Medianeras

Do 1(+LEZING), Zo 4, Di 6, Wo 7, aanvang 20.30 uur
Vr 2, aanvang 19.00 uur
Za 3, aanvang 21.45 uur

El Bulli – Cooking in progress

Za 3, aanvang 19.00 uur

Pianomania

Vr 2, aanvang 21.45 uur

The tree of life

Ma 5, aanvang 20.30 uur

Habemus papam

Vr 2, aanvang 21.45 uur
Di 6, aanvang 14.00 uur

The illisionist

Zo 4, aanvang 16.00 uur

Medianeras

regie: Gustavo Taretto
met: Javier Drolas, Pilar Lopéz de Ayala, Inés Efron
ARG/DUI/SPA 2011 • drama, komedie • 95 min.

Koningin Beatrix waarschuwde er al eerder voor: door obsessief gebruik van sociale media vereenzamen mensen en leven ze in een schijnwereld. Protesten alom – Bea begreep er niets van. In MEDIANERAS ('tussenmuren') zien we dit thema terug, maar ook de grote stad is hier de oorzaak van anonieme en geïsoleerde levens. Toch knap van de jonge Argentijnse regisseur Gustavo Taretto om over zo'n onderwerp een frisse film te maken. MEDIANERAS heeft een prettig lichte toon en zit vol grappige en originele vondsten, zowel qua verhaal als qua vorm.
MEDIANERAS begint met een beschouwende blik op de architectuur in Buenos Aires. Naast elkaar vind je er hoog- en laagbouw, allerlei stijlen, oud en nieuw, en de kabeldichtheid is immens. In megaflats zijn honderden appartementen ondergebracht, van zeer groot en luxe tot een studio van 40 m2 zonder ramen.
In zo'n studio woont webdesigner Mártin. Door allerlei stoornissen komt hij z'n flatje niet uit en leeft hij in zijn virtuele wereld. Als therapie moet hij van z'n psychiater de stad gaan fotograferen, en tja, daar moet je toch echt voor naar buiten. In het appartementengebouw naast hem woont Mariana, een architect zonder één gebouw op haar naam. Ze richt etalages in. Haar leven is een chaos nadat ze abrupt een punt achter haar relatie heeft gezet. In een studio vol maquettes en verhuisdozen moeten de paspoppen haar eenzaamheid verzachten. Ook zij heeft angsten: ze neemt liever de trap naar de dertigste verdieping dan dat ze de lift pakt.
De bedoeling is natuurlijk dat deze twee dolende zielsverwanten elkaar vinden. Dat blijkt nog niet makkelijk in een stad met drie miljoen inwoners, zelfs niet als je bijna buren bent.

El Bulli – Cooking in progress

regie: Gereon Wetzel
met: Ferran Adria, Oriol Castro, Eduard Xatruch
DUI 2011 • documentaire • 108 min.

Terwijl gemakskoken en kant-en-klaar maaltijden al jaren in opmars zijn, groeit tegelijkertijd de belangstelling voor kookprogramma's – sinds kort is er zelfs een speciaal kookkanaal op TV. Er blijkt een markt voor exotische ingrediënten, complexe recepten en experimenten in de keuken. Maar echte foodies willen natuurlijk méér. Zij worden op hun weken bediend met de documentaire EL BULLI – COOKING IN PROGRESS van de Duitse regisseur Gereon Wetzel. Met grote precisie en zonder commentaar registreert hij de handelingen van koks bij het koken, bakken, grillen, stoven, stomen, vacuüm zuigen en in vloeibaar stikstof dompelen van ingrediënten.
El Bulli is het befaamde driesterrenrestaurant aan de Spaanse oostkust, waar meesterkok Ferran Adrià de scepter zwaait. Of zwaaide, beter gezegd, want 'het beste restaurant ter wereld' sloot afgelopen zomer zijn deuren. Zeker niet vanwege gebrek aan klandizie, maar omdat Adrià zich verder wil gaan toeleggen op de kookkunst zonder de ballast van het runnen van een toprestaurant. Hij wil El Bulli ombouwen tot een kooklaboratorium.
Wetzel was dus mooi op tijd met het vastleggen van Adrià's kookkunsten. Een jaar lang mocht hij (letterlijk) een kijkje nemen in de keuken van het walhalla van de fijnproevers, dat overigens alleen in de zomerdagen was geopend. De andere zes maanden werkte Adrià met zijn manschappen in een gastronomisch lab in Barcelona aan de ontwikkeling van een nieuw 30-gangenmenu. Mooi is te zien hoe Adrià de grote lijnen uitzet en het werk overlaat aan zijn chefkoks. Zelf is hij echter de finale keurmeester: hij proeft, ruikt, voelt, kijkt. Zijn koks kijken ademloos toe... gaat dit gerecht het redden?

