La piel que habito

Do 2, Wo 8, aanvang 20.30 uur
Vr 3, aanvang 15.30 uur

Over canto

Vr 3, aanvang 19.00 uur
Di 7, aanvang 14.00 uur

Tinker tailor soldier spy

Vr 3, aanvang 21.45 uur
Zo 5, aanvang 16.00 uur
Ma 6, Di 7, aanvang 20.30 uur

Pianomania

Za 4, aanvang 19.00 uur

Ouwehoeren

Za 4, aanvang 21.45 uur

Midnight in Paris

Zo 5, aanvang 20.30 uur

La piel que habito

regie: Pedro Almodóvar
met: Antonio Banderas, Elena Anaya
SPA 2011 • drama, thriller • 117 min.

Lange tijd bleef het de vraag of Pedro Almodóvar ooit nog het niveau zou halen van zijn oscarwinnaar HABLE CON ELLA uit 2002. De films die hierop volgden (LA MALA EDUCACIÓN, VOLVER en LOS ABRAZOS ROTOS) deden het ergste vrezen: ze waren niet slecht, maar helaas ook niet de gehoopte meesterwerken. Was Almodóvar zijn magie kwijt? Nee, zo laat hij zien met zijn nieuwste film LA PIEL QUE HABITO. Want alles wat HABLE CON ELLA zo goed maakte zit ook in deze film: groots drama, hypergestileerde beelden, prachtige muziek van Alberto Iglesias en niet te vergeten een wonderschone hoofdrolspeelster.
Eigenlijk zou deze review hier moeten stoppen, want LA PIEL QUE HABITO is een thrillerachtig drama waarover je vooraf niet te veel moet weten. Zeker niet het precieze plot, want dat zou het kijkgenot bederven. Wij volstaan hier daarom met de hoofdlijnen.
De film – in het Engels uitgebracht als THE SKIN I LIVE IN – gaat over de succesvolle plastisch chirurg Robert (Antonio Banderas). Hij is één van de besten in zijn vak, bulkt van het geld en woont in een prachtig buitenhuis vlakbij Toledo. Maar écht gelukkig is Robert niet. Zijn vrouw heeft namelijk zelfmoord gepleegd nadat ze ernstig verminkt was geraakt door een auto-ongeluk en zijn getraumatiseerde dochter verblijft in een psychiatrische inrichting. Robert woont met zijn oude huishoudster in de villa, die twee grote geheimen herbergt. In de kelder bevindt zich een laboratorium annex operatiekamer, waar Robert experimenteert met een nieuw type supersterke kunsthuid. En boven houdt hij de knappe Vera (Elena Anaya) gevangen, een jonge vrouw die hij permanent bewaakt met camera's.
Wie is zij? Waarom zit ze opgesloten? En wat wil Robert van haar? Via flashbacks maakt Almodóvar dat langzaam maar zeker duidelijk, om je na afloop vol verbazing achter te laten in je bioscoopstoel.

Over canto

regie: Ramon Gieling
met: Simeon ten Holt, Jos Zwetsloot, Halina Reijn e.v.a.
NED 2011 • documentaire, muziekfilm • 78 min.

Zeg 'Simeon ten Holt' en 'Canto Ostinato' en talloze liefhebbers weten direct waar je het over hebt. Ten Holt's in de jaren zeventig geschreven, drie uur durende compositie voor twee tot vier piano's is – zij het wat later – in de armen gesloten door jong en oud. Hoe dat komt, probeert regisseur Ramon Gieling in zijn (semi-)documentaire te onderzoeken. Zelf is hij een groot bewonderaar van Ten Holt en maakte hij al eerder twee films over de musicus. Over de Canto Ostinato zegt Gieling in de Volkskrant: 'Alles klopt aan Canto. De melodielijnen, de hallucinerende akkoorden, de modulaties, de herhalingen. De manier waarop het hoofdthema terugkomt: op vrijwel iedereen heeft het een bezwerend effect.'
In OVER CANTO richt Gieling zijn focus vooral op de invloed die het muziekstuk heeft gehad op de levens van mensen. Zo zien we een architect die op weg naar een lastige vergadering in Utrecht naar de Canto luistert om rustig te worden. En een vrouw die na een eerste zware bevalling haar tweede kind op de Canto ter wereld brengt. Ook vertelt de partner van Ten Holt hoe zij haar (ex-)man en huis verliet nadat voor haar het dubbeltje was gevallen na het horen van de Canto. Halina Reijn brengt onder woorden wat het muziekstuk voor haar betekent, net als pianist Kees Wieringa die samen met Polo de Haas de met goud bekroonde cd 'Canto Ostinato' uitbracht. Tot slot vertelt de nuchtere Simeon ten Holt, in de nadagen van zijn leven, over zijn carrière als componist en de invloed die de Canto op zíjn leven heeft gehad. De interviews – soms door een acteur nagespeeld – worden afgewisseld met uitvoeringen van de Canto, onder andere op het station in Groningen. Dat alleen al...

