt. Zijn oudere broer David ziet af van de troon, omdat die wil trouwen met een al tweemaal gescheiden vrouw – en die twee dingen gaan nu eenmaal niet samen. Albert is een man die de openbaarheid liever mijdt en door zijn spraakgebrek is spreken in het openbaar al helemaal een verzoeking. Al jarenlang doet hij, aangemoedigd door zijn vrouw, vruchteloze pogingen om zijn gestotter de baas te worden. Totdat hij in contact komt met een ongediplomeerde therapeut die hem uiteindelijk met vallen en opstaan, geruzie en gedoe zijn zelfvertrouwen teruggeeft. Net op tijd, want koning George VI moet zijn land met een daverende speech de Tweede Wereldoorlog in zien te loodsen.

Source code

regie: Duncan Jones
met: Jake Gyllenhaal, Michelle Monaghan, Vera Farmiga
FRA 2011 • thriller • 93 min.

SOURCE CODE opent met een man die tijdens de ochtendspits wakker wordt in een trein. Wie is hij? Wat doet hij daar, zo keurig in een pak? En wie is de knappe jonge vrouw tegenover hem? Allemaal vragen waarop we als kijker niet 1-2-3 het antwoord krijgen, simpelweg omdat de man het zélf ook niet weet. Sterker nog: als hij naar het toilet gaat, schrikt hij zich het apelazarus omdat hij zichzelf niet eens herkent in de spiegel! In de minuten die volgen worden de raadsels alleen maar groter, totdat de trein met een enorme explosie verongelukt.
Einde film? Integendeel: het blijkt nog maar het begin. Letterlijk zelfs, want na een kort intermezzo begint hetzelfde verhaal weer opnieuw – zij het nét iets anders, waardoor we steeds meer te weten komen over de man, de vrouw en hun noodlottige treinreis. Vervolgens zien we alle gebeurtenissen weer een keer net iets anders, en dan nóg vele keren... totdat alle puzzelstukjes op hun plek zijn gevallen. En dan blijkt SOURCE CODE te gaan om een beroepsmilitair die zich dankzij een speciaal computerprogramma kan verplaatsen in andermans brein en die zo een terroristische aanslag in Chicago moet zien te voorkomen.
Sommigen van u zullen nu zeggen dat zo'n verhaal helemaal niet kan. Wel, een goede tip: laat u meevoeren door het script en geef u over aan de suspension of disbelief, zoals dat heet in filmjargon. Want dan ziet u met SOURCE CODE een film zoals we die maar weinig draaien: een ijzersterke kruising tussen techno-thriller, sciencefictionfilm en romantisch drama – met als bonus mooie hoofdrollen van de Amerikaanse sterren Jake Gyllenhaal en Michelle Monaghan.
Regisseur Duncan Jones (bekend als zoon van David Bowie én van het bekroonde drama MOON) mengde voor zijn tweede speelfilm elementen van INCEPTION, MEMENTO en LOLA RENNT. Voor wie die films gezien heeft zal SOURCE CODE geen verdere aanbeveling nodig hebben.

Melancholia

regie: Lars von Trier
met: Kirsten Dunst, Charlotte Gainsbourg, Kiefer Sutherland
DEN/DUI/FRA/ZWE 2011 • drama • 130 min.

Het had maar een haar gescheeld of Lars von Trier had afgelopen voorjaar in Cannes de Gouden Palm gewonnen voor MELANCHOLIA. Volgens filmcritici was het misschien wel de mooiste en beste film die tijdens het festival draaide. Maar u zult het ongetwijfeld gelezen hebben: het liep allemaal heel anders. Het Deense enfant terible werd persona non grata in Cannes, nadat hij tijdens een persconferentie provocerende opmerkingen had gemaakt over Hitler. Daardoor ging de hoofdprijs naar het enigszins verwante drama TREE OF LIFE en moest Von Triers film het doen met een troostprijs voor hoofdrolspeelster Kirsten Dunst.
MELANCHOLIA opent met een prachtige proloog van bijna tien minuten, vol dromerige slowmotion-beelden en klassieke muziek van Wagner. Uiteindelijk zien we in deze proloog de apocalyps: de aarde vergaat door een botsing met de planeet Melancholia. Pas dan begint de eigenlijke film, waarin we kennis maken met de getroubleerde dertiger Justine (Kirsten Dunst). Zij lijdt aan zware depressies en is er zó slecht aan toe dat ze zelfs haar eigen trouwdag in de soep laat lopen. Ondanks alle hulp van haar uiterst stabiele zus Claire (Charlotte Gainsbourg). In het tweede deel van de film kantelt het perspectief, wanneer de aarde bedreigd wordt door de aanstormende planeet. Dan is het Claire die in een crisis belandt doordat het einde der tijden nadert, terwijl haar mentale tegenpool Justine daar juist vrede mee heeft. Het einde van de wereld betekent immers ook het einde van haar klachten.
Of alle reuring in Cannes de film goed of kwaad heeft gedaan zal wel nooit duidelijk worden. Feit blijft dat MELANCHOLIA een haast onwaarschijnlijk mooie film is – visueel én inhoudelijk – waarin Von Trier laat zien wat een zware depressie kan doen met mensen. Saillaint is dat de Deen zowel deze film als zijn geruchtmakende voorganger ANTICHRIST maakte als therapie om zijn eigen depressiviteit te overwinnen.

Tomboy

regie: Céline Sciamma
met: Zoé Héran, Malonn Lévana, Jeanne Disson
FRA 2011 • drama • 84 min.

Het VU Ziekenhuis in Amsterdam heeft er een speciale kliniek voor: transgenders, meisjes die geboren zijn in het lichaam van een jongen en jongens die geboren zijn in het lichaam van een meisje. De (pre)pubers die er worden behandeld hebben een zwaar traject voor de boeg, met psychologische begeleiding, hormoonbehandelingen en na hun 18e vaak een reeks operaties om definitief van geslacht te veranderen. De Franse regisseur Céline Sciamma maakte met TOMBOY een film over zo'n meisje/jongen. Met een heel opvallende keuze: het is juist geen zware film geworden, maar een ingetogen klein drama over opgroeiende kinderen.
Centraal in TOMBOY staat de tienjarige Laure (een verbluffend debuterende Zoé Héran). Wanneer zij in de zomervakantie verhuist naar een nieuwe wijk in Parijs besluit ze om voortaan als jongen door het leven te gaan en stelt ze zich aan haar nieuwe vriendjes en vriendinnetjes voor als Michaël. De enige die Laure's geheim kent is haar zesjarige zusje Jeanne (een nog verbluffendere Malonn Lévana) die het allemaal heel ontwapenend bekijkt. Voor de andere kinderen in haar omgeving is de stoere Michaël gewoon een jongen – want hij ziet er uit als een jongen, kleedt zich als een jongen, gedraagt zich als een jongen en zoent als een jongen.
Maar als kijker weet je dat de tijd niet stilstaat en dat de dubbelrol van Laure/Michaël een keer zal uitkomen. Het Belgische blad Humo noemde dit al treffend gendersuspense: zal Laure bijvoorbeeld tijdens het zwemmen haar neppiemeltje van klei verliezen, of niet? En hoe zal het gaan als Laure's zomervakantie voorbij is en ze weer naar school moet en echt gaat puberen? Net als in haar prachtige debuut NAISSANCE DES PIEUVRES weet Sciamma het beste boven te halen uit haar jonge acteurs. In Frankrijk en België trok TOMBOY dan ook terecht volle zalen.