La guerre est déclarée

Do 10, Ma 14, Wo 16, aanvang 20.30 uur
Vr 11, Za 12, aanvang 19.00 uur

El Bulli – cooking in progress

Zo 13, aanvang 16.00 uur

The tree of life

Di 15, aanvang 20.30 uur

Midnight in Paris

Vr 11, Za 12, aanvang 21.45 uur
Zo 13, aanvang 20.30 uur
Di 15, aanvang 14.00 uur

La guerre est déclarée

regie: Valérie Donzelli
met: Valérie Donzelli, Jérémie Elkaïm, César Desseix
FRA 2011 • drama • 100 min.

Met speelfilms over zieke kinderen begeef je je als regisseur al snel op glad ijs. Soms glij je dan hard uit, zoals in de larmoyante Hollywoodproductie LORENZO'S OIL. Maar soms blijf je volledig overeind, zoals de Française Valérie Donzelli bewijst met LA GUERRE EST DÉCLARÉE.
De film gaat over het jonge Franse stel Juliette en Roméo. Wie ooit Shakespeare heeft gelezen weet dat die namen weinig goeds voorspellen. En inderdaad, ook deze Roméo en Juliette krijgen te maken met rampspoed: hun zoontje Adam blijkt een even zeldzame als kwaadaardige ziekte te hebben. Wanneer bij hem als jonge peuter een hersentumor wordt ontdekt, begint voor het gezin een heftige strijd. Niet alleen een gevecht voor het leven van het kind, maar ook een gevecht om de relatie tussen beide ouders in stand te houden.
Het bijzondere van LA GUERRE EST DÉCLARÉE is dat dit dramatische verhaal niet als een loodzwaar melodrama wordt neergezet. Integendeel, het is juist een heel bruisende en positieve film. Zoals de Filmkrant het mooi verwoordde: 'De op de loer liggende dood wordt om de oren geslagen met levenslust, geholpen door dynamisch camerawerk, jumpcuts en hippe muziek. (...) Er valt best wat af te dingen op deze aanpak, maar feit is dat alleen kijkers met een hart van prikkeldraad niet meegesleept zullen worden door deze oorlogsverklaring.'
Minstens zo bijzonder als de film zelf is het verhaal achter LA GUERRE EST DÉCLARÉE. Regisseur Valérie Donzelli en haar man Jérémie Elkaïm kregen namelijk in het echt ook een kindje met kanker. Ze besloten daarom zélf de rollen van Juliette en Roméo op zich te nemen en spelen dus min of meer hun eigen leven na. Het maakt de film des te bewonderenswaardig.

El Bulli – cooking in progress

regie: Gereon Wetzel
met: Ferran Adria, Oriol Castro, Eduard Xatruch
DUI 2011 • documentaire • 108 min.

Terwijl gemakskoken en kant-en-klaar maaltijden al jaren in opmars zijn, groeit tegelijkertijd de belangstelling voor kookprogramma's – sinds kort is er zelfs een speciaal kookkanaal op TV. Er blijkt een markt voor exotische ingrediënten, complexe recepten en experimenten in de keuken. Maar echte foodies willen natuurlijk méér. Zij worden op hun weken bediend met de documentaire EL BULLI – COOKING IN PROGRESS van de Duitse regisseur Gereon Wetzel. Met grote precisie en zonder commentaar registreert hij de handelingen van koks bij het koken, bakken, grillen, stoven, stomen, vacuüm zuigen en in vloeibaar stikstof dompelen van ingrediënten.
El Bulli is het befaamde driesterrenrestaurant aan de Spaanse oostkust, waar meesterkok Ferran Adrià de scepter zwaait. Of zwaaide, beter gezegd, want 'het beste restaurant ter wereld' sloot afgelopen zomer zijn deuren. Zeker niet vanwege gebrek aan klandizie, maar omdat Adrià zich verder wil gaan toeleggen op de kookkunst zonder de ballast van het runnen van een toprestaurant. Hij wil El Bulli ombouwen tot een kooklaboratorium.
Wetzel was dus mooi op tijd met het vastleggen van Adrià's kookkunsten. Een jaar lang mocht hij (letterlijk) een kijkje nemen in de keuken van het walhalla van de fijnproevers, dat overigens alleen in de zomerdagen was geopend. De andere zes maanden werkte Adrià met zijn manschappen in een gastronomisch lab in Barcelona aan de ontwikkeling van een nieuw 30-gangenmenu. Mooi is te zien hoe Adrià de grote lijnen uitzet en het werk overlaat aan zijn chefkoks. Zelf is hij echter de finale keurmeester: hij proeft, ruikt, voelt, kijkt. Zijn koks kijken ademloos toe... gaat dit gerecht het redden?

