The Turin horse

Di 3, aanvang 20.30 uur

Jane Eyre

VR 30, aanvang 21.45 uur
Ma 2, Wo 4, aanvang 20.30 uur

The illusionist

Di 3, aanvang 14.00 uur

The tree of life

Do 29, aanvang 20.30 uur

El Bulli – cooking in progress

Vr 30, aanvang 19.00 uur

Jeugdfilms in de kerstvakantie

Kerst bij de Lieveheersbeestjes

Vr 30, aanvang 13.30 uur

Rafiki

Wo 4, aanvang 13.30 uur

The Turin horse

regie: Béla Tarr
met: János Derszi, Erika Bók, Mihály Kormos
HON 2011 • drama • 146 min.

Groots en aards, roesverwekkend en bedrukkend, adembenemend, hypnotiserend. Toch zijn dit ontoereikende duidingen in de pers voor het laatste werk van de Hongaarse regisseur Béla Tarr. Hij stopt ermee. 'Ik geloof dat alles wat in een film getoond moet worden in THE TURIN HORSE bijeen is gebracht – dat wil zeggen dat ik alle mogelijkheden van filmtaal heb gebruikt,' zei Tarr nadat hij in Berlijn de Zilveren Beer 2011 en de persprijs ontving.
THE TURIN HORSE is een film die je niet loslaat, die somber én wonderschoon is – in virtuoze zwartwit-fotografie met een ongekend oog voor detail. Het is ook een film waarvoor je je moet openstellen, waarvoor je de tijd moet nemen (bijna 2,5 uur) en die je op je in moet laten werken. Veel gebeurt er niet en toch blijven je ogen aan het doek gekleefd.
In THE TURIN HORSE volgen we zes dagen lang een boer, zijn dochter en hun paard. Ze wonen op de poesta waar de wind onophoudelijk beukt tegen de deuren van hun sobere huisje. Vader en dochter hebben elkaar niets te vertellen, alleen de maaltijd wordt aangekondigd. Een groot woord voor die ene hete aardappel die ze elke dag nuttigen. De dagelijkse rituelen in hun minimalistische bestaan worden slechts een enkele keer doorkruist door een buurman die palinka komt halen en hun trakteert op een monoloog over God. Of door een groep zigeuners die meteen wordt weggejaagd. Met de dagen wordt het donkerder, het paard wil niet meer eten en drinken, de waterput valt droog. De twee doen nog een poging om hun situatie te ontvluchten, maar keren weer teug. Het is zinloos, hun bestaan eindigt hoe dan ook. Er rest een rauwe aardappel en een langzaam dovend vlammetje. De zevende dag bestaat hier niet.

Jane Eyre

regie: Cary Fukunaga
met: Mia Wasikowska, Judi Dench, Michael Fassbinder
GRB 2011 • kostuumdrama, romantiek • 120 min.

