Le Havre

Vr 13, aanvang 21.45 uur
Ma 16, Di 17, aanvang 20.30 uur

Terraferma

Vr 13, aanvang 19.00 uur
Za 14, aanvang 21.45 uur

170 Hz

Do 12 (+inleiding regisseur), Zo 15, Wo 18, aanvang 20.30 uur
Za 14, aanvang 19.00 uur
Di 17, aanvang 14.00 uur

The descendants

Vr 13, aanvang 15.30 uur
Zo 15, aanvang 16.00 uur

Le Havre

Eind jaren tachtig was hij daar plots: Aki Kaurismäki, de Finse regisseur met een naam die weggelopen lijkt uit een roman. In amper tien jaar tijd maakte hij destijds furore met geweldige arthousefilms als LENINGRAD COWBOYS GO AMERICA, THE MATCH FACTORY GIRL en DRIFTING CLOUDS. Stuk voor stuk films waarin hij zijn eigen bijzondere stijl handhaafde: weinig dialoog, veel droge Scandinavische humor, vreemde decors, vaste camera-standpunten en niet te vergeten bijna altijd met actrice Kati Outinen in een dragende rol. Het afgelopen decennium werd het wat stiller rond Kaurismäki – de laatste film die wij van hem vertoonden (THE MAN WITHOUT A PAST) dateert alweer van 2006. Maar gelukkig is de eigenwijze Fin weer helemaal terug.
En hoe: met LE HAVRE won hij afgelopen voorjaar in Cannes de FIPRESCI-prijs van de internationale filmpers. Zoals de titel al verraadt speelt de film in de gelijknamige Franse havenstad, waar we kennis maken met de vijftiger Marcel Marx (André Wilms) en diens zorgzame vrouw Arletty (Kati Outinen). Hun gezapige leventje wordt overhoop gehaald als Arletty ziek wordt en Marcel zich ontfermt over de jonge asielzoeker Idrissa. Die wil vanuit Le Havre de oversteek maken naar Engeland, maar wordt achtervolgd door de Franse politie. Samen met zijn buurtgenoten schiet Marcel de jongen te hulp, waardoor de twee een bijzondere band krijgen.
Het knappe van LE HAVRE is dat Kaurismäki een zwaar thema als immigratieproblematiek weet te verpakken in een droogkomisch sprookje, waarin de grote havenstad bijna idyllisch wordt afgebeeld. Al schuwt hij de harde werkelijk niet, want op TV-beelden zien we en passant wel degelijk de grote misstanden in de Noord-Franse opvangcentra voor immigranten

regie: Aki Kaurismäki
met: André Wilms, Kati Outinen, Blondin Miguel
FIN 2011 • drama • 103 min.

Terraferma

TERRAFERMA is een film over tegenstellingen. Tussen de traditionele vissers op het Italiaanse eiland Linosa, en de jongere generatie die er zijn brood verdient in de toeristenindustrie. Tussen de zonnebadende toeristen en de bootvluchtelingen die 's nachts aanspoelen op hetzelfde strand. En uiteindelijk tussen de oude wet van de zee, die gebiedt dat drenkelingen gered moeten worden, en de nieuwe wetten van Europa die hulp bij illegale immigratie verbieden.
Centraal in de film staat de bejaarde Ernesto, die dagelijks uit vissen gaat met zijn kleinzoon Filippo. Ernesto's zoon Giusepe werkt in de toeristenindustrie en heeft het niet op de asielzoekers die zich met bootladingen tegelijk op Linosa melden. Filippo's moeder zou het liefst naar het vasteland verhuizen en het armoedige leven achter zich laten.
De verhoudingen in het hechte gezin komen onder druk te staan als Ernesto en Filippo tijdens het vissen op een wankel bootje vol migranten stuiten. Tegen advies van de kustwacht in, besluit Ernesto ze te redden. Ze nemen een zwangere vrouw en haar zoontje mee naar huis en laten hen in de garage logeren. Bijna direct na aankomst bevalt de vrouw van een dochter.
Filippo komt steeds meer klem te zitten tussen de traditionele opvattingen van zijn grootvader en de keuze die zijn moeder en oom maken voor de moderne tijd. Uiteindelijk komt het tot een zwarte nacht waarin Filippo in een dramatische actie zijn onschuld verliest.
Wrang detail bij de film is dat de zwangere vrouw wordt gespeeld door Timnit T. Zij was één van de vijf overlevenden van een vlot dat in 2009 met 70 doden aan boord aanspoelde op het eiland Lampedusa (het eiland waar regisseur Crialese eerder zijn prachtige drama RESPIRO opnam). Geen enkel schip was in de drie weken dat het vlot op zee dobberde gestopt om ze redden.

regie: Emanuele Crialese
met: Filippo Pucillom Donatella Finochiaro, Beppe Fiorello
FRA/ITA 2011 • drama • 88 min.