Pianomania

regie: Robert Cibis en Lillian Franck
documentaire
DUI/OOS 2009 • muziekfilm • 93 min.

Op YouTube circuleert een geweldig filmpje dat afgelopen jaar met een mobieltje werd opgenomen vlak voor een live-concert van U2. We zien hun vaste gitaartechnicus Dallas Schoo, die op het podium staat om het geluid te testen. Binnen vijf minuten speelt hij zo'n beetje alle beroemde U2-riffs achter elkaar, en het mooiste is dat hij zijn baas (gitarist The Edge) daarbij naar de kroon steekt. Iets dergelijks gebeurt in PIANOMANIA, een muziekdocu over de virtuoze pianostemmer Stefan Knüpfer. In de film zien we hem samenwerken met wereldberoemde pianisten als Lang Lang, Alfred Brendel en Pierre-Laurent Aimard – stuk voor stuk muzikale grootheden die overal in de spotlights staan. De bij het grote publiek onbekende Knüpfer blijkt in PIANOMANIA echter minstens zo begenadigd als de sterren waarvoor hij werkt.
Knüpfer is dan ook niet zomaar iemand, maar pianostemmer en concerttechnicus van de wereldberoemde pianoproducent Steinway & Sons. In PIANOMANIA zien we hoe hij samen met concertpianisten op zoek gaat naar de perfecte muzieknoot en klank. Anders dan veel van zijn collega's vertrouwt Knüpfer daarbij niet op high-tech meetapparatuur, maar vooral op zijn eigen absolute gehoor. En voor de omgang met de veeleisende musici vertrouwt hij bovendien op zijn ontwapenende humor. Centraal in de film staat zijn samenwerking met Aimard, die zich voorbereidt op een opname van Bach's Die Kunst der Füge in het Wiener Konzerthaus. Knüpfer moet een nieuwe vleugel zien te vinden voor Aimard, en dat levert een heel bijzondere muzikale en grappige reis op.
Voor liefhebbers van klassieke muziek lijkt de Duits-Oostenrijkse docu PIANOMANIA dan ook een must. Maar niet voor hen alleen, zo constateerde Variety: 'Fans will be in heaven, while others should find this disarming docu surprisingly absorbing.'

The tree of life

regie: Terrence Malick
met: Brad Pitt, Sean Penn, Jessica Chastain
USA 2011 • drama • 138 min.

In de aanloop naar het Cannes Filmfestival was THE TREE OF LIFE één van de meest besproken films. Naar verluidt werkte de Amerikaanse regisseur Terrence Malick bijna dertig jaar aan dit drama, dat eigenlijk al in 2010 zijn première zou beleven aan de Côte d'Azur. Maar de maniakaal perfectionistische Malick (die sinds begin jaren zeventig slechts vijf films maakte) schaafde vervolgens nóg eens een jaar aan wat zijn meesterwerk moest worden. Die huisvlijt werd beloond, want THE TREE OF LIFE won de Gouden Palm voor de beste film. Overigens kwam de mensenschuwe Malick die prijs niet zelf ophalen, en liet hij ook alle PR-verplichtingen over aan zijn hoofdrolspeler Brad Pitt.
In Malick's film laat Pitt net als in BABEL zien dat hij echt goed kan acteren. Hij speelt een zeer strenge huisvader, die in de sobere jaren vijftig van de vorige eeuw zijn drie zoons keihard opvoedt. Hoewel zijn vrouw (Jessica Chastain) veel zachtaardiger is, drukt de streng-gelovige vader een zwaar stempel op de jeugd en ontwikkeling van zijn zoons. Je hoeft geen pedagoog te zijn om te begrijpen dat zoiets niet goed zal aflopen. Als kijker zien we deze jeugdjaren als flashbacks van één van die kinderen, Jack O'Brien (Sean Penn), die als getroubleerde veertiger terugblikt op zijn traumatische jeugd.
Maar THE TREE OF LIFE is véél meer dan een familiedrama: het is ook een persoonlijke bespiegeling van Malick over de rol van het geloof, de filosofie, de evolutie, etcetera. Zo stopte de eigenzinnige regisseur er een lang intermezzo in over het ontstaan van de aarde - vol natuuropnamen die de verbeelding bijna te boven gaan. Volgens de Volkskrant is de film een tegendraads meesterwerk dat soms op het randje van kitsch zit. 'En toch haalt de film alle mogelijke bedenkingen ook weer onderuit. Door de wonderbaarlijke montage, de prachtige muziekkeuze en het ongelooflijk precieze, lyrische camerawerk. Maar vooral door de ontroering, die zonder pardon toeslaat.'

