Submarine

Do 15, Ma 19, Di 20, aanvang 20.30 uur
Za 17, aanvang 19.00 uur

Jane Eyre

VR 16, aanvang 21.45 uur
Zo 18, aanvang 20.30 uur
Di 20, aanvang 14.00 uur

Beginners

Vr 16, aanvang 19.00 uur
Za 17, aanvang 21.45 uur
Wo 21, aanvang 20.30 uur

The tree of life

Zo 18, aanvang 16.00 uur

Submarine

regie: Richard Ayoade
met: Sally Hawkins, Craig Roberts, Noah Taylor
GRB 2010 • drama, komedie • 97 min.

'Soms zou ik willen dat alles wat ik deed vastgelegd werd door een filmploeg, zodat ik een documentaire maakte over een belangrijke denker die leed onder een vreselijk verlies', verzucht de 15-jarige Oliver Tate. Als echte puber beschouwt hij zich als het middelpunt van de wereld. Zijn medeleerlingen pesten hem echter als het stuudje van de klas in zijn eeuwige houtje-touwtje jas.
Oliver die opgroeit in het druilerige Swansea van de jaren 80, is de held in zijn eigen fantasiewereld. Hij heeft twee grote obsessies: hij wil voor zijn zestiende ontmaagd worden door Jordana, het meisje van zijn dromen, en hij moet het huwelijk van zijn ouders redden. In gedachten plant hij zorgvuldig hoe hij dat gaat bereiken, in werkelijkheid pakt het allemaal net even anders uit. Zo houdt Jordana hem, ondanks zijn roerende versierpogingen, met allemaal vreemde opdrachten eindeloos aan het lijntje.
De uitgebluste relatie van zijn ouders komt ondertussen extra onder druk te staan, als de oude jeugdliefde van zijn moeder (Sally Hawkins uit HAPPY GO LUCKY) opduikt. De man is een zelfbenoemde New Age-goeroe die Oliver's moeder moeiteloos inpakt met zijn mooie praatjes. Oliver gaat tot het uiterste om het overspel, dat in zijn ogen niet uit kan blijven, te stoppen.
Het droge en ironische commentaar van Oliver (Craig Roberts) in de voice-over maakt van SUBMARINE een grappige, aandoenlijke film over volwassen worden. Regisseur Richard Ayoade, die eerder videoclips maakte voor de Arctic Monkeys, leverde volgens het Parool met SUBMARINE dan ook een 'sprankelend debuut' af.

Jane Eyre

regie: Cary Fukunaga
met: Mia Wasikowska, Judi Dench, Michael Fassbinder
GRB 2011 • kostuumdrama, romantiek • 120 min.

Zoals muzikanten telkens opnieuw klassieke popnummers coveren, zo werpen regisseurs zich graag op een herverfilming van klassieke boeken. Shakespeare, Dickens, Doyle, Brontë – you name it. Soms gaat het om volstrekt nieuwe interpretaties, zoals Baz Luhrman's briljante ROMEO+JULIET waarin Shakespeare werd gekoppeld aan de muziek van Radiohead. Of zoals het binnenkort te verschijnen WUTHERING HEIGHTS, waarin Andrea Arnold de klassieker van Emily Brontë in een revolutionair nieuw jasje steekt.
De Amerikaanse regisseur Cary Fukungana (bekend van SIN NOMBRE) verfilmde dit jaar JANE EYRE van Charlotte Brontë. Hoewel het volgens de Internet Movie DataBase al de twaalfde (!) verfilming van dit boek is, wist Fukungana er wel degelijk iets aan toe te voegen. Zijn JANE EYRE blijft dicht bij het orgineel, maar de regisseur durfde het wel aan om het beroemde verhaal in te dikken en de structuur ervan aan te passen.
Over het verhaal zélf kunnen we waarschijnlijk kort zijn: de film gaat over het weesmeisje Jane Eyre, die door haar tante verstoten wordt en onder harde omstandigheden opgroeit in een weeshuis. Eenmaal volwassen gaat ze als een soort au pair aan de slag in het landhuis van Edward Rochester, een rijke maar ongelukkige lord met een pijnlijk verleden. Tussen de twee bloeit een onmogelijke liefde op, die uiteindelijk leidt tot een zeer dramatische ontknoping.
Fukungana's JANE EYRE is een kostuumdrama met een hoofdetter K én een hoofletter D. Bij vlagen donker en duister, vol onheilspellende luchten en landschappen. Maar bij vlagen ook erg romantisch, vol smachtende blikken en gestolen kussen.  Met dank aan de chemie tussen de jonge hoofdrolspeelster Mia Wasikowska (THE KIDS ARE ALLRIGHT) en Michael Fassbinder (HUNGER), plus de bijrollen van sterren als Judi Dench, Jamie Bell en Sally Hawkins.

