This must be the place

Ma 30, Wo 1/8, aanvang 20.30 uur

Intouchables

Vr 27, aanvang 15.30 uur
Za 28, aanvang 19.00 uur
Zo 29, aanvang 20.30 uur

Les adieux a la Reine

Do 26, Di 31, aanvang 20.30 uur

Superclásico

Vr 27, aanvang 20.30 uur
Za 28, aanvang 21.45 uur

This must be the place

Tijdens het kijken naar THIS MUST BE THE PLACE denk je regelmatig dat je in een film van de Coen-broers bent beland. Tot in de perfectie uitgevoerde filmkunst, markante personages, onnavolgbare dialogen, hilarische scènes en een verhaal... wie bedenkt zoiets? Paolo Sorrentino dus, een nog jonge Italiaanse regisseur. Hij baarde al eerder opzien met zijn drama LE CONSEGUENZE DELL'AMORE en de biopic IL DIVO over de Italiaanse premier Andreotti. Met THIS MUST BE THE PLACE koos Sorrentino voor een ander filmgenre, de roadmovie. En het zal duidelijk zijn: een traditionele roadmovie is het niet geworden.
Hoofdrolspeler Sean Penn levert een unieke bijdrage aan deze film. Hij vertolkt de uitgebluste rockster Cheyenne, een man die als een zombie doelloos door het leven sjokt. Maar wel in vol ornaat: met een zwarte getoupeerde haardos, knalrode lippen en vetleren kleding vol metaal. Samen met zijn vrouw (Frances McDormand) bewoont hij een kast van een huis in Ierland. Soms krijgt ze hem in beweging, dan spelen ze een balspel in een leeg zwembad. Een vermakelijke scène.
Wanneer Cheyenne van zijn Joodse familie uit Amerika hoort dat zijn vader is overleden, komt hij in actie. Hij reist naar de VS en krijgt daar min of meer de opdracht om zijn vaders levenswerk voort te zetten: de jacht op de nazi die zijn vader in Auschwitz zo vernederde. Wordt dat zijn nieuwe doel? Uiteindelijk zijn het de ontmoetingen onderweg die Cheyenne weer levenslust brengen. Zoals een oude man (de 85-jarige Harry Dean Stanton) die hem vertelt over zijn uitvinding: de rolkoffer. Of het jongetje dat samen met hem een liedje zingt. En onvergetelijk: de ontmoeting met David Byrne van de Talking Heads die This must be the place voor hem zingt.

regie: Paolo Sorrentino
met: Sean Penn, Frances McDormand, Harry Dean Stanton
FRA/IER/ITA 2011 • drama, komedie • 118 min.

Intouchables

Eigenlijk komt Driss alleen maar langs voor het baantje van verzorger van de gehandicapte miljonair Philippe om bij de sociale dienst te kunnen bewijzen dat hij gesolliciteerd heeft. Dat pakt even anders uit. De aristocratische zakenman neemt hem aan. Waarom? Omdat de Senegalees Driss volstrekt geen medelijden met hem heeft. Een verademing, vindt Philippe, die vanaf zijn nek verlamd is na een paragliding-ongeluk. Driss, die net uit de gevangenis komt en door zijn moeder het huis uit wordt gezet, neemt de baan voorlopig aan.
Philippe (een mooie rol van François Cluzet) woont in een schitterend huis, omringd met capabele en soms zelfs fraaie assistenten, maar wordt met fluwelen handschoenen aangepakt. Nee, dan Driss, afkomstig uit de rauwe voorsteden van Parijs. Hij zegt wat hij denkt, en dat levert hilarische scènes op.
Waarom toch altijd die klassieke muziek? En wat heb je aan een Maserati als je je aan de maximumsnelheid moet houden? Driss brengt de lol en de vaart terug in het leven van Philippe. De levenslust en humor spat van het doek, ondanks het zware onderwerp van de film. Nieuwkomer Omar Sy, die Driss speelt, kreeg dan ook een César voor zijn rol.
En voor wie de groeiende vriendschap tussen de twee mannen wat zoetsappig lijkt, weet dan dat de film gebaseerd is op het ware verhaal van topman Philippe Pozzo di Borgo van het champagnehuis Pommery en zijn verzorger Abdel Yasmin Sellou.
Filmmakers Olivier Nakache en Eric Toledano dachten met INTOUCHABLES een kleine feelgood-film in handen te hebben. Maar het werd een hit in Frankrijk, in de traditie van vriendelijke komedies als AMÉLIE en BIENVENUE CHEZ LES CH'TIS. Meer dan twintig miljoen Fransen hebben INTOUCHABLES gezien, en sinds afgelopen voorjaar begon de film ook in Nederland aan een zegetocht. Inmiddels is het in ons land zelfs de best bezochte Franse film aller tijden.

regie: Oliver, Eric Nakache, Toledano
met: François Cluzet, Omar Sy, Anne le Ny
FRA 2011 • drama, komedie • 112 min.