Zoals muzikanten telkens opnieuw klassieke popnummers coveren, zo werpen regisseurs zich graag op een herverfilming van klassieke boeken. Shakespeare, Dickens, Doyle, Brontë – you name it. Soms gaat het om volstrekt nieuwe interpretaties, zoals Baz Luhrman's briljante ROMEO+JULIET waarin Shakespeare werd gekoppeld aan de muziek van Radiohead. Of zoals het binnenkort te verschijnen WUTHERING HEIGHTS, waarin Andrea Arnold de klassieker van Emily Brontë in een revolutionair nieuw jasje steekt.
De Amerikaanse regisseur Cary Fukungana (bekend van SIN NOMBRE) verfilmde dit jaar JANE EYRE van Charlotte Brontë. Hoewel het volgens de Internet Movie DataBase al de twaalfde (!) verfilming van dit boek is, wist Fukungana er wel degelijk iets aan toe te voegen. Zijn JANE EYRE blijft dicht bij het orgineel, maar de regisseur durfde het wel aan om het beroemde verhaal in te dikken en de structuur ervan aan te passen.
Over het verhaal zélf kunnen we waarschijnlijk kort zijn: de film gaat over het weesmeisje Jane Eyre, die door haar tante verstoten wordt en onder harde omstandigheden opgroeit in een weeshuis. Eenmaal volwassen gaat ze als een soort au pair aan de slag in het landhuis van Edward Rochester, een rijke maar ongelukkige lord met een pijnlijk verleden. Tussen de twee bloeit een onmogelijke liefde op, die uiteindelijk leidt tot een zeer dramatische ontknoping.
Fukungana's JANE EYRE is een kostuumdrama met een hoofdetter K én een hoofletter D. Bij vlagen donker en duister, vol onheilspellende luchten en landschappen. Maar bij vlagen ook erg romantisch, vol smachtende blikken en gestolen kussen.  Met dank aan de chemie tussen de jonge hoofdrolspeelster Mia Wasikowska (THE KIDS ARE ALLRIGHT) en Michael Fassbinder (HUNGER), plus de bijrollen van sterren als Judi Dench, Jamie Bell en Sally Hawkins.

Illusionist

regie: Sylvain Chomet
FRA/GBR 2011 • animatiefilm • 80 min.
Nederlands ondertiteld, van 8-80 jaar

Bij tekenfilms voor volwassenen denk je al gauw aan Japanse mangafilms, vol expliciet geweld en al even expliciet bloot. Maar gelukkig kan het ook anders. Dat bewees de Franse animator Sylvain Chomet een paar jaar geleden met LES TRIPLETTES DE BELLEVILLE, een bizar en heerlijk tegendraads sprookje over een wielrenner die wordt ontvoerd naar de fictieve Amerikaanse stad Belleville. LES TRIPLETTES was een prachtige ode aan het wielrennen en tegelijkertijd een genadeloze afrekening met de Amerikaanse cultuur.

Chomet's nieuwste animatiefilm THE ILLUSIONIST is een wat lievere film. Het is opnieuw een ode, een dubbele ode zelfs: aan de Franse komiek Jacques Tati (van wie wij afgelopen maand nog PLAYTIME vertoonden) én aan de Schotse hoofdstad Edinburgh. Als basis gebruikte Chomet een nooit verfilmd autobiografisch script dat Tati ooit schreef.
THE ILLUSIONIST gaat over de Parijse goochelaar Tatischeff (Tati's échte naam) die er in 1959 achter komt dat zijn trucjes sleets beginnen te raken. Het Franse publiek lust hem niet meer. Hij vlucht naar Londen, maar daar blijkt het met de opkomende beat-rage al niet veel beter. Tatischeff reist vervolgens door naar Schotland, waar ze op het platteland nog wél bewondering hebben voor ouderwetse goochelaars. Hij ontmoet er het eenzame meisje Alice, die hij op sleeptouw neemt naar Edinburgh.
Het mooie aan THE ILLUSIONIST is dat het zo'n ambachtelijke tekenfilm is, die ver afstaat van het lopende band-werk dat dagelijks op Nickelodeon wordt vertoond. Qua animatie lijkt Chomet's grotendeels handgetekende film gelukkig veel meer op de oude klassiekers van Disney. 'De verbluffend mooie beelden maken de film pas echt uniek. Zelden straalde een animatiefilm zoveel liefde voor het vak uit. (...) THE ILLUSIONIST is schaamteloos nostalgisch en melancholisch, maar wordt nooit kitsch. Een fraaier statement tegen de moderne tijd is moeilijk denkbaar', aldus het Parool.

The tree of life

regie: Terrence Malick
met: Brad Pitt, Sean Penn, Jessica Chastain
USA 2011 • drama • 138 min.