Beginners

regie: Mike Mills
met: Ewan McGregor, Christopher Plummer, Mélanie Laurent
VER 2010 • drama, komedie • 104 min.

BEGINNERS is zo'n film die je met een glimlach ondergaat, ondanks de pittige onderwerpen. Al aan het begin wordt de toon gezet. De dertiger Oliver (Ewan McGregor) voelt zich na de dood van zijn vader ontheemd en neerslachtig. Wanneer hij na een dag opruimen in zijn vaders huis thuiskomt, krijgt het geërfde Jack Russell-hondje een rondleiding: dit is de kamer, dit de keuken en dit... Het hondje reageert, alsof het heel normaal is, als een volwassen personage via een voice over – met intelligente opmerkingen zoals in het verloop van de film zal blijken. En dat is niet het enige middel dat regisseur Mike Mills inzet om zijn film te laten sprankelen.
Oliver heeft genoeg redenen om te twijfelen aan zichzelf en aan het leven. Hij dacht in een warm en ongecompliceerd nest te zijn opgegroeid. Maar wat blijkt? Na een huwelijk van 44 jaar kwam zijn vader Hal (Christopher Plummer) uit de kast, direct na de dood van zijn vrouw. Hal genoot volop van zijn nieuwe leven, zelfs nadat hij te horen kreeg dat de kanker aan hem vrat. Oliver begreep het allemaal niet, maar nooit keerde hij zich tegen zijn vader.
De weerslag na Hal's dood is fors, Oliver's werk lijdt eronder en sociale contacten vermijdt hij. Toch weten vrienden hem naar een gekostumeerd feestje te praten. Als Sigmund Freud krijgt hij daar Anna (Mélanie Laurent) op zijn bank, een Franse actrice die voor haar werk een maand in Los Angeles is. Zij mag niet praten om haar stembanden te sparen. Een grappig begin van een ontluikende liefde die niet zomaar beantwoord wordt. Beiden tobben met bindingsangst en kunnen niet geloven dat er een mooi leven aan de horizon gloort.

The tree of life

regie: Terrence Malick
met: Brad Pitt, Sean Penn, Jessica Chastain
USA 2011 • drama • 138 min.

In de aanloop naar het Cannes Filmfestival was THE TREE OF LIFE één van de meest besproken films. Naar verluidt werkte de Amerikaanse regisseur Terrence Malick bijna dertig jaar aan dit drama, dat eigenlijk al in 2010 zijn première zou beleven aan de Côte d'Azur. Maar de maniakaal perfectionistische Malick (die sinds begin jaren zeventig slechts vijf films maakte) schaafde vervolgens nóg eens een jaar aan wat zijn meesterwerk moest worden. Die huisvlijt werd beloond, want THE TREE OF LIFE won de Gouden Palm voor de beste film. Overigens kwam de mensenschuwe Malick die prijs niet zelf ophalen, en liet hij ook alle PR-verplichtingen over aan zijn hoofdrolspeler Brad Pitt.
In Malick's film laat Pitt net als in BABEL zien dat hij echt goed kan acteren. Hij speelt een zeer strenge huisvader, die in de sobere jaren vijftig van de vorige eeuw zijn drie zoons keihard opvoedt. Hoewel zijn vrouw (Jessica Chastain) veel zachtaardiger is, drukt de streng-gelovige vader een zwaar stempel op de jeugd en ontwikkeling van zijn zoons. Je hoeft geen pedagoog te zijn om te begrijpen dat zoiets niet goed zal aflopen. Als kijker zien we deze jeugdjaren als flashbacks van één van die kinderen, Jack O'Brien (Sean Penn), die als getroubleerde veertiger terugblikt op zijn traumatische jeugd.
Maar THE TREE OF LIFE is véél meer dan een familiedrama: het is ook een persoonlijke bespiegeling van Malick over de rol van het geloof, de filosofie, de evolutie, etcetera. Zo stopte de eigenzinnige regisseur er een lang intermezzo in over het ontstaan van de aarde - vol natuuropnamen die de verbeelding bijna te boven gaan. Volgens de Volkskrant is de film een tegendraads meesterwerk dat soms op het randje van kitsch zit. 'En toch haalt de film alle mogelijke bedenkingen ook weer onderuit. Door de wonderbaarlijke montage, de prachtige muziekkeuze en het ongelooflijk precieze, lyrische camerawerk. Maar vooral door de ontroering, die zonder pardon toeslaat.'