Les adieux a la Reine

14 juli 1789. Het is een datum die grote impact heeft gehad op de Franse geschiedenis. In Parijs wordt de Bastille belegerd en de revolutie ingeluid. Maar aan het hof van Versailles, waar het koninklijk paar Louis XVI en Marie Antoinette huizen, dringt het naderend onheil nog maar mondjesmaat door. Regisseur Benoît Jacquot (VILLA AMALIA, À TOUT DE SUITE) toont in zijn groots opgezette kostuumdrama LES ADIEUX À LA REINE wat er zich tijdens de eerste dagen van de revolutie afspeelt binnen de poorten van Versailles.
Voor Marie Antoinette (Diana Kruger) is ook in deze film een grote rol weggelegd, maar de invalshoek is een andere. We zien de gebeurtenissen door de ogen van het personeel en de verplicht inwonende adel. Ze verblijven aan het hof in treurigmakende vieze keldervertrekjes – een groter verschil met de uitbundige zalen waarin de koningin vertoeft is niet denkbaar.
Centraal staat de jonge Sidonie Laborde (Léa Seydoux) die de koningin dagelijks voorleest. Zij raakt verliefd op haar meesteres en is stinkend jaloers op de hertogin Gabrielle de Polignac (Virginie Ledoyen, sinds jaar-en-dag de muze van Jacquot), de beeldschone vriendin van Marie Antoinette. Intussen bereikt de geruchtenstroom over op handen zijnde executies Versailles, waardoor onder de adel en het personeel paniek ontstaat. Moeten we vluchten? Wanneer? Hoe? Sidonie beslist te blijven, trouw aan haar geliefde koningin. Ze ziet niet dat ze door diezelfde koningin wordt misbruikt. Verraad en eigenbelang zijn niet ver weg. En al vallen de puzzelstukjes langzaam op hun plaats, we komen niet te weten wat waar is en wat niet. Jacquot zegt hierover in NRC Handelsblad: 'Wat de personages doen en zeggen in mijn films, wordt voortdurend bedreigd door wat ze éigenlijk willen doen en zeggen.'

regie: Benoît Jacquot
met: Léa Seydoux, Diane Kruger, Virginie Ledoyen
FRA/SPA 2012 • drama, historie • 100 min.

Superclásico

Voor wie na het recente EK nog geen genoeg kan krijgen van voetbal is de Deens film SUPERCLÁSICO een goede tip. Dat geldt ook voor wie wél de buik vol heeft van voetbal, want de sport speelt in deze relatiekomedie slechts een bijrol.
SUPERCLÁSICO gaat over wijnverkoper Christian (Anders Berthelsen uit ITALIAN FOR BEGINNERS), wiens winkel failliet dreigt te gaan doordat hij zelf ook wel van een slokje houdt. Maar dat is niet het enige probleem waar Christian mee kampt: zijn vrouw Anna (Paprika Steen, bekend van Deense Dogma-films als FESTEN en MIFUNE) wil van hem scheiden. Anna stuurt de scheidingspapieren vanuit Argentinië, waar ze werkt als succesvolle voetbalmakelaar en waar ze een relatie heeft aangeknoopt met een profvoetballer van de topclub Boca Juniors. Christian kan dat niet verkroppen en reist samen met zijn zoon naar Zuid-Amerika, in de hoop om zijn huwelijk nog te redden. Daar belanden ze onder andere bij het Ajax-Feyenoord van Argentinië, de superclásico tussen Boca Juniors en de grote rivaal River Plate.
De uitkomst laat zich waarschijnlijk raden, al levert dat wél een luchtige zomerkomedie op. 'Door Latijnse passie tegenover Scandinavische kilheid te plaatsen, schopt regisseur Ole Christian Madsen heel wat open deuren in', aldus de Filmkrant. 'Maar een klucht wordt het nooit, daarvoor houdt deze regisseur te veel van zijn personages.'

regie: Ole Christian Madsen
met: Paprika Steen, Anders Berthelsen, Adiana Mascialino
DEN 2011 • komedie • 99 min.