Shame

Do 22, Ma 26, Di 27, aanvang 20.30 uur
Vr 23, aanvang 21.45 uur
Za 24, aanvang 19.00 uur

The help

Vr 23, aanvang 15.30 uur
Za 24, aanvang 21.45 uur
Zo 25, Wo 28, aanvang 20.30 uur
Di 27, aanvang 14.00 uur

Jane Eyre

Vr 23, aanvang 19.00 uur
Zo 25, aanvang 16.00 uur

Shame

Sex sells, ook in arthouse-films. Niet voor niets had het Rotterdams Filmfestival dit jaar een speciaal bijprogramma geprogrammeerd met ouderwetse pornofilms uit Brazilië. Tegelijkertijd ging in Rotterdam SHAME in première, de tweede film van regisseur/kunstenaar Steve McQueen. Ook SHAME is een film vol seks, maar zonder porno.
In 2008 maakte McQueen furore met HUNGER, een schokkende film die het waargebeurde verhaal vertelt van het Noord-Ierse IRA-lid Bobby Sands die zich begin jaren tachtig uit protest tegen zijn behandeling doodhongerde. De film zette acteur Michael Fassbender op de kaart, die fenomenaal diep ging voor zijn rol. Voor SHAME werd Fassbender opnieuw gevraagd, en opnieuw kreeg hij een rol waarvoor hij heel diep moest gaan
Fassbender speelt de seksverslaafde yup Brandon Sullivan, een dertiger die in New York woont. Sullivan heeft een obsessiecompulsieve stoornis, zoals psychiaters het zouden noemen: hij is voortdurend bezig met seks. Letterlijk dag en nacht. Op zijn werk, op weg naar zijn werk, in bars, en thuis natuurlijk. Hij denkt er niet alleen voortdurend aan, hij handelt er ook naar: als Sullivan niet aan het masturberen is, is hij wel op jacht naar een one-night stand.
Toegegeven, dat klinkt misschien vrij weerzinwekkend. En hoewel er behoorlijk wat full frontal nudity te zien is in SHAME, is de film niet obsceen. Het is in de eerste plaats een heftig drama over een eenzame man die zich geen raad weet met zijn gevoelens en zijn verleden. Een drama ook over de manier waarop hij daarmee probeert om te gaan – zeker nadat zijn instabiele en al even eenzame zus Sissy (een prachtige bijrol van de Britse Carey Mulligan) in zijn appartement intrekt. SHAME zal misschien niet iedereen bekoren – zeker niet de preutse Oscar-commissie – maar terecht kreeg de film vijf sterren van de Volkskrant.

regie: Steve McQueen
met: Michael Fassbender, Carey Mulligan
GBR 2012 • drama • 101 min.

The help

Je kunt het je haast niet meer voorstellen, maar tot in de jaren zestig waren in het zuiden van de VS scholen, restaurants en zoiets simpels als de bus strikt gescheiden voor zwarten en blanken. Dus dan is het logisch dat je je zwarte keukenmeid Minny ontslaat omdat ze naar jouw blanke toilet gaat. Ten minste volgens Hilly Holbrooke, de aanvoerster van het rijke blanke vrouwenclubje in Jackson, Mississippi.
Ieder blank gezin zou een apart toilet moeten bouwen voor de bedienden, betoogt Hilly tegenover haar bridge-vriendinnen terwijl dienstbodes Aibileen en Minny hen van thee en taart voorzien. Op het oog geven zij geen krimp. Maar onder de oppervlakte broeit het. Zowel bij Aibileen en Minny als bij de blanke Skeeter. Minny (Octavia Spencer) neemt na haar ontslag op onnavolgbare wijze wraak op Hilly, een running gag in de film. Skeeter (Emma Stone), zelf dol op de nanny die haar opvoedde, besluit tegen alle conventies in de verhalen van de zwarte vrouwen op papier te zetten. Aibileen (Viola Davis), die zeventien blanke kindjes opvoedde maar haar eigen zoon verloor, doet als eerste mee. Gaandeweg komt ook de brutale Minny over de brug.
THE HELP gaat niet over de grote strijd tegen de rassenscheiding, maar over de absurde werkelijkheid van alledag. Het subtiele verzet van Skeeter, Aibileen en Minny leidt tot hilarische scènes. Zo wordt deze film over een zwaar onderwerp een heuse feelgood-movie. De film treft daarmee dezelfde toon als het boek waarop hij is gebaseerd: Een keukenmeidenroman van Kathryn Stockett, een hit in Nederlandse leesclubs. Viola Davis werd genomineerd voor de Oscar voor beste actrice. Daarmee zou ze na Halle Berry in 2002 de tweede zwarte vrouw ooit zijn die deze prijs won.

regie: Tate Taylor
met: Emma Stone, Bryce Dallas Howard, Allison Janney
VER 2011 • drama • 146 min.

Jane Eyre

Zoals muzikanten telkens opnieuw klassieke popnummers coveren, zo werpen regisseurs zich graag op een herverfilming van klassieke boeken. Shakespeare, Dickens, Doyle, Brontë – you name it. Soms gaat het om volstrekt nieuwe interpretaties, zoals Baz Luhrman's briljante ROMEO+JULIET waarin Shakespeare werd gekoppeld aan de muziek van Radiohead. Of zoals het binnenkort te verschijnen WUTHERING HEIGHTS, waarin Andrea Arnold de klassieker van Emily Brontë in een revolutionair nieuw jasje steekt.
De Amerikaanse regisseur Cary Fukungana (bekend van SIN NOMBRE) verfilmde dit jaar JANE EYRE van Charlotte Brontë. Hoewel het volgens de Internet Movie DataBase al de twaalfde (!) verfilming van dit boek is, wist Fukungana er wel degelijk iets aan toe te voegen. Zijn JANE EYRE blijft dicht bij het orgineel, maar de regisseur durfde het wel aan om het beroemde verhaal in te dikken en de structuur ervan aan te passen.
Over het verhaal zélf kunnen we waarschijnlijk kort zijn: de film gaat over het weesmeisje Jane Eyre, die door haar tante verstoten wordt en onder harde omstandigheden opgroeit in een weeshuis. Eenmaal volwassen gaat ze als een soort au pair aan de slag in het landhuis van Edward Rochester, een rijke maar ongelukkige lord met een pijnlijk verleden. Tussen de twee bloeit een onmogelijke liefde op, die uiteindelijk leidt tot een zeer dramatische ontknoping.
Fukungana's JANE EYRE is een kostuumdrama met een hoofdetter K én een hoofletter D. Bij vlagen donker en duister, vol onheilspellende luchten en landschappen. Maar bij vagen ook erg romantisch. Met dank aan de chemie tussen de jonge hoofdrolspeelster Mia Wasikowska (THE KIDS ARE ALLRIGHT) en Michael Fassbender (SHAME, zie ook pag. 14), plus de bijrollen van sterren als Judi Dench, Jamie Bell en Sally Hawkins.

regie: Cary Fukunaga
met: Mia Wasikowska, Judi Dench, Michael Fassbender
GBR 2011 • kostuumdrama, romantiek • 120 min.