The mill and the cross

Do 10 (+ lezing), Zo 13, Wo 16, aanvang 20.30 uur
Za 12, aanvang 19.00 uur

Ouwehoeren

Vr 11, aanvang 15.30 uur

Intouchables

Vr 11, aanvang 19.00 uur
Za 12, aanvang 21.45 uur
Ma 14, Di 15, aanvang 20.30 uur

The iron lady

Vr 11, aanvang 21.45 uur
Di 15, aanvang 14.00 uur

The mill and the cross

Filmkunst en schilderkunst lijken twee verschillende werelden, al hebben ze wel degelijk raakvlakken. In de eerste plaats kunnen regisseurs met een schildersoog prachtige beelden bedenken. Bekendste voorbeeld is waarschijnlijk de Britse filmmaker – én schilder – Peter Greenaway, die vooral in de jaren tachtig en negentig furore maakte met visueel betoverende films. In de tweede plaats blijken beroemde schilders een dankbare inspiratiebron voor films. Denk maar aan NIGHTWATCHING van diezelfde Greenaway, of aan GIRL WITH THE PEARL EARRING van Peter Webber.
Aan dit rijtje schildersfilms voegt de Poolse regisseur Lech Majewski een nieuwe loot toe met THE MILL AND THE CROSS. Het is een historische film over de Brabantse schilder Pieter Bruegel de Oude (1525-1569), maker van bekende topstukken als De toren van Babel, De val van Icarus en de oer-Hollandse winterlandschappen met schaatsers. In THE MILL AND THE CROSS staat zijn werk De kruisdraging centraal. De film toont op een heel bijzondere manier hoe dit schilderij tot stand kwam: we zien hoe Bruegel zichzelf bevindt in het landschap dat hij aan het schilderen is. Een landschap dat deels werkelijkheid is en deels schilderij, en waarin ook nog eens de figuranten rondlopen uit het schilderij. Het kijken naar de film krijgt daardoor iets heel vervreemdends – alsof je in een soort digitale kijkdoos zit.
Hoewel de hoofdrollen worden gespeeld door grote namen als Rutger Hauer en Charlotte Rampling, is de échte hoofdrol toch weggelegd voor het werk van Bruegel. 'THE MILL AND THE CROSS werkt het best op de momenten dat hij zwijgt en vol verwondering de geheime levens achter de wereld van het schilderij tot leven laat komen. Op die momenten lijkt de film wel een betoverde droom, waarin je in een schilderij kunt verdwijnen, op dezelfde manier waarop dat in het werk van Bruegel zelf kan', aldus de Filmkrant.

regie: Lech Majewski
met: Rutger Hauer, Charlotte Rampling, Michael York
POL/ZWE 2011 • drama, historie • 92 min.

Intouchables

Eigenlijk komt Driss alleen maar langs voor het baantje van verzorger van de gehandicapte miljonair Philippe om bij de sociale dienst te kunnen bewijzen dat hij gesolliciteerd heeft. Dat pakt even anders uit. De aristocratische zakenman neemt hem aan. Waarom? Omdat de Senegalees Driss volstrekt geen medelijden met hem heeft. Een verademing, vindt Philippe, die vanaf zijn nek verlamd is na een paragliding-ongeluk. Driss, die net uit de gevangenis komt en door zijn moeder het huis uit wordt gezet, neemt de baan voorlopig aan.
Philippe (een mooie rol van François Cluzet) woont in een schitterend huis, omringd met capabele en soms zelfs fraaie assistenten, maar wordt met fluwelen handschoenen aangepakt. Nee, dan Driss, afkomstig uit de rauwe voorsteden van Parijs. Hij zegt wat hij denkt, en dat levert hilarische scènes op.
Waarom toch altijd die klassieke muziek? En wat heb je aan een Maserati als je je aan de maximumsnelheid moet houden? Driss brengt de lol en de vaart terug in het leven van Philippe. De levenslust en humor spat van het doek, ondanks het zware onderwerp van de film. Nieuwkomer Omar Sy, die Driss speelt, kreeg dan ook een César voor zijn rol.
En voor wie de groeiende vriendschap tussen de twee mannen wat zoetsappig lijkt, weet dan dat de film gebaseerd is op het ware verhaal van topman Philippe Pozzo di Borgo van het champagnehuis Pommery en zijn verzorger Abdel Yasmin Sellou.
Filmmakers Olivier Nakache en Eric Toledano dachten met INTOUCHABLES een kleine feelgood-film in handen te hebben. Maar het werd een hit in Frankrijk, in de traditie van vriendelijke komedies als AMÉLIE en BIENVENUE CHEZ LES CH'TIS. Meer dan twintig miljoen Fransen hebben INTOUCHABLES gezien, en inmiddels lijkt de film ook in Nederland aan een zegetocht begonnen.

regie: Oliver, Eric Nakache, Toledano
met: François Cluzet, Omar Sy, Anne le Ny
FRA 2011 • drama, komedie • 112 min.