Tinker tailor soldier spy

regie: Tomas Alfredson
met: Colin Firth, Gary Oldman, John Hurt
GRB 2011 • thriller • 117 min.

Distributeurs doen er veel aan om hun films onder de aandacht te brengen. Maar wat de distributeur van TINKER TAILOR SOLDIER SPY heeft gedaan is wel heel erg bijzonder: in het Filmhuis ligt voor bezoekers van deze film een mini-brochure klaar met een who-is-who, een verklarende woordenlijst en een introductie. Dat lijkt misschien wat overdreven, maar eerlijk gezegd is het geen overbodige luxe. Zonder achtergrondinfo wordt het namelijk knap lastig om het complexe scenario (gebaseerd op het gelijknamige boek van John le Carré) goed te volgen.
TINKER TAILOR SOLDIER SPY is 100% Le Carré: een ingenieuze thriller over spionage en contraspionage tijdens de Koude Oorlog, waarin een hoofdrol is weggelegd voor de Britse geheime dienst MI6. Anders dan in de beroemde Bond-films is de spionnenwereld hier gespeend van alle glamour. Het hoofdkantoor oogt grauw en grijsbruin en ook de meeste spionnen lijken op grijze muizen. In het begin van de film wordt duidelijk dat er ergens in de top van MI6 een verrader zit, waarna de zojuist gepensioneerde meesterspion George Smiley wordt teruggeroepen om deze mol op te sporen. Ondanks tegenwerking van binnenuit weet hij de puzzel uiteindelijk te ontrafelen.
TINKER TAILOR SOLDIER SPY werd gemaakt door de Zweedse regisseur Tomas Alfredson en de Nederlandse cameraman Hoyte van Hoytema, die in 2008 met LET THE RIGHT ONE IN één van de mooiste films van het jaar afleverden. Ook met hun nieuwste film scoren ze louter goede kritieken – met dank aan sterren als Gary Oldman, Colin Firth en John Hurt. 'Door er bijna een abstracte film van te maken doen de gebeurtenissen meer denken aan een verhaal van Kafka dan aan een ouderwetse spionagefilm', aldus NRC Handelsblad. 'En dat maakt dat de film, ondanks z'n bedaagde tempo, ook zo urgent en actueel voelt. Hij gaat over ons. Nu. Over de sfeer van angst en argwaan die we om onszelf heen spinnen.'

Pianomania

regie: Robert Cibis, Lillian Franck
DUI/OOS 2009 • documentaire, muziekfilm • 93 min.

Op YouTube circuleert een geweldig filmpje dat afgelopen jaar met een mobieltje werd opgenomen vlak voor een live-concert van U2. We zien hun vaste gitaartechnicus Dallas Schoo, die op het podium staat om het geluid te testen. Binnen vijf minuten speelt hij zo'n beetje alle beroemde U2-riffs achter elkaar, en het mooiste is dat hij zijn baas (gitarist The Edge) daarbij naar de kroon steekt. Iets dergelijks gebeurt in PIANOMANIA, een muziekdocu over de virtuoze pianostemmer Stefan Knüpfer. In de film zien we hem samenwerken met wereldberoemde pianisten als Lang Lang, Alfred Brendel en Pierre-Laurent Aimard – stuk voor stuk muzikale grootheden die overal in de spotlights staan. De bij het grote publiek onbekende Knüpfer blijkt in PIANOMANIA echter minstens zo begenadigd als de sterren waarvoor hij werkt.
Knüpfer is dan ook niet zomaar iemand, maar pianostemmer en concerttechnicus van de wereldberoemde pianoproducent Steinway & Sons. In PIANOMANIA zien we hoe hij samen met concertpianisten op zoek gaat naar de perfecte muzieknoot en klank. Anders dan veel van zijn collega's vertrouwt Knüpfer daarbij niet op high-tech meetapparatuur, maar vooral op zijn eigen absolute gehoor. En voor de omgang met de veeleisende musici vertrouwt hij bovendien op zijn ontwapenende humor. Centraal in de film staat zijn samenwerking met Aimard, die zich voorbereidt op een opname van Bach's Die Kunst der Füge in het Wiener Konzerthaus. Knüpfer moet een nieuwe vleugel zien te vinden voor Aimard, en dat levert een heel bijzondere muzikale en grappige reis op.
Voor liefhebbers van klassieke muziek lijkt de Duits-Oostenrijkse docu PIANOMANIA dan ook een must. Maar niet voor hen alleen, zo constateerde Variety: 'Fans will be in heaven, while others should find this disarming docu surprisingly absorbing.'