In de aanloop naar het Cannes Filmfestival was THE TREE OF LIFE één van de meest besproken films. Naar verluidt werkte de Amerikaanse regisseur Terrence Malick bijna dertig jaar aan dit drama, dat eigenlijk al in 2010 zijn première zou beleven aan de Côte d'Azur. Maar de maniakaal perfectionistische Malick (die sinds begin jaren zeventig slechts vijf films maakte) schaafde vervolgens nóg eens een jaar aan wat zijn meesterwerk moest worden. Die huisvlijt werd beloond, want THE TREE OF LIFE won de Gouden Palm voor de beste film. Overigens kwam de mensenschuwe Malick die prijs niet zelf ophalen, en liet hij ook alle PR-verplichtingen over aan zijn hoofdrolspeler Brad Pitt.
In Malick's film laat Pitt net als in BABEL zien dat hij echt goed kan acteren. Hij speelt een zeer strenge huisvader, die in de sobere jaren vijftig van de vorige eeuw zijn drie zoons keihard opvoedt. Hoewel zijn vrouw (Jessica Chastain) veel zachtaardiger is, drukt de streng-gelovige vader een zwaar stempel op de jeugd en ontwikkeling van zijn zoons. Je hoeft geen pedagoog te zijn om te begrijpen dat zoiets niet goed zal aflopen. Als kijker zien we deze jeugdjaren als flashbacks van één van die kinderen, Jack O'Brien (Sean Penn), die als getroubleerde veertiger terugblikt op zijn traumatische jeugd.
Maar THE TREE OF LIFE is véél meer dan een familiedrama: het is ook een persoonlijke bespiegeling van Malick over de rol van het geloof, de filosofie, de evolutie, etcetera. Zo stopte de eigenzinnige regisseur er een lang intermezzo in over het ontstaan van de aarde - vol natuuropnamen die de verbeelding bijna te boven gaan. Volgens de Volkskrant is de film een tegendraads meesterwerk dat soms op het randje van kitsch zit. 'En toch haalt de film alle mogelijke bedenkingen ook weer onderuit. Door de wonderbaarlijke montage, de prachtige muziekkeuze en het ongelooflijk precieze, lyrische camerawerk. Maar vooral door de ontroering, die zonder pardon toeslaat.'

El Bulli – cooking in progress

regie: Gereon Wetzel
met: Ferran Adria, Oriol Castro, Eduard Xatruch
DUI 2011 • documentaire • 108 min.

Terwijl gemakskoken en kant-en-klaar maaltijden al jaren in opmars zijn, groeit tegelijkertijd de belangstelling voor kookprogramma's – sinds kort is er zelfs een speciaal kookkanaal op TV. Er blijkt een markt voor exotische ingrediënten, complexe recepten en experimenten in de keuken. Maar echte foodies willen natuurlijk méér. Zij worden op hun weken bediend met de documentaire EL BULLI – COOKING IN PROGRESS van de Duitse regisseur Gereon Wetzel. Met grote precisie en zonder commentaar registreert hij de handelingen van koks bij het koken, bakken, grillen, stoven, stomen, vacuüm zuigen en in vloeibaar stikstof dompelen van ingrediënten.
El Bulli is het befaamde driesterrenrestaurant aan de Spaanse oostkust, waar meesterkok Ferran Adrià de scepter zwaait. Of zwaaide, beter gezegd, want 'het beste restaurant ter wereld' sloot afgelopen zomer zijn deuren. Zeker niet vanwege gebrek aan klandizie, maar omdat Adrià zich verder wil gaan toeleggen op de kookkunst zonder de ballast van het runnen van een toprestaurant. Hij wil El Bulli ombouwen tot een kooklaboratorium.
Wetzel was dus mooi op tijd met het vastleggen van Adrià's kookkunsten. Een jaar lang mocht hij (letterlijk) een kijkje nemen in de keuken van het walhalla van de fijnproevers, dat overigens alleen in de zomerdagen was geopend. De andere zes maanden werkte Adrià met zijn manschappen in een gastronomisch lab in Barcelona aan de ontwikkeling van een nieuw 30-gangenmenu. Mooi is te zien hoe Adrià de grote lijnen uitzet en het werk overlaat aan zijn chefkoks. Zelf is hij echter de finale keurmeester: hij proeft, ruikt, voelt, kijkt. Zijn koks kijken ademloos toe... gaat dit gerecht het redden?