Ouwehoeren

OUWEHOEREN is vooral een Hollandse documentaire. 'Ik ben twee jaar geleden gestopt,' vertelt de 69-jarige Louise Fokkens, prostitué in ruste terwijl ze een advocaatje onder slagroom bedelft. 'Het viel me te zwaar. Alles is veranderd'. Haar tweelingzus Martine werkt nog wel. Achter het raam, op de Wallen. Terwijl ze over de Amsterdamse grachten naar de sigarenboer loopt om een gezinsverpakking condooms te kopen, hoor je op de achtergrond draaiorgelmuziek. Als Louise haar zus op komt zoeken, met een bos tulpen onder de arm, is het rode gordijn nog dicht: 'Heb ze nog volk ook, die lellebel.'
Het is die Amsterdamse humor en overlevingsdrang die beiden zussen bijna vijftig jaar in de prostitutie overeind heeft gehouden. Louise kwam in de jaren zestig in het vak terecht, gedwongen door haar toenmalige man. Martine volgde kort daarna, ze had geld nodig en op de Wallen was dat makkelijk verdiend. Samen vertellen ze onverbloemd over het vak, de mannen, de trucs en hoe het veranderd is. Ook de uitzichtloosheid van het werk komt aan bod: een andere baan zat er na een tijdje niet meer in. 'Je komt nergens anders meer aan de bak.'
Documentairemakers  Rob Schröder en Gariëlle Provaas filmden de zussen een jaar lang en spraken met hun dochters en met de wijkagent op de Wallen. Ze volgden Martine tot in de peeskamer met haar klanten. Sinds de film op het IDFA-documentairefestival in première ging, zijn de zussen beroemd. In De Wereld Draait Door vertelden ze Matthijs van Nieuwkerk opgewekt dat ze 'natuurlijk niet met al die mannen naar bed gingen, ben je gek.'

regie: Gabriëlle Provaas, Rob Schröder
met: Louise en Martine Fokkens
NED 2011 • documentaire • 80 min.

The iron lady

Weinig Britse politici zijn tijdens hun hoogtijdagen zo gehaat als Margaret Thatcher, en tegelijk tot iconische proporties uitgegroeid. Haar verhaal spreekt tot de verbeelding: een kruideniersdochter die het uiteindelijk schopt tot premier en dat maar liefst elf jaar (van 1979 tot 1990) blijft. Maar wie was toch precies deze vrouw, die strak gekapt en met de handtas onder haar arm namens Groot-Brittannië geld terugeiste van de Europese Unie? En daar nog in slaagde ook? Op die vraag wilde regisseuse Phyllida Lloyd antwoord geven in de THE IRON LADY.
Aan het begin van de film zien we hoe Thatcher als dementerende oude vrouw moeizaam boodschappen doet bij de buurtwinkel. Via flashbacks en gesprekken met haar overleden man Denis (Jim Broadbent) ontrolt Thatchers loopbaan zich. Daarbij komt alles wat haar de bijnaam 'Iron Lady' opleverde voorbij: haar gestage opmars in de door mannen gedomineerde Conservatieve Partij, haar befaamde donderspeeches, haar verkiezingsoverwinning in 1979, haar compromisloze strijd tegen de vakbonden, de keiharde hervormingen van de sociale zekerheid en de oorlog met Argentinië om de Falklandeilanden.
Meryl Streep zet een formidabele IJzeren Dame neer: met precies de juiste stembuigingen en maniertjes, onderkoelde humor (Thatcher was beroemd om haar oneliners), tomeloze ambitie, én de liefde voor haar man Denis. Sinds THE IRON LADY is verschenen kreeg Streep talloze nominaties en prijzen voor haar rol, waaronder een Golden Globe en een Oscar voor beste vrouwelijke hoofdrol.
De keus van regisseur Lloyd om een menselijke en nadrukkelijk geen politieke film te maken kwam haar op de nodige kritiek te staan. Juist bij zo'n omstreden figuur had ze een eigen visie moeten weergeven, aldus Britse critici. Bij De Wereld Draait Door omschreef voormalig GroenLinks-leidster Femke Halsema THE IRON LADY als 'een politieke MAMA MIA', maar ook als 'een lekkere film'.

regie: Phyllida Lloyd
met: Meryl Streep, Jim Broadbent, Anthony E. Grant
GBR 2011 • drama • 105 min.