170 Hz

Na het filmfestival in Venetië mocht ook Rotterdam het laatste 'werk' van Andrea Arnold (RED ROAD, FISH TANK) vertonen: WUTHERING HEIGHTS. En werken was het. De regisseur vond het een monsterklus. Ze wilde zich verliezen in Emily Brönte's ongrijpbare boek, dat overigens nooit bedoeld was voor publicatie. Niet zo gek, aldus Arnold. Voor een vrouw uit de 18e eeuw is het een verbijsterend open verhaal over verlangens, seksualiteit, identiteit en geweld, zo vertelde ze tijdens een interview in Venetië.
Arnold maakt in haar verfilming een paar duidelijke keuzes. Ze schrapt de laatste hoofdstukken en besteedt relatief veel aandacht aan de kindertijd van de twee hoofdpersonen, Catherine en Heathcliff – de laatste is in haar versie een zwarte jongen. Arnold's WUTHERING HEIGHTS is ook geen romantisch kostuumdrama. Ze plaatst het verhaal letterlijk in de modder van de armoedige Yorkshire Moors. Geen beschaafde vriendelijke mensen, geen zonnige heuvels of prachtige landhuizen. We krijgen ruige natuur te zien, vaak in mist gehuld. We horen de wind gieren om de vervallen cottage. We zien hoe vijandig en afstandelijk de mensen met elkaar omgaan. Kortom: haar WUTHERING HEIGHTS is een sober, rauw en realistisch drama, maar wel wonderschoon verfilmd op vierkant formaat.
Dan kort het verhaal: de tiener Heathcliff belandt na een zwerftocht bij de familie Earnshaw. De vader heeft hem als slaaf meegenomen van de markt en neemt hem op in zijn gezin, zeer tegen de zin van zoon Hindley. Tienerdochter Catherine kijkt de kat uit de boom, maar raakt na verloop van tijd steeds meer bevriend met Heathcliff. Heathcliff is verliefd op haar, maar moet na enkele jaren toezien dat Cathy trouwt met de welgestelde Edgar Linton. Heathcliff verdwijnt om drie jaar later als een vermogend man terug te keren om Catherine alsnog te veroveren.

regie: Joost van Ginkel
met: Ariane Schluter, Gaite Jansen, Michael Muller
NED 2011 • drama • 85 min.

The descendants

The descendants speelt zich af op Hawaii, waar de vermogende veertiger Matt King (George Clooney) samen met zijn familie een fraai landgoed bezit. Hij woont met zijn gezin in een comfortabel huis en is veel op zakenreis. Met de opvoeding van zijn twee dochters Scottie (Amara Miller) en Alex (Shailene Woodley) heeft hij zich nauwelijks bezig gehouden; dat liet hij over aan zijn vrouw Elizabeth. Maar nu zij na een ernstig ongeluk met waterskiën in het ziekenhuis is beland en daar in coma ligt, is Matt's situatie drastisch veranderd. Hij moet z'n dochters opvangen met hun verdriet en ze door het dagelijkse leven loodsen. De 10-jarige Scottie is nog redelijk meegaand, maar aan de 17-jarige Alex heeft hij z'n handen vol.
Tijdens een knetterende confrontatie vertelt Alex hem dat zijn vrouw een verhouding heeft met een andere man. De stoppen slaan door bij Matt; hij moet en zal weten wie de minnaar van zijn vrouw is. Samen met zijn dochters gaat hij op zoek naar de onbekende man. Tussen hun naspeuringen en de ziekenhuisbezoekjes door heeft Matt ook nog te dealen met Elizabeth's ouders en het blowende vriendje van Alex. Bovendien loopt de spanning op rond het landgoed: een deel van de familie wil het verkopen aan een projectontwikkelaar. Matt heeft een flinke klus te klaren. Hoe komen hij en zijn dochters hier uit?
THE DESCENDANTS is een komisch drama waarin Clooney, maar zeker ook de jonge actrice Woodley, zich tot op het bot konden uitleven. De emoties vliegen alle kanten op – ook naar (te) grote hoogte, maar de humor is nooit ver weg. Regisseur Alexander Payne heeft al met eerdere films (ABOUT SCHMIDT, SIDEWAYS) laten zien dat hij daarmee goed wegkomt.

regie: Alexander Payne
met: George Clooney, Shailene Woodley, Amara Miller
USA 2011 • drama, komedie • 115 min.