Kerst bij de Lieveheersbeestjes

regie: Janno Poldma, Heiki Ernits
EST 2001 • animatiefilm • 62 min.
Nederlands gesproken, vanaf 4 jaar

Tim en Mia zijn twee lieveheersbeestjes die in Lieveheersbeestjesdorp wonen. Hun huisjes zijn gebouwd in grote dennen. Het is mooi in het bos, op de bomen ligt een dikke laag sneeuw. Als het kerst is gaat Tim met een cadeautje naar Mia. Hij heeft een lieveheersoogje op Mia. Haar cadeautje ligt al wekenlang klaar. Tim belt aan en na een kopje thee geven ze elkaar het pakje. Maar wat gebeurt daar nou? Alles in Mia´s huisje begint te schudden en te beven. Ook  Tim en Mia worden door de kamer geslingerd. Ze raken helemaal verdoofd. Na een paar uur worden ze wakker. Waar zijn ze De boom met Mia´s huisje staat in een grote huiskamer. Waar is het bos gebleven? De twee gaan op onderzoek uit. Ze willen terug naar het bos. Op hun zoektocht worden Tim en Mia geholpen door allerlei insecten, maar het bos blijft onvindbaar. Totdat de Kerstman komt. Hij heeft geen cadeautje voor Tim en Mia, maar kan ze wel naar het bos brengen. Dat is het mooiste cadeau dat ze kunnen bedenken!
KERST BIJ DE LIEVEHEERSBEESTJES is een opgewekte, kleurrijke animatiefilm die vooraf wordt gegaan door 
CONCERT VOOR EEN WORTELCAKE, een tien minuten durende muzikale tekenfilm van dezelfde makers.

Rafiki

regie: Christian Lo
met: Live Marie Runde, Regine Stokkevag
NOO 2009 • familiefilm • 75 min.
vanaf 7 jaar Nederlands gesproken

De drie hartsvriendinnen Julie, Mette en Naisha zitten in dezelfde klas en trekken ook buiten school veel met elkaar op. Ze wonen in een dorpje in Noorwegen waar in de winter maandenlang een dik pak sneeuw ligt. Ze zijn gek op sleetje rijden en stoeien in de sneeuw. De winter kan voor hun niet lang genoeg duren. Hoewel de drie meisjes heel verschillend zijn, zijn ze aan elkaar gewaagd. Ze komen voor elkaar op, maar kunnen samen ook lekker kibbelen.
Het is bijna kerstmis en de drie vriendinnen mogen meedoen met de kerstuitvoering op school. Mette en Naisha kijken er naar uit, maar de verlegen Julie vindt het maar eng om op het podium te staan.
Een paar dagen voor de kerstvakantie is het schoolbankje van Naisha leeg. Zou ze ziek zijn? De juf vertelt wat er aan de hand is. Naisha en haar moeder zijn uit het asielzoekerscentrum gevlucht, omdat ze niet langer in Noorwegen mogen blijven. Dat kan toch niet zomaar, vinden Julie en Mette. Wat moeten ze zonder hun vriendin?
Julie ontvangt een geheim briefje van Naisha met haar tijdelijke adres in Oslo. Helaas komt ook Julie's vader, die bij de politie werkt, achter dit adres. Dat betekent dat Naisha en haar moeder daar niet meer veilig zijn. Julie en Mette beramen een plan om hun vriendin te gaan waarschuwen.
RAFIKI is alweer zo'n pittige kinderfilm uit de Noorse keuken. Nergens betuttelend, recht toe recht aan, spannend en met een actueel thema. En hoewel drie meisjes de hoofdrol spelen is RAFIKI beslist geen typische meisjesfilm.