Habemus papam

regie: Nanni Moretti
met: Michel Picoli, Margherita Buy, Jerzy Stuhr
ITA 2011 • drama • 102 min.

De paus is dood, lang leve de paus! Maar zo simpel is het niet in de film HABEMUS PAPAM ('Wij hebben een paus'). Integendeel. Op het moment dat, na een zenuwslopend stemproces, de nieuwe paus aangekondigd wordt vanaf het balkon van het Vaticaan, schreeuwt de gekozen herder: 'Ik kan het niet'. Hij weigert te verschijnen, de één miljard katholieke gelovigen in de wereld en de wachtenden op het plein in vertwijfeling achterlatend.
Wat te doen? Regisseur Nanni Moretti (regisseur van LA STANZA DEL FIGLIO, acteur in CAOS CALMO) kiest een onorthodoxe oplossing: het Vaticaan laat een psychotherapeut komen om de net gekozen kardinaal Melville (Michel Piccoli) om te praten. Als hij het maar niet over seks, Melville's moeder of zijn fantasieën heeft. Voor de zekerheid blijven de kardinalen tijdens de gesprekken dicht in de buurt. Geen wonder dat de psycholoog, gespeeld door Moretti zelf, niet veel verder komt. De toekomstige paus maakt ondertussen van de consternatie gebruik en ontsnapt.
Hij dwaalt door de volkswijken van Rome waar hij bij de bakker, in de bus en in een theater eindelijk weer eens gewone mensen ontmoet. Mooi is hoe Piccoli door minieme gezichtsuitdrukkingen de strijd in zijn binnenste toont, terwijl hij de beslissing van zijn leven neemt. Ondertussen mag de ongelovige psychotherapeut het Vaticaan niet uit omdat hij als een van de weinigen de naam van de nieuwe paus kent. Om het groepsgevoel te versterken organiseert hij een volleybaltoernooi, waarin de kardinalen zich van hun meest menselijke kant laten zien. De voornaamste kritiek die de geëngageerde Moretti dan ook kreeg is dat zijn film te lief zou zijn.

The illusionist

regie: Sylvain Chomet
FRA/GBR 2011 • animatiefilm • 80 min.
Nederlands ondertiteld, van 8-80 jaar

Bij tekenfilms voor volwassenen denk je al gauw aan Japanse mangafilms, vol expliciet geweld en al even expliciet bloot. Maar gelukkig kan het ook anders. Dat bewees de Franse animator Sylvain Chomet een paar jaar geleden met LES TRIPLETTES DE BELLEVILLE, een bizar en heerlijk tegendraads sprookje over een wielrenner die wordt ontvoerd naar de fictieve Amerikaanse stad Belleville. LES TRIPLETTES was een prachtige ode aan het wielrennen en tegelijkertijd een genadeloze afrekening met de Amerikaanse cultuur.

Chomet's nieuwste animatiefilm THE ILLUSIONIST is een wat lievere film. Het is opnieuw een ode, een dubbele ode zelfs: aan de Franse komiek Jacques Tati (van wie wij afgelopen maand nog PLAYTIME vertoonden) én aan de Schotse hoofdstad Edinburgh. Als basis gebruikte Chomet een nooit verfilmd autobiografisch script dat Tati ooit schreef.
THE ILLUSIONIST gaat over de Parijse goochelaar Tatischeff (Tati's échte naam) die er in 1959 achter komt dat zijn trucjes sleets beginnen te raken. Het Franse publiek lust hem niet meer. Hij vlucht naar Londen, maar daar blijkt het met de opkomende beat-rage al niet veel beter. Tatischeff reist vervolgens door naar Schotland, waar ze op het platteland nog wél bewondering hebben voor ouderwetse goochelaars. Hij ontmoet er het eenzame meisje Alice, die hij op sleeptouw neemt naar Edinburgh.
Het mooie aan THE ILLUSIONIST is dat het zo'n ambachtelijke tekenfilm is, die ver afstaat van het lopende band-werk dat dagelijks op Nickelodeon wordt vertoond. Qua animatie lijkt Chomet's grotendeels handgetekende film gelukkig veel meer op de oude klassiekers van Disney. 'De verbluffend mooie beelden maken de film pas echt uniek. Zelden straalde een animatiefilm zoveel liefde voor het vak uit. (...) THE ILLUSIONIST is schaamteloos nostalgisch en melancholisch, maar wordt nooit kitsch. Een fraaier statement tegen de moderne tijd is moeilijk denkbaar', aldus het Parool.