Ouwehoeren

regie: Gabriëlle Provaas, Rob Schröder
met: Louise en Martine Fokkens
NED 2011 • documentaire • 80 min.

OUWEHOEREN is vooral een Hollandse documentaire. 'Ik ben twee jaar geleden gestopt,' vertelt de 69-jarige Louise Fokkens, prostitué in ruste terwijl ze een advocaatje onder slagroom bedelft. 'Het viel me te zwaar. Alles is veranderd'. Haar tweelingzus Martine werkt nog wel. Achter het raam, op de Wallen. Terwijl ze over de Amsterdamse grachten naar de sigarenboer loopt om een gezinsverpakking condooms te kopen, hoor je op de achtergrond draaiorgelmuziek. Als Louise haar zus op komt zoeken, met een bos tulpen onder de arm, is het rode gordijn nog dicht: 'Heb ze nog volk ook, die lellebel.'
Het is die Amsterdamse humor en overlevingsdrang die beiden zussen bijna vijftig jaar in de prostitutie overeind heeft gehouden. Louise kwam in de jaren zestig in het vak terecht, gedwongen door haar toenmalige man. Martine volgde kort daarna, ze had geld nodig en op de Wallen was dat makkelijk verdiend. Samen vertellen ze onverbloemd over het vak, de mannen, de trucs en hoe het veranderd is. Ook de uitzichtloosheid van het werk komt aan bod: een andere baan zat er na een tijdje niet meer in. 'Je komt nergens anders meer aan de bak.'
Documentairemakers Rob Schröder en Gariëlle Provaas filmden de zussen een jaar lang en spraken met hun dochters en met de wijkagent op de Wallen. Ze volgden Martine tot in de peeskamer met haar klanten. Sinds de film op het IDFA-documentairefestival in première ging zijn de zussen beroemd. In De Wereld Draait Door vertelden ze Matthijs van Nieuwkerk opgewekt dat ze 'natuurlijk niet met al die mannen naar bed gingen, ben je gek.'

Midnight in Paris

regie: Woody Allen
met: Owen Wilson, Marion Cottilard
SPA/USA 2011 • komedie, romantiek • 94 min.

Goed, hij viel er niet mee in de Gouden Palmen, maar mooi dat Woody Allen vorig jaar officieel het Filmfestival van Cannes mocht openen met MIDNIGHT IN PARIS. Sindsdien blijkt deze milde romantische komedie zelfs zijn grootste kassucces in jaren. Terecht: meteen vanaf de eerste beelden trekt de oude meester – Allen is inmiddels 75 – je als toeschouwer mee Parijs in, om je vervolgens niet meer los te laten.
Hoofdpersoon van MIDNIGHT IN PARIS is Gil (Owen Wilson), een Amerikaanse scenarioschrijver die met zijn verloofde Inez (Rachel McAdams) en haar rijke ouders de Franse hoofdstad bezoekt. Gil heeft succes als scenarist in Hollywood, ook al heeft hij eigenlijk niet zoveel op met die droomfabriek. Liefst wil hij een serieus boek uitbrengen, maar hij worstelt al een tijd met het manuscript van zijn debuutroman. Gil hoopt nieuwe inspiratie op te doen in Parijs – de stad van zijn literaire helden uit de vorige eeuw. En die inspiratie vindt hij. Want wanneer Gil op een regenachtige avond alleen door de stad slentert, komt hij dankzij een magische truc van Allen terecht in het Parijs van de jaren twintig. Vervolgens keert hij daar elke nacht naar terug. Gil discussieert er met grote dichters, ontmoet Picasso, en geeft Buñuel en Dalí een idee voor een film.
Met het nostalgische MIDNIGHT IN PARIS toont Woody Allen niet alleen de kracht van zijn verbeelding, maar laat hij ook zien hoe goed hij is als acteursregisseur. De tobbende Owen Wilson speelt mooi Allen's alter ego. Minstens zo sterk zijn de kleine bijrollen van beroemde acteurs, waaronder Adrian Brody als Salvador Dalí, Kathy Bates als Gertrude Stein en niet te vergeten presidentsvrouw Carla Bruni als museumgids.