The tree of life

regie: Terrence Malick
met: Brad Pitt, Sean Penn, Jessica Chastain
USA 2011 • drama • 138 min.

In de aanloop naar het Cannes Filmfestival was THE TREE OF LIFE één van de meest besproken films. Naar verluidt werkte de Amerikaanse regisseur Terrence Malick bijna dertig jaar aan dit drama, dat eigenlijk al in 2010 zijn première zou beleven aan de Côte d'Azur. Maar de maniakaal perfectionistische Malick (die sinds begin jaren zeventig slechts vijf films maakte) schaafde vervolgens nóg eens een jaar aan wat zijn meesterwerk moest worden. Die huisvlijt werd beloond, want THE TREE OF LIFE won de Gouden Palm voor de beste film. Overigens kwam de mensenschuwe Malick die prijs niet zelf ophalen, en liet hij ook alle PR-verplichtingen over aan zijn hoofdrolspeler Brad Pitt.
In Malick's film laat Pitt net als in BABEL zien dat hij echt goed kan acteren. Hij speelt een zeer strenge huisvader, die in de sobere jaren vijftig van de vorige eeuw zijn drie zoons keihard opvoedt. Hoewel zijn vrouw (Jessica Chastain) veel zachtaardiger is, drukt de streng-gelovige vader een zwaar stempel op de jeugd en ontwikkeling van zijn zoons. Je hoeft geen pedagoog te zijn om te begrijpen dat zoiets niet goed zal aflopen. Als kijker zien we deze jeugdjaren als flashbacks van één van die kinderen, Jack O'Brien (Sean Penn), die als getroubleerde veertiger terugblikt op zijn traumatische jeugd.
Maar THE TREE OF LIFE is véél meer dan een familiedrama: het is ook een persoonlijke bespiegeling van Malick over de rol van het geloof, de filosofie, de evolutie, etcetera. Zo stopte de eigenzinnige regisseur er een lang intermezzo in over het ontstaan van de aarde - vol natuuropnamen die de verbeelding bijna te boven gaan. Volgens de Volkskrant is de film een tegendraads meesterwerk dat soms op het randje van kitsch zit. 'En toch haalt de film alle mogelijke bedenkingen ook weer onderuit. Door de wonderbaarlijke montage, de prachtige muziekkeuze en het ongelooflijk precieze, lyrische camerawerk. Maar vooral door de ontroering, die zonder pardon toeslaat.'

Midnight in Paris

regie: Woody Allen
met: Michael Sheen, Owen Wilson, Marion Cottilard
SPA/USA 2011 • komedie, romantiek • 94 min.

Goed, hij viel er niet mee in de Gouden Palmen, maar mooi dat Woody Allen dit jaar officieel het Filmfestival van Cannes mocht openen met MIDNIGHT IN PARIS. Sindsdien blijkt deze milde romantische komedie zelfs zijn grootste kassucces in jaren. Terecht: meteen vanaf de eerste beelden trekt de oude meester – Allen is inmiddels 75 – je als toeschouwer mee Parijs in, om je vervolgens niet meer los te laten.
Hoofdpersoon van MIDNIGHT IN PARIS is Gil (Owen Wilson), een Amerikaanse scenarioschrijver die met zijn verloofde Inez (Rachel McAdams) en haar rijke ouders de Franse hoofdstad bezoekt. Gil heeft succes als scenarist in Hollywood, ook al heeft hij eigenlijk niet zoveel op met die droomfabriek. Liefst wil hij een serieus boek uitbrengen, maar hij worstelt al een tijd met het manuscript van zijn debuutroman. Gil hoopt nieuwe inspiratie op te doen in Parijs – de stad van zijn literaire helden uit de vorige eeuw. En die inspiratie vindt hij. Want wanneer Gil op een regenachtige avond alleen door de stad slentert, komt hij dankzij een magische truc van Allen terecht in het Parijs van de jaren twintig. Vervolgens keert hij daar elke nacht naar terug. Gil discussieert er met grote dichters, ontmoet Picasso, en geeft Buñuel en Dalí een idee voor een film.
Met het nostalgische MIDNIGHT IN PARIS toont Woody Allen niet alleen de kracht van zijn verbeelding, maar laat hij ook zien hoe goed hij is als acteursregisseur. De tobbende Owen Wilson speelt mooi Allen's alter ego. Minstens zo sterk zijn de kleine bijrollen van beroemde acteurs, waaronder Adrian Brody als Salvador Dalí, Kathy Bates als Gertrude Stein en niet te vergeten presidentsvrouw Carla Bruni